Leave Your Myths

Μύθος 36ος: Η καλή σύζυγος οφείλει να κάνει τα στραβά μάτια στην απιστία του άντρα της και να τον στηρίξει

2011-05-16T10:41:00.005+03:00

Βγήκε η κ. Στρος Καν να μας εξηγήσει ότι ο άντρας της αποκλείεται να άπλωσε το χεράκι του να πιάσει τις καμπύλες της καμαριέρας που τον κατηγορεί για σεξουαλική επίθεση. Αποκλείεται, δεν υπάρχει περίπτωση μας λέει, ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν πίστεψε τις κατηγορίες και ας είχε ο Ντομινίκ αναγκαστεί στο παρελθόν να παραδεχτεί δημόσια τα εξωσυζυγικά του παραστρατήματα με οικονομιλόγο του Διεθνούς Νομιασματικού Ταμείου. Έτσι ακριβώς μας είχε πει και η κ. Κλίντον για τον σύζυγό της, όταν η Μόνικα ανέμιζε το φόρεμά της, ισχυριζόμενη ότι ο λεκές που έφερε ήταν από γενετικό υλικό του προέδρου της Αμερικής. Αλλά ας μην τρέχουμε στα εξωτερικά, στις Αμερικές και στις Ευρώπες. Στην ντόπια παραγωγή νέων της showbiz, η σύζυγος γνωστότατου τραγουδιστή διερύγνυε τα ιμάτιά της και μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για την γυναίκα που ισχυριζόταν ότι έχει φέρει στον κόσμο το παιδί του επί δεκαετίες συζύγου της, για να αποδειχθεί λίγους μήνες μετά ότι ο καλός της είναι πατέρας τριών και όχι δύο παιδιών. "Δεν υπάρχει κανένα απολύτως θέμα", ανακοίνωνε στις κάμερες λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος στο test DNA. "Εννοείται ότι τον άντρα μου τον έχω συγχωρέσει κιόλας". Εννοείται.

Αν τώρα εσύ, όταν μαθαίνεις για τις ξενοδουλειές του καλού σου, θέλεις να του φέρεις την κατσαρόλα στο κεφάλι και μετά να ζητήσεις διαζύγιο, μην ανησυχείς. Δεν είσαι καμιά κυράτσα χαμηλού επιπέδου που δεν μπορεί να δείξει αξιοπρέπεια. Όχι, το λέω, διότι κάτι τύπισσες σαν τις προαναφερθείσες, πάνε να μας πείσουν ότι οι γάμοι και οι σχέσεις τους στηρίζονται σε τόσο γερά θεμέλια που τίποτα δεν είναι ικανό να τα κλονίσει.

Εγώ πάλι θα τους πρότεινα να μην πάνε να μας ταϊσουν κουτόχορτο. Η απεγνωσμένη προσπάθεια που κάνει μία γυναίκα να δικαιολογήσει τις γκομενοδουλειές του άντρα της, απλώς την ξεφτυλίζει δημοσίως. Όλοι ξέρουν και όλοι έχουν καταλάβει. Τι κατάλαβαν;

Είτε ότι η κυρία είναι έρμαιο και υποχείριο του άντρα της που την κάνει ότι θέλει και δεν έχει καμία απολύτως δύναμη να απογαλακτιστεί συναισθηματικά, είτε ότι είναι τόσο απίθανα εθισμένη στην ισχύ που της παρέχει ο γάμος της που δεν έχει καμία απολύτως διάθεση, για λόγους οικονομικούς και γενικότερα συμφεροντολογικούς, να τον αφήσει. Τι νομίζεις δηλαδή; Ότι η κ. Στρος Καν λυπάται που κατηγορούν τον Ντομινίκ άδικα, ή μήπως χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της επειδή βλέπει το όνειρο να γίνει κ. Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας να έχει σβήσει στον ορίζοντα;

Οι γυναίκες λοιπόν που στηρίζουν τους άντρες τους έχουν πάρα πολλούς άλλους τρόπους να το κάνουν αυτό. Έχουν αμέτρητους τρόπους, για την ακρίβεια. Απλά, σε αυτούς τους τρόπους δεν συμπεριλαμβάνεται ο αυτοεξευτελισμός και η αυτοδιαπόμπευση.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 35ος: Δεν υπάρχει αληθινή φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών

2011-05-10T01:00:00.007+03:00

Κάθομαι έξω από την πόρτα της μαιευτικής κλινικής, έχω τεντώσει τα αυτιά μου και εκμεταλλεύομαι την ύπαρξη μιας χαραμάδας για να ακούσω ό,τι περισσότερο μπορώ από τον τοκετό που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Λένα δέχεται τις σαφείς εντολές της μαίας και της γιατρού για να αναπνέει σωστά και να ασκεί πίεση. Μπορώ να ακούσω την υπερπροσπάθεια που κάνει. Οι φωνές της διχάζουν τα συναισθήματά μου. Πονάει πολύ αλλά αυτή είναι η απαραίτητη διαδικασία που θα περάσει μια γυναίκα που φέρνει στο κόσμο το παιδάκι της όταν επιλέγει τον φυσιολογικό τοκετό.

Και έτσι χαμογελάω. Ακούω τη Λένα να φωνάζει και να σπρώχνει το μωρό με όση δύναμη βγαίνει από μέσα της και εγώ χαμογελάω. Ο άντρας της και παιδικός μου φίλος, ο Κώστας, δυσκολεύεται να αντέξει την κατάσταση. "Δεν μπορώ να το ακούω αυτό", μου λέει. "Στεναχωριέμαι πολύ να ακούω τη Λένα να υποφέρει έτσι". Τον καταλαβαίνω αλλά είμαι η φωνή της λογικής αυτές τις ώρες. "Έτσι πρέπει να γίνει", του λέω. "Πώς αλλιώς θα έρθει το baby;" Το καταλαβαίνει κι αυτός, πηγαίνει λίγο παραπέρα προσπαθώντας να παραμείνει ψύχραιμος και τελικά κάθεται σε έναν καναπέ (με αναμμένα κάρβουνα).

Εγώ συνεχίζω να ακούω και να περιμένω. Περιμένω να ακούσω ότι το μωρό γεννήθηκε. Ο αδερφικός μου φίλος, ο φίλος αυτός με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει μαζί, περιμένει το πρώτο του παιδάκι. Ένα χρόνο πριν, παντρεύτηκε αυτή την υπέροχη κοπέλα και πλέον είμαστε μια αληθινή παρέα με μια ωραία γλυκιά ατμόσφαιρα μεταξύ μας.

"Να σου ζήσει κοπέλα μου!", ακούω την μαία να φωνάζει, έπειτα από μια παρατεταμένη κραυγή της Λένας και πετάγομαι πάνω ανακοινώνοντας με ενθουσιασμό το ευτυχές γεγονός στην ομύγηρη. Ακολουθούν αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, συγκίνηση αυθεντική, από εκείνες που δεν τις ζεις συχνά. Αφού βλέπω το μωρό και την μητέρα, φοράω τα γυαλιά ηλίου μου (ξημέρωσε πια) και πηγαίνω στο αυτοκίνητό μου για να οδηγήσω στο σπίτι μου. Αυτή ήταν μια πολύ σπουδαία στιγμή που έζησα χάρη στο αληθινό μου φίλο, τον Κώστα.

Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Υπάρχουν αγόρια και κορίτσια που μεγαλώνουν μαζί, εξελίσσονται μαζί και χαίρονται άδολα και απονήρευτα ο ένας για τον άλλο. Εγώ χαίρομαι για την οικογένεια που έχει, για τις σπουδές και τις επιτυχίες του και εκείνος χαίρεται για ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ, τα βιβλία μου και τις δικές μου επιτυχίες.

Υπάρχουν φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αναγνωρίζω ότι είναι οι εξαιρέσεις. Υπάρχουν όμως. Και επειδή έχω την τύχη να ζω μια τέτοια, σας παρακαλώ μη τις κοροϊδεύετε.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 34ος: Οι γυναίκες φταίνε για όλα!

2011-02-03T22:59:00.003+02:00

Είναι αρκετός ο καιρός που ψάχνω μια καλή αφορμή για να επιστρέψω στο blog μου. Η επικοινωνία που έχω με τα κορίτσια μέσω του Facebook μου δίνει την χαρά της επικοινωνίας με τους αναγνώστες των τυπωμένων πλέον "μύθων" μου αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτε δεν μπορείς να πεις όλα όσα θέλεις μέσα σε δύο προτάσεις. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω αυτό το προσόν.

Μου λένε συχνά για το νέο μου βιβλίο κάτι: ότι είμαι αρκετά αυστηρή με τα κορίτσια. Αν και αυτό με κάνει να νιώθω σαν δασκάλα με σφιχτό κότσο και γιαλιά μυωπίας, προσεγγίζει - προσεγγίζει λέω - την αλήθεια, υπό την έννοια ότι πιστεύω πως στις σχέσεις κάνουν και οι δύο πλευρές λάθος. Οι γυναίκες έχουν την τάση συχνά να συζητάνε με τις φίλες τους για κάτι που τις απασχολεί και να κλείνουν την συζήτηση λέγοντας την φράση "ο βλάκας!". Ναι, είναι αλήθεια ότι εκεί έξω υπάρχουν αρκετοί βλάκες, όπως επίσης υπάρχουν και κορίτσια που ανέχονται αυτούς τους βλάκες, ή ακόμη είναι και αυτά μάλλον δύστροπα και απαιτητικά. Βy the way, η νοοτροπία "φταίει για όλα ο άλλος" δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Τα κορίτσια εγώ πάντως τα αγαπάω και θα συνεχίσω να τους λέω οτιδήποτε πιστεύω ότι μπορεί να τα βοηθήσει. Ακόμα και να θυμίζω την δασκάλα που είπα πιο πάνω.

Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι να βλέπω γυναίκες κατασταλαγμένες, ειλικρινείς, χωρίς απωθημένα και "καθαρές". Αυτές οι γυναίκες μου αρέσουν πολύ, τις παραδέχομαι και κάνω ό,τι μπορώ για να τους μοιάσω. Και για να κάνουμε και λίγη πλάκα, θέλω να αφιερώσω σε όλες μας, το ακόλουθο κείμενό μου. Το είχα γράψει για ένα περιοδικό του εκδότη μου στον Βόλο. Είναι γεμάτο από συμβολισμούς και δείχνει ότι πάρα πολλές φορές, τα κορίτσια είναι σίγουρα και κατασταλαγμένα.

Θέλω πραγματικά να το αφιερώσω ιδιαίτερα στην Αφροδίτη, στην Σοφία, στην Βασιλική, στην Τζέλα, στην Βερόνικα και σε όλες τις νέες μου φίλες, οι οποίες μου άνοιξαν την καρδιά τους και μου είπαν τα πιο ζεστά τους λόγια για τον "Άντρα που θα παντρευτώ". Καλώς βρεθήκαμε.

Η γυναίκα ΔΕΝ φταίει για όλα!

Τελικώς δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, τόσες χιλιάδες έτη μετά, αν ο άντρας έκανε καλά που ήθελε παρέα στο Παράδεισο ή αν ήταν προτιμότερο να μείνει μόνος. Η ουσία είναι ότι ο Αδάμ αφού παρατήρησε το περιβάλλον και έκανε στον Θεό ερωτήσεις για οτιδήποτε του κινούσε το ενδιαφέρον, κάποια στιγμή βαρέθηκε. «Θέλω κάποιον για να κάνω παρέα», είπε ούτε λίγο ούτε πολύ στον Δημιουργό του. Έτσι, την ώρα που ο Αδάμ πήρε έναν υπνάκο, μεσολάβησε μία θεϊκή χειρουργική παρέμβαση, και ξύπνησε με μερικά πλευρά λιγότερα και με μία γυναίκα δίπλα του. Την Εύα.

Έτσι οι δυο τους περνούσαν καλά και ο Θεός θαύμαζε τα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δημιουργήματά του. Μέχρι που κάποια μέρα εμφανίστηκε το καταραμένο φίδι. Ο Αδάμ ήταν τελείως αθώος, άσπιλος και αμόλυντος. Ναι αμέ. Η Εύα όμως ήταν ως φαίνεται περισσότερο πονηρή και περίεργη, γεγονός που το διέκρινε ο όφις. Την πλεύρισε λοιπόν, και έπειτα από μια συζήτηση που έκαναν οι δυο τους, όχι μόνο την έβαλε να δαγκώσει το μήλο, αλλά την έπεισε να δώσει και στον απονήρευτο Αδάμ! Και κάπως έτσι χάθηκε ο παράδεισος.

Από την ώρα εκείνη το αρσενικό γένος δεν έχει σταματήσει να λέει "χάσαμε τον παράδεισο εξαιτίας μιας γυναίκας". Αυτή αναμφισβήτητα είναι η μία πλευρά από την οποία μπορεί να δει κανείς τα πράγματα. Υπάρχει όμως και η άλλη, η πιο ενδιαφέρουσα. Διότι τι συμβολίζει - άθελά του - το προπατορικό αμάρτημα; Ότι η γυναίκα έχει λόγο και άποψη. Αυτή είναι μια τόσο σημαντική παρατήρηση, που είμαι σίγουρη ότι αν τα κορίτσια την είχαν αντιληφθεί, θα είχαν αλλάξει τις ζωές τους. Άλλωστε αν το δούμε από τη φιλοσοφική του σκοπιά, το προπατορικό αμάρτημα ήταν η πρώτη προσπάθεια χειραφέτησης του ανθρώπου, η επιθυμία για ανακάλυψη κάτι νέου. Και σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν "χρεώνεται" στον Αδάμ αλλά στην ανήσυχη και πολυπράγμονα Εύα. Επομένως κυρίες μου, σταματήστε να νιώθετε ενοχές για το μήλο.

Πολλά φιλιά.

PS1: Ευχαριστώ την Maria Z για το βραβείο που έδωσε στο LeaveYourMyth. Είναι γλυκύτατη.

Πού θα είμαι σήμερα το απόγευμα;

2010-11-28T02:58:00.004+02:00

Οι φίλοι μου με φωνάζουν για πλάκα "Madame de Killeler", αφενός για να σχολιάσουν με έξυπνο τρόπο το - πράγματι υπερβολικό κάποιες φορές - ντύσιμό μου, αφετέρου για να κάνουν το προφανές λογοπαίγνιο με την λέξη killer, η οποία παραπέμπει στην ιδιότητά μου ως αστυνομική συγγραφέας.

Και μου αρέσει πολύ αυτό ξέρετε. Μπορεί εδώ να μιλάμε κυρίως για τις σχέσεις, κάτι που λατρεύω να κάνω όμως είναι να γράφω και να διαβάζω αστυνομικές ιστορίες. Σήμερα το απόγευμα λοιπόν, στις 19:00, θα βρίσκομαι μαζί με τον mr whodunit Νεοκλή Γαλανόπουλο και την αξιαγάπητη Νορίνα Παπαλιού στο bookstore cafe Συλλαβή, στο Παγκράτι, για να μιλήσουμε για τα αστυνομικά μας βιβλία, σε μια βραδιά μυστηρίου . . . Η αλήθεια είναι ότι νιώθω σαν να πρόκειται να συναντηθώ με μια παρέα φίλων και να τα πούμε γύρω από έναν κοινό άξονα που τόσο μας αρέσει: εκείνον του μυστηρίου και της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και στην ανακοίνωνη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας εδώ.

Θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη να μην προτείνω στους φίλους που αγαπούν το διάβασμα τα δύο βιβλία του Νεοκλή Γαλανόπουλου, "Η παραλλαγή του Γιώργου Δαρσινού" και "Θάνατος από το πουθενά" (πραγματικά αυτό ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσετε) και το συναρπαστικό "Γκάτερ" της Νορίνας Παπαλιού που το διάβασα μονορούφι. Πρόκεται για ένα βιβλίο που έχει γραφτεί από άνθρωπο με γνώσεις και ποιότητα και αυτό φαίνεται.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 33ος: Αν τον κάνεις να ζηλεύει, θα τρέχει από πίσω σου

2010-10-28T00:01:00.009+03:00

Είναι αξιολύπητο, αλλά το βλέπω να συμβαίνει συχνά. Τα κορίτσια μου λένε τους διάφορους τρόπους που σκαρφίζονται και τα κόλπα με τα οποία πιστεύουν ότι διατηρούν το ενδιαφέρον του αγοριού τους. Η μία απομονώνεται σε ένα δωμάτιο και μιλάει συνομωτικά στο τηλέφωνο για να νομίσει το αγόρι της ότι "κάτι παίζει" με έναν τρίτο. Η άλλη στέλνει λουλούδια στον εαυτό της για να τον κάνει να ζηλέψει. Και φυσικά το κόλπο που κυκλοφορεί πολύ είναι να τον αποκαλεί κατά λάθος - και καλά - με ένα άλλο αντρικό όνομα για να τον ιντριγκάρει.

Όλο αυτό το παιχνίδι αφενός μου φαίνεται φτηνό. Μου θυμίζει κάτι κορίτσια που φοράνε άσπρο κολάν και διχτυωτό μπλουζάκι και διασκεδάζουν στα μπουζούκια. Αφετέρου μου φαίνεται ανούσιο. Και αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσεις, αν νομίζεις ότι με αυτά τα καραγκιοζιλίκια θα κάνεις το αγόρι σου να τρέχει από πίσω σου: έχει κάποιο αποτέλεσμα η όλη διαδικασία; Υπάρχει ουσία;

Γράφω με ειλικρίνια και πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχει ένα αποτέλεσμα, το οποίο όμως είναι πάρα πολύ προσωρινό. Θα τραβήξεις την προσοχή του αν αντί για Πέτρο τον πείς Νίκο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να τον πείσεις για την αυθεντικότητα σου αν καταφεύγεις όλη την ώρα σε τέτοιες ανοησίες.

Μία αμερικανίδα συνάδελφος υποστηρίζει μέσω του βιβλίου της πως το σημαντικότερο και ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΤΕΡΟ προσόν σε μία γυναίκα είναι η αξιοπρέπειά της. Είναι έτσι ακριβώς και συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Η κάθε γυναίκα θέλει να ενδιαφέρει τον άντρα της. Αυτό, δεν πρόκειται να το καταφέρει βάζοντας τις κολλητές της να της τηλεφωνούν, προσποιούμενη ότι της τηλεφώνησε ένας άλλος γκόμενος. Αντιθέτως, θα έχει πολύ περισσότερο την προσοχή και τον σεβασμό του συντρόφου της αν του δείχνει έμπρακτα ότι είναι μια γυναίκα που δεν κάνει εκπτώσεις στην ποιότητά της. Μια γυναίκα που δεν κρέμεται από πάνω του. Μια γυναίκα που έχει και άλλα ενδιαφέροντα εκτός από το να σκέφτεται όλη την ημέρα πώς θα κάνει τα μαλλιά της όταν θα τον συναντήσει. Μια γυναίκα που λέει ότι "μπορώ να σταθώ στα πόδια μου ό,τι και να γίνει" και που το εννοεί. Μια γυναίκα που τον αγαπά με την καρδιά της αλλά που δεν θα καθίσει να την πατήσει ο τύπος, αν εκείνος ξεφύγει από τα όρια που πρέπει.

Ναι, νομίζω ότι αυτό το τελευταίο είναι το σημαντικότερο για να έχεις το ενδιαφέρον του: να τον κάνεις να καταλαβαίνει ότι τον αγαπάς με μία αγάπη που δεν είναι άνευ όρων. Και φυσικά το να έχεις κάποια έσοδα. Το έχω ξαναπεί στο LeaveYourMyth. Δεν έχει σημασία αν βγάζεις 500 ευρώ ή 3.000 ευρώ. Σημασία έχει η αξιοπρέπειά σου και το μήνυμα που του δίνεις ξεκάθαρα: είσαι ουσιαστικά ανεξάρτητη και δεν έχεις καμία πρόθεση να τον εκμεταλλευτείς οικονομικά.

Ένας άντρας με ποιότητα είναι ένας άντρας που θα δώσει σημασία σε αυτά που μόλις σου ανέφερα. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα καθίσει να στήσει αυτί ή να σε παρακολουθήσει για να διαπιστώσει αν μπορείς να ζήσεις χωρίς εκείνον. Αυτό είναι ένα μήνυμα που θα το πάρει από την γενικότερη στάση σου.

Αν λοιπόν είσαι το κορίτσι που στέλνει λουλούδια στον εαυτό του, περνάς ένα και μόνο μήνυμα: ΦΟΒΑΣΑΙ. Ναι, όχι μόνο δεν είσαι ανεξάρτητη, αλλά τρέμεις από φόβο μη μείνεις μόνη σου και καταφεύγεις σε κάθε απελπισμένη λύση.

Σου λέω όμως ότι δεν πρέπει να φοβάσαι. Ο φόβος σακατεύει. Απέκτησε αυτοπεποίθηση, γίνε η γυναίκα που ξέρει τι θέλει και σου υπογράφω ότι δεν θα χρειαστείς κανένα φτηνό κόλπο για να πείσεις τον τύπο ότι αξίζεις.

Πολλά φιλιά!

PS: Ποιο είναι το νέο δηλαδή; Το είδα σε όλες τις εκπομπές ένα μεσημέρι που έκανα το λάθος να ανοίξω την τηλεόραση, αντί να πάω στο Petite Fleur για καφέ. "Η Jennifer Lopez έχει κυτταρίτιδα! Φαίνεται στην φωτογραφία που την τράβηξε ο paparazzi!". Ε, ναι, στην φωτογραφία φαίνεται ξεκάθαρα ότι η γυναίκα έχει κυταρρίτιδα. Τι να κάνουμε τώρα; Αν οι άντρες ξύπνησαν τώρα και δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι οι φωτογραφίες που βλέπουν στα περιοδικά είναι photoshop, είναι καιρός να τους αποκαλύψουμε την συγκλονιστική αλήθεια: "Παιδιά, οι φωτογραφίες που βλέπετε στα περιοδικά είναι επεξεργασμένες. Όλες οι γυναίκες έχουν κυτταρίτιδα. Όλες. Ακόμη και οι σέξι τραγουδίστριες της showbizz. Λυπάμαι πολύ".

Μύθος 32ος: Η απάντηση "δεν έχω τίποτα" θα τον κάνει να σου δώσει σημασία

2010-10-13T21:20:00.005+03:00

Συνταξίδεψα με το αγόρι της φίλης μου και δικό μου καλό φίλο την περασμένη Δευτέρα. Ο Δημήτρης είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στην Ελλάδα και ενώ μιλούσαμε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, κάποια στιγμή μου ζήτησε να κάνω ησυχία για να μπορεί να ακούσει το τραγούδι που είχα βάλει εκείνη την ώρα. Το τραγούδι είναι το Viva La Vida, αγαπημένο μου κομμάτι, με υπέροχο ρυθμό και βαθύ νόημα. Ακούστε το προσεκτικά.

Ο Δημήτρης είχε απορροφηθεί. Έβαζε την εισαγωγή ξανά και ξανά. Προφανώς, ως μουσικός άκουγε κάτι που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω. Αφού έπαιξε την εισαγωγή καμιά δεκαριά φορές, γύρισε και μου είπε: "Απίστευτο! Οι άνθρωποι έχουν κάνει κάτι πολύ έξυπνο. Καταπληκτικό!". Άρχισε να μου εξηγεί κάτι που δεν το θυμάμαι πολύ καλά, η ουσία όμως είναι: προέκυψε ένας πολύ απλοϊκός και έυκολος ρυθμός για το ανθρώπινο αυτί, από την μίξη δύο περίπλοκων ρυθμών (για τους γνώστες της μουσικής, ο συνδυασμός του 7 και του 9, δίνει δύο οχτάρια, τα οποία με την σειρά τους, παράγουν τεσσάρια τα οποία αρέσουν και στην κουτσή Μαρία όταν τα ακούει). Έτσι προέκυψε λοιπόν το Viva La Vida και χαιρόμαστε όοοοοοοοοοοολοι μας να το ακούμε.

Το ίδιο βράδυ επισκέφτηκα τα Starbucks για να διαβάσω και επεξεργαζόμουν την συζήτηση. Σκεφτείτε το λίγο: είναι πραγματικά πολύ πιο σημαντικό θέμα από την παραγωγή ενός τραγουδιού. Είναι το περίπλοκο που γίνεται απλό. Είναι το δυσνόητο που γίνεται κατανοητό. Είναι το δύσκολο που γίνεται εύκολο.

Μου λένε κάποιες φορές οι φίλοι μου ότι ο σύντροφός τους δεν τους καταλαβαίνει. Πλησιάζω τα τριάντα και έχω καταλάβει ότι είναι σημαντικός ο αριθμός των φορών που ο άλλος δεν μας καταλαβαίνει επειδή, απλούστατα, δεν μιλάμε κατανοητά. Σε ρωτάει "Τι έχεις;" και απαντάς "δεν έχω τίποτα". Ε, πώς δεν έχεις τίποτα, αφού κάτι έχεις. Πες το, να σε καταλάβει και να κάνει κάτι γι αυτό. 'Η αποφασίζεις να του πεις. Και αρχίζεις την ιστορία της ζωής σου. Ξεκινάς από εκεί που λοξοκοίταξε την σερβιτόρα και τα πήρες στο κρανίο και καταλήγεις στην ιστορία της ζωής σου.

Άκου τώρα πώς έχει το πράγμα. Αν θες να βγάζεις άκρη, ακόμα και στις πιο πολύπλοκες καταστάσεις πρέπει να μιλάς απλά. Κατανοητά. Να νιώθεις ότι γίνεσαι κατανοητή. Και όταν γίνεσαι κατανοητή, μάντεψε! Δεν είσαι ούτε γκρινιάρα, ούτε μυστήριο τρένο. Είσαι το πιο απλό πράγμα του κόσμου: μια γυναίκα που μιλάει με σιγουριά, χωρίς υπερβολές. Και αυτό, είναι πολύ σημαντικό. Μέσα στο κεφάλι σου λοιπόν, μπορεί να έχεις τα εφτάρια και τα ενιάρια που είχαν οι Coldplay όταν έγραφαν το μαγικό αυτό τραγούδι. Οφείλεις όμως, να παράγεις τεσσάρια αν θες να είσαι σαφής. Δεν θα ήταν το Viva la Vida αυτό το δημοφιλές και υπέροχο κομμάτι, αν δεν απλοποιούνταν.

Πολλά φιλιά!

PS1: Η νέα σειρά Κούκλες του Mega, νομίζω ότι θα πρέπει να μας γίνει συνήθεια. Είδα προ ολίγου το πρώτο επεισόδιο και ξετρελλάθηκα. Και όσο και αν την θεωρούσα έως τώρα ατάλαντη, οφείλω να παραδεχτώ ότι η κ. Ματσούκα δίνει ρέστα με τον ρόλο της.

Μύθος 31ος: Χώρισε με την άλλη για να είναι μαζί σου

2010-10-06T02:04:00.003+03:00

Δεν ήταν εύκολο. Κοίταζα τη φίλη μου, Μπέτυ, μέσα από τον καθρέφτη του εστιατορίου που πήγαμε για βραδυνό. Η έκφρασή της είχε αλλάξει, είχε βουλιάξει σε μια σιωπή. Λίγο πριν είχε μάθει ότι ο άντρας που της ζήτησε να χωρίσουν πριν από έξι μήνες, ο Αλέξανδρος, ετοιμάζεται να παντρευτεί την γυναίκα με την οποία διατηρούσε κρυφό παράλληλο δεσμό. Ζήτησα από την κοπέλα που μας σέρβιρε να μας φέρει δύο cocktails ακόμη και κάθισα να εξηγήσω στην φίλη μου κάποια πράγματα.

Οι γυναίκες κάνουν ένα τεράστιο λάθος. ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Χαίρονται όταν ένας άντρας χαλάει την σχέση/γάμο/οικογένεια που ήδη έχει για χάρη τους. Φουσκώνουν από χαρά, θεωρούν τους εαυτούς τους θεές ακαταμάχητες. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα νιώθει η γκόμενα του Αλέξανδρου, η οποία οσονούπω θα τον πάρει με παπά και με κουμπάρο. Την φαντάζομαι να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να λέει στον εαυτό της "φτου σου κοπελάρα μου! Τον έκλεψες από την άλλη, δεν μπόρεσε να σου αντισταθεί και είναι ολοδικός σου!".

Θα ήθελα να πω ότι παρότι εκείνο το βράδυ συμπαραστάθηκα στην Μπέτυ, το σωστό από την μεριά μου θα ήταν να συμπαρασταθώ και στην γκόμενα. Ναι, καλά διάβασες, να συμπαρασταθώ στην γκόμενα. Η οποία δυστυχώς μάλλον δεν έχει καταλάβει τι την περιμένει. Αναρωτιέμαι, ξέρετε, γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι δεν κάνουν κάποιες πολύ απλές ερωτήσεις στον εαυτό τους, όπως για παράδειγμα: "μήπως όπως κεράτωσε την πρώην μαζί μου, έτσι δεν θα διστάσει να μου κάνει και εμένα το ίδιο αργότερα;".

Υπάρχει μια αλήθεια λοιπόν. Κια η αλήθεια είναι ότι Αλέξανδρος δεν χώρισε με την Μπέτυ επειδή η νέα γυναίκα που εμφανίστηκε στην ζωή του ήταν απόλυτα εκθαμβωτική και ακαταμάχητη. Ο Αλέξανδρος τα έμπλεξε με την καινούργια και χώρισε την Μπέτυ επειδή είναι γκομενιάρης. Συννενοηθήκαμε τώρα; Και επειδή ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι αυτός που κουβαλάει πάντα μαζί του, καταλαβαίνεις ότι είναι απλά ζήτημα χρόνου να βρει μια άλλη εκθαμβωτική και ακαταμάχητη.

Θέλω να καταλήξω κάπου. Οι άντρες που πιστεύεις ότι χώρισαν για πάρτι σου, είναι οι άντρες που σίγουρα θα σε κάνουν τάρανδο στο - όχι ιδιαίτερα μακρινό - μέλλον.

Πολλά φιλιά.

PS: Μου αρέσει πάρα πολύ να γράφω για θέματα σχέσεων, η αστυνομική συγγραφή όμως νομίζω πως είναι τελικά η φύση μου. Εδώ θα βρείτε και εμένα και την υπόλοιπη ομάδα Ελλήνων Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας που κάνει σημαντικά πράγματα. Πιθανόν να έχετε ήδη διαβάσει στο Βήμα ή σε κάποια από τις μεγάλες εφημερίδες για την Λέσχη. Θα μιλάμε συχνότερα για αυτό πλέον.

Μύθος 30ος: Στην σχέση πρέπει να είναι και οι δύο ίσοι

2010-09-20T12:19:00.008+03:00

Έχω μία σειρά από μικρά μυστικά, τα οποία δύσκολα θα τα έλεγα φωναχτά γιατί θα ένιωθα μάλλον άβολα. Ένα τέτοιο μυστικό είναι ότι μου αρέσει η Lady Gaga. Ναι, μου αρέσει η Lady Gaga. Θα μου πεις, πού είναι το πρόβλημα, σε ολόκληρο τον πλανήτη αρέσει η Lady Gaga, εσύ βρήκες να ντραπείς γι' αυτό; Ε, να, είναι που σιγά-σιγά αφήνω τα 20's και μου φαίνεται λίγο περίεργο να είμαι fun μια κοπελιάς που κυκλοφορεί με fake αστακούς στο κεφάλι και λαμέ κολάν. Είμαι μια κοπέλα με γούστο στο ντύσιμο, αλήθεια το λέω. Τι διάολο βρίσκω λοιπόν στην Lady Gaga; Τα τραγούδια της είναι πολύ ωραία, ναι, σε αυτό συμφωνούμε, αναρωτιέμαι όμως αν θα είχαν την ίδια ΤΕΡΑΣΤΙΑ επιτυχία αν τα έλεγε μια κοπελίτσα με ένα απλό μίνι φόρεμα. Και φυσικά κατάλαβα: δεν είναι τα τραγούδια που κάνουν την διαφορά, είναι το προσωπικό της ύφος.

Παρακολουθούσα στο youtube το video clip του πολυσηζητημένου Telephone. Η ισχύς εν τη ενώση: το fashion icon Lady Gaga και η "είμαι-θεά-και-να-πάτε-να-πνιγείτε" Beyonce συμπράττουν και το αποτέλεσμα είναι αυτό. Ας το χαρακτηρίσουμε ενδιαφέρον. Το ερώτημα όμως είναι: "Τι έπαθε η θεά-Beyonce;" Διότι η Beyonce είναι μία τραγουδίστρια πάρα πολύ γνωστή, τόσο για τα τραγούδια της, όσο και για την εμμονή της να μην κάνει δίαιτες, καθιερώνοντας στην ουσία ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ στην showbizz. Είναι μία star με ταυτότητα.

Γιατί λοιπόν η Lady Gaga την έκανε σαν τα μούτρα της, σε όλη την διάρκεια του Telephone; Πού πήγαν τα φορέματα "κυκλοφορώ-και-οι-άντρες-παθαίνουν-καρδιακό-επεισόδιο" της Beyonce και γιατί αντικαταστάθηκαν από κακόγουστες κοντές αφέλειες, μαύρο κραγιόν, φορέματα με αμερικάνικη σημαία και κίτρινη (!) σκιά στα μάτια; Beyonce, τι έπαθες κοριτσάρα μου;

Και όμως, είναι τόσο απλό να απαντήσουμε, αφού συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα στη ζωή: ο νόμος του ισχυρού. Επικρατεί και υπερισχύει ο δυνατότερος. Ποιος είναι ο δυνατότερος όμως θα μου πεις. Ο δυνατότερος είναι εκείνος που έχει την ισχυρότερη προσωπικότητα. Σκέψου πάλι το Telephone. Δύο πολύ δυνατά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας είναι μαζί. Το ένα τραβάει το άλλο προς το μέρος του όμως.

Μην παρεξηγήσεις την δύναμη στην οποία αναφέρομαι και την παρερμηνεύσεις σαν κάτι κακό. Πιστεύω πάρα πολύ στις σχέσεις που ο ένας δίνει και παίρνει από τον άλλο. Είναι πολύ λογικό ο ένας να έχει περισσότερες εμπειρίες ή περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι ηλικιακό το θέμα, είναι καθαρά θέμα εμπειριών που θέλησες να συλλέξεις. Μπορεί να είσαι μεγαλύτερος ή μικρότερος και να είσαι ο "δυνατός". Μπορεί να είσαι στην ίδια ηλικία με τον σύντροφό σου. Και πάλι κάποιος από τους δύο είναι ο "δυνατότερος". Είναι ωραία και υγιής αυτή η δύναμη. Πρέπει να αξιοποιείται για να δημιουργείται μία πορεία στο ζευγάρι.

Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται πάντα. Οι άνθρωποι έχουν κόμπλεξ και τα αφήνουν να τους νικήσουν. Υπάρχει εκείνη η μυστήρια φυλή - και κυκλοφορεί ελεύθερη ανάμεσά μας - που προτιμά να τραβήξει τον άλλο προς τα κάτω, αρκεί και μόνο να επιβεβαιωθεί. Ας σας μιλήσω για ένα ζευγάρι φίλων μου που αποτελεί πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων αναφέρω. Η Μαριάννα είναι μια γυναίκα γύρω στα 35, μορφωμένη, με σπουδές στην Αγγλία και με δική της επιχείρηση. τα έφτιαξε με τον Στέφανο πριν από 7 χρόνια και σύντομα παντρευτήκανε. Ο Στέφανος στη ζωή του δεν έκανε τίποτα. Τον ζούσε ο πατέρας του και έτσι περνούσε ο καιρός. Στραβώθηκε η Μαριάννα και μείνανε μαζί τόσα χρόνια για να μάθω για το διαζύγιό τους λίγους μήνες πριν. Ο τύπος, είχε τόσο προβληματική προσωπικότητα που του φταίγανε τα πάντα. Του έφταιγε η Μαριάννα που δούλευε, που είχε στόχους, που έβγαζε χρήματα. Αντί να παραδειγματιστεί και να δώσει και εκείνος ένα oops! στη ζωή του, επιχείρησε με κάθε τρόπο να την τρενάρει. Φόβος. Ο φόβος μη τυχόν και την χάσει. Για τέτοια αφέλεια μιλάμε. Αντί να στήσει τη ζωή του μαζί της, μια υπέροχη ζωή, εκείνος αναλώθηκε στο πώς θα κρατήσει την Μαριάννα εγκλωβισμένη. Τώρα που το σκέφτομαι, και πολύ κράτησε ο γάμος τους.

Συμπέρασμα λοιπόν: σε μια σχέση δεν μπορεί να είμαστε ακριβώς το ίδιο. Η σχέση πρέπει να αναπτυχθεί και να αναπνεύσει. Για να γίνει αυτό, ο δυνατότερος δίνει το παράδειγμα και ο άλλος παραδειγματίζεται.

Είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ πλέον να σας παρουσιάζω τους μύθους μου όχι μονάχα μέσω του LeaveYourMyth αλλά και μέσα από το καινούργιο μου βιβλίο. Συνέλλεξα 100 από τα μεγαλύτερα κλισέ που έχω ακούσει να ξεστομίζονται για τις σχέσεις και τα συμπεριέλαβα στο φρέσκο - τόσο φρέσκο που σπαρταράει - "Ο άντρας που θα παντρευτώ . . . 99+1 μύθοι για τις σχέσεις". Να είστε καλά!

Πολλά φιλιά.

PS1: Το απόλυτο fashion icon της παγκόσμιας μουσικής σκηνής μπορεί να είναι η Lady Gaga, αλλά θα ήταν τεράστια παράλειψη από την μεριά μου να μην αναφερθώ στο απόλυτο fashion icon της Ελλάδας, την αγαπημένη μου Τάμτα. Εδώ, στο egoista κάνει μία υπέροχη εμφάνιση και κάνει στον Ησαϊα Ματιάμπα ό,τι έκανε ο Lady Gaga στην Beyonce. Μας έδειξε μια άλλη πλευρά του υπέροχου αυτού μουσικού. Θα ήξερε άραγε ο Ησαϊας Ματιάμπα αυτή του την καταπληκτική πτυχή αν δεν συνεργαζόταν με την Τάμτα;

PS2: Θα παντρευτώ εκείνον που θα μου χαρίσει τα παπούτσια που φοράει η Τάμτα σε αυτή της την εμφάνιση. Βεβαίως.

Στου Zonar's με την Εμμανουέλα!

2010-09-18T00:34:00.003+03:00

Η περασμένη Δευτέρα ήταν μια μέρα γεμάτη γλυκά συναισθήματα και μια υπέροχη γνωριμία για εμένα! Με την Εμμανουέλα του Eating Around και του Spinning Around γνωριζόμαστε μέσω του blogging εδώ και μήνες και η χαρά μου κάθε φορά που την βλέπω από τα διαδικτυακά μου λημέρια είναι πολλή μεγάλη. Γεμάτη κέφι, χαρά και πάντοτε με έναν καλό λόγο, είναι ο σίγουρος τρόπος για να μου φτιάξει την διάθεση.

Ξεκινώντας λοιπόν, εγώ από τα βόρεια του λεκανοπεδίου και εκείνη από τα νότια, ορίσαμε ως σημείο συνάντησης το Zonar's και περάσαμε μια ωραία βραδιά, συζητώντας ασταμάτητα, κάνοντας ερωτήσεις η μία στην άλλη και ανταλάσσοντας ιδέες. Την ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί έβαλε το μυαλό μου να στροφάρει και θέλω να πιστεύω ότι και εκείνη πήρε κάτι από εμένα. Ένα μόνο θα πω: το μέλλον θα δείξει!

Αν και είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα, όσοι δεν είσαστε πιστοί του Eating Around, μάλλον πρέπει να περάσετε από εκεί. Η Εμμανουέλα, πείθει και τον πλέον δύσπιστο να βάλει την κατσαρολίτσα στη φωτιά και να στείλει τα φυλλάδια του delivery για ανακύκλωση.

Εμμανουέλα, κοριτσάκι μου, χάρηκα τόσο πολύ που γνωριστήκαμε!

Πολλά φιλιά!

Τα κορίτσια μου!

2010-09-04T02:28:00.013+03:00

Υπάρχει μια στιγμή σημαντική για έναν συγγραφέα και αυτή δεν είναι ούτε όταν υπογράφει το συμβόλαιό του, ούτε όταν λαμβάνει το πρώτο αντίτυπο στα χέρια του. Είναι η στιγμή που επιλέγει εκείνους στους οποίους θα αφιερώσει το βιβλίο του.

Σε λίγες ημέρες, αρχής γενομένης από σήμερα, θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία το νέο μου βιβλίο, τρίτο στη σειρά. Τον τίτλο και τις λεπτομέρειες θα σας τις ανακοινώσω σύντομα, δεν με νοιάζει να το κάνω σήμερα αυτό. Σήμερα θέλω να σας πω κάτι άλλο: την δουλειά μου αυτή την αφιερώνω

"για τις φίλες μου
για την αδερφή μου, που έψαχνε την αληθινή αγάπη και την βρήκε"

Πιστεύω ακούγεται γλυκανάλατο. Είναι σημαντικό όμως να ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπούν ό,τι και να γίνει. Αυτά είναι τα κορίτσια μου λοιπόν.

Η αδερφή μου

Ας μη γελιόμαστε. Αν δεν ήμασταν αδερφές, δεν θα υπήρχαν πολλές πιθανότητες να κάνουμε παρέα με την Χριστίνα. Διαφέρουμε πάρα πολύ ως ιδιοσυγκρασίες, αλλά ευτυχώς έχουμε και οι δύο την ωριμότητα να συνειδητοποιούμε ότι τα κοινά γονίδια μας έχουν καταδικάσει σε μία αλληλο-αγάπη. Αυτή η αλληλο-αγάπη μας έχει σώσει από το αλληλο-σφάξιμο. Παρά το ότι είναι κάπως υπερτροφική για πεντάχρονη, εγώ την αποκαλώ "κούνελο" και εκείνη με φωνάζει "Τάνια" (δεν το κάνει μόνο η αδερφή μου αυτό, για κάποιον λόγο που δεν ξέρω, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στην οικογένεια και στον φιλικό περίγυρο με φωνάζουν Τάνια και όχι Αθηνά, που είναι το πραγματικό μου όνομα). Λόγω του επαγγελματός της υπόκειται σε κάποιους περιορισμούς και έτσι δεν μπορούμε να δούμε την φάτσα της σε αυτή την φωτογραφία. Είναι όμορφη πάντως. Και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές, ξημερώνει η μέρα του γάμου της και η ίδια είναι στα μπουζούκια, κάνοντας bachelor με τις φίλες της. Ήμουν κι εγώ καλεσμένη αλλά προτιμούσα να χαλαρώσω από την ένταση της ημέρας (είχαμε και στο σπίτι party) παρά να πάω στα μπουζούκια. Είπαμε αδελφική αγάπη, αλλά υπάρχει και κάποιο όριο.
Όταν ήταν μωρό και την είχαν φέρει στο σπίτι, μου έκανε εντύπωση το πόσο μικρή ήταν. Να, δείτε ότι λέω την αλήθεια.

Η Μαριλλία

Αν μετρήσετε προσεκτικά τα χέρια στη φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του κειμένου, θα τα βγάλετε τρία. Το χέρι που είναι τυλιγμένο γύρω από το λαιμό μου, ανήκει στην Μαρίλλία. Την υπόλοιπη, δεν πρόκειται να σας την δείξω, επειδή είναι ανήλικη. Με το κορίτσι αυτό μας συνδέει μια δυνατή και σημαντική ιστορία. Δεν θα σας την πω. Να ξέρετε όμως, πως όταν ένας άνθρωπος είναι ώριμος και έχει υψηλό επίπεδο IQ μπορεί πραγματικά να κλέψει την παράσταση, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Είναι τιμή μου να είναι φίλη μου.

Η Angelika

"Πατάς το κουμπί και βλέπεις τα λεφτά σου να χάνονται", μου είπε η Αγγελική όταν καθόμασταν μπροστά από έναν κουλοχέρη στο Las Vegas και βάλαμε τα γέλια. Εγώ είδα τα λεφτά μου να χάνονται αλλά η ίδια ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ, πράγμα που το θεωρήσαμε καλό σημάδι. Γνωριστήκαμε πριν 10 χρόνια και είμαστε πολύ καλές φίλες την τελευταία εξαετία, λίγο πριν φύγει για Αμερική. Ξεκινήσαμε από μία κοινή αφετηρία, στην πορεία οι επαγγελματικοί μας δρόμοι χώρισαν και σήμερα εκείνη με βοηθάει λέγοντάς μου τη γνώμη της για τα τα βιβλία και τις φωτογραφίες μου, εγώ την βοηθάω να συνδυάζει τα ρούχα της και η μία βοηθάει την άλλη γενικά. Δεν θα ξεχάσω ένα βράδυ που είχαμε κλειστεί στο σπίτι μου προσπαθώντας να μάθουμε να χορεύουμε και να τηρούμε τα βήματα. Μάθαμε να χορεύουμε τελικά.

Η Μαρία

Η Μαρία τα ξέρει. Της τα έχω πει και μου τα έχει πει και εκείνη. Είναι ιδιαίτερο το δέσιμο και θα μου επιτρέψετε να το μοιράζομαι μαζί της. Είχαμε γνωριστεί στην εφημερίδα όπου δουλέψαμε και οι δύο για ένα διάστημα. Η εφημερίδα στήθηκε, πήγαίνει πολύ καλά, το ίδιο και η φιλία μας.
Είμαστε φίλες σήμερα χάρη σε εκείνη και την ευχαριστώ που επέμεινε και ήταν εκεί. Μία πολύ αστεία (τώρα) φάση ήταν όταν για ένα Σαββατοκύριακο και έπειτα από μια σειρά κακών συγκυριών (είχα πάρει λάθος κάρτα ανάληψης, είχαν γίνει λάθος συννενοήσεις) είχαμε μείνει μόνο με 20 ευρώ στην Αθήνα. Αφού μας τελείωσαν, είχαμε βρεθεί Κυριακή μεσημέρι στα ΚΤΕΛ για να φύγω για την πόλη μου (είχα ευτυχώς ήδη εισιτήριο). Η Μαρία αφού διαπραγματεύτηκε με τον τύπο στο κυλικείο, τον έπεισε να της φτιάξει έναν καφέ με αντάλλαγμα το τελευταίο μας ευρώ. Ενώ περιμέναμε την ανακοίνωση της αναχώρησης και καθόμασταν κάτω από την ήλιο φορώντας αθλητικές φόρμες, γυρίζει και μου λέει: "Πόσες πιθανότητες έχουμε αυτή τη στιγμή να πείσουμε κάποιον ότι εγώ έχω πισίνα στο σπίτι μου και ότι εσύ χρυσοπληρώθηκες για να στήσεις ένα περιοδικό για την γυναικεία επιχειρηματικότητα;" Αρνήθηκα να σχολιάσω.
Στην φωτογραφία είμαστε πριν από μερικούς αιώνες, σε ένα από τα ταξίδια μας. Σήμερα είμαστε και οι δύο μελαχρινές. Το βασικό όμως είναι ότι σήμερα είμαστε και οι δύο αλλιώς.

Η Helen

Νομίζω ότι εδώ πρόκειται για μια 100% πραγματική σχέση. Από αυτές που με τον άλλο μπορείς να τα πας καλά, να του θυμώνεις, να τα ξαναβρίσκετε και η ζωή να κυλάει. Η ίδια λέει ότι στην πρώτη γυμνασίου την είχα πλησιάσει και την είχα ρωτήσει αν θέλει να γίνουμε φίλες, αλλά εγώ νομίζω ότι αυτά τα λέει για να με διαβάλλει.
Αν μοιάζουμε με την Ελένη; ΚΑΘΟΛΟΥ. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Δεν ακούμε την ίδια μουσική (εγώ Χατζηγιάννη, εκείνη κάποια συγκροτήματα που τα ξέρουν μόνο αυτοί που τα έχουν), δεν ντυνόμαστε με τον ίδιο τρόπο (εγώ pencil φορέματα και make up, εκείνη ethnic φορέματα και ούτε ένα κραγιόν), εκείνη θέλει να πάει στην Ισπανία ενώ εγώ όχι, εκείνη είναι εσωστρεφής ενώ εγώ είμαι ελεγχόμενα εσωστρεφής. Γιατί στο καλό κάνουμε παρέα; Είναι πολύ απλό: το σημαντικότερο προσόν σε έναν άνθρωπο δεν είναι να ξέρει να μιλάει, αλλά να ξέρει να ακούει. Αυτό είναι κάτι κοινό και στις δυο μας.

Η Κίκα

Το Κίκα είναι γυναικείο όνομα και βγαίνει από το Κυριακή. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι μου την σπάει γιατί είναι πιο ψηλή από εμένα (ναι, είναι ψηλότερη από εμένα), κατά τα άλλα μου είναι πολύ αγαπητή. Αυτό το ύψος που έχουμε σήμερα, το έχουμε από την πρώτη γυμνασίου, πράγμα που τότε ήταν εκνευριστικό, αφού κανένα απολύτως αγόρι δεν γύριζε να μας κοιτάξει. Σήμερα αυτές οι λεπτομέρειες διορθώθηκαν και συχνά θυμόμαστε τα παλιά. Στην εφηβεία μας, μετρούσαμε τα κέρματά μας, τα ενώναμε και αγοράζαμε μία σοκολάτα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σήμερα μπορούμε πιο εύκολα να αγοράσουμε σοκολάτες και επειδή μάλλον μερικές φορές το παρακάνουμε με την έξοδα, υπογράψαμε από ένα αποταμιευτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα για να εξασφαλίσουμε ότι στα 60 μας θα έχουμε λεφτά για σοκολάτες και δεν θα χρειαστεί να βγάλω τα παπούτσια μου στο σφυρί για να ζήσουμε. Όταν διαβάζαμε το προτεινόμενο συμβόλαιο στριφογύριζα χοροπηδώντας και της λέω: "ουάου!!! Ετοιμάσου! Στα 60 μας θα πάμε στην Τζαμάικα!". "Εγώ μέχρι τότε θα έχω πάει στην Τζαμάικα", μου λέει εκείνη ξινισμένα. Το σκέφτηκα λίγο και συνέχισα να στριφογυρίζω: "Ουάου!!! Ετοιμάσου! Στα 60 μας θα ΞΑΝΑπάμε στην Τζαμάικα!". Φωτογραφία της Κίκας δεν έχει. Τι γιατί; Γιατί έτσι.

Πολλά φιλιά!

PS: Γράφτηκαν πολλά στα blogs για το θέμα του Κώστα Τσόκλη. Λένε ότι ο καλλιτέχνης είναι πνεύμα ελεύθερο και ανατρεπτικό. Από την πλευρά του καλλιτέχνη θα μιλήσω λοιπόν, για να σας πω ότι το καλύτερο πνεύμα είναι το ισορροπημένο αλλά και φυσικά για να αναρωτηθώ: "Θα είχατε άραγε τις ίδιες απόψεις, αν η - αξιαγάπητη - κόρη σας έπεφτε θύμα βιασμού;"

Ο αστροναύτης.

2010-08-27T22:52:00.004+03:00

Είναι πραγματικά περίεργο αυτό που κάνουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους. Ένα παιδί όταν είναι μικρό, δέχεται την ώρα που παίζει, την ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;". "Όταν μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης!", λέει ο πιτσιρίκος. Έχετε δει την έκφραση των γονιών την ώρα που το παιδί λέει ότι θέλει να γίνει αστροναύτης; "Το παιδί μου, το αγόρι μου, τι έξυπνο που είναι", και άλλα πολλά.

Το ίδιο παιδί καθώς μεγαλώνει αρχίζει και δέχεται τις επιρροές του περιβάλλοντος, του ίδιου αυτού περιβάλλοντος που καμάρωνε με τα μεγαλεπίβολα σχέδιά του. "Αστροναύτης; Εντάξει, καλά, δεν λέω, αλλά κάνε και τα χαρτιά σου για το δημόσιο".

Αρχίζεις λοιπόν και πιστεύεις ότι το να γίνεις αστροναύτης είναι αδύνατο. Πολύ δύσκολο, οι καιροί είναι κακοί, δεν βλέπεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις μια δουλίτσα και να έχεις ένα κομματάκι ψωμί (προσέξατε τα υποκοριστικά), βολέψου τώρα κάπου και σταμάτα να ζητάς άλλα πράγματα, θα φας τα μούτρα σου.

Έτσι έχει το story και τελικά ο υποψήφιος αστροναύτης δουλεύει με σύμβαση στο ταχυδρομείο. Αναρωτιέμαι ποιος φταίει περισσότερο γι' αυτό ξέρετε: το περιβάλλον του που έκανε τα πάντα για να τον πείσει ότι σκέφτεται λάθος ή ο ίδιος που πίστεψε τον κάθε άσχετο που του είπε ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αστροναύτης;

Και τώρα θα σας κάνω μία μεγάλη αποκάλυψη: Κανείς δεν πρόκειται να υπογράψει χαρτί που θα ορίζει ότι θα ζήσουμε για πάντα. Ναι, ναι, και όμως. Φαντάσου τον εαυτό σου σαν τον δημιουργό μιας ταινίας. Είσαι ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός. Δεν έχεις καιρό για πρόβες όμως. Μονάχα για πρεμιέρα.

Έχεις λοιπόν μία και μοναδική υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου. Να γίνεις αυτό που θέλεις να γίνεις. Και αν εσύ θέλεις να γίνεις αστροναύτης, τότε - πραγματικά - πρέπει να γίνεις αστροναύτης.

Στην επόμενή μου ανάρτηση θα σας γνωρίσω τα κορίτσια μου. Είναι οι άνθρωποι στους οποίους χρωστάω το επόμενο επαγγελματικό μου βήμα. Ας πούμε ότι είμαστε μία παρέα από αστροναύτες.

Πολλά φιλιά.

Η ζωή (μου) είναι ωραία

2010-07-16T03:17:00.001+03:00

Αυτές τις ημέρες ζω σε ένα σπίτι που έχει ένα ψυγείο στο σαλόνι και φταίει η αδερφή μου γι' αυτό. Πήρε μια πολυπόθητη μετάθεση από την δουλειά της και για τις επόμενες ημέρες θα συγκατοικήσουμε, μέχρι να πάει οριστικά στο σπίτι του Γιάννη, τον οποίο παντρεύεται. Σήμερα μου έλεγε για το ταξίδι της στις Μαλδίβες. Και με έπιασε πάλι η ταξιδοφιλοσοφία μου. Για ταξίδια θα σας πω σήμερα λοιπόν, και συγκεκριμένα για στιγμές που έζησα εντός Ελλάδας. Το παραδέχομαι όμως, δεν έχω ταξιδέψει πολύ μέσα στην χώρα μας, καλύτερα ξέρω την Ρώμη, παρά την Πάτρα, στην οποία γεννήθηκα κιόλας.

This is Epirus!

Βρίσκομαι στο Συράκο, κάπου ψηλά στα Τζουμέρκα της Ηπείρου. Ο δρόμος για να φτάσω εκεί με το αυτοκίνητο, άγγιζε τα όρια του επικίνδυνου. Είμαι υποχρεωμένη να παρκάρω εκτός Συράκου, αφού το χωριό έχει μια πέτρινη πύλη για είσοδο και ένα μεγάλο καλντερίμι ακολουθεί. Το διασχίζω και βρίσκομαι στην καρδιά του χωριού. Πεινάω αρκετά και η κυρία σε μία από τις ταβέρνες της πλατείας με ενημερώνει ότι το μόνο που μπορεί να μου προσφέρει είναι πίτες, γιατί προετοιμάζεται για το αυριανό πανηγύρι και υπάρχουν δουλειές με φούντες. Κανένα πρόβλημα, με τις πίτες τα πάω πολύ καλά.
Μετά το φαγητό περιφέρομαι στο χωριό. Είμαι στην Ήπειρο, είναι τόσο αισθητο αυτό. Η πέτρα, τα σπίτια, τα νερά που τρέχουν, τα βουνά τριγύρω. Κάθομαι σε μια βρύση και βλέπω την θέα. Την ησυχία "σπάει" ο ήχος ενός κλαρίνου, εδώ. Παραδοσιακό, ηπειρώτικο κλαρίνο. Δεν έχω καμία σχέση με τα παραδοσιακά ακούσματα, σε πολλές περιπτώσεις δεν μου αρέσουν καν, αλλά αναγνωρίζω ότι υπάρχει η μουσική και υπάρχουν και τα ηπειρώτικα. Μια κατηγορία από μόνα τους. Αναζητώ την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Πετρολούκας Χαλκιάς. Αυτά είναι. Υπέροχη στιγμή για εμένα. Από αυτές που δεν θες να τελειώσουν.

Και μετά να κάαααααααααθομαι!

Βρίσκομαι στον Βροντάδο της Χίου. Ένας καθηγητής μου με έχει στείλει το καλοκαίρι προκειμένου να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο πάνω στην Ασφάλεια των Τηλεπικοινωνιών. Η παραλία είναι μόνο ένα βήμα από το Πανεπιστήμιο και μετά το πέρας των διαλέξεων, ο φυσικός δρόμος είναι για την αμμουδιά. Κάθομαι εκεί που σκάει το κύμα με τις ώρες. Η Τουρκία μια ανάσα κοντά και το ηλιοβασίλεμα πέφτει. Ησυχία τριγύρω (τελικά μου αρέσει η ησυχία) και το μυαλό ταξιδεύει. Είμαι σε ένα σύνορο και είμαι καλά.

Για σκι με την Angelika

Η Angelika μπορεί να σας επιβεβαιώσει ότι στα ταξίδια μου κάνω σαν μικρό παιδί, αλλά την πιο θεαματική μου χαζομάρα την έκανα μόλις δυο βήματα από το πατρικό σπίτι μου, στα Χάνια Πηλίου, όπου πήγαμε για να κάνουμε σκι. Ο δάσκαλος μας εξηγεί πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε πάνω στο χιόνι, πώς να σταματάμε και πώς να κινούμαστε. "Κοιτάξτε την Αθηνά", λέει "το κάνει πολύ καλά", κι εγώ φουσκώνω από καμάρι. Λίγο αργότερα, ενώ κατεβαίνουμε μια πλαγιά με τα κορίτσια, έχω μπροστά μου μια φίλη μας και την Angelika πίσω μου, οπότε μου φαίνεται πολύ καλή ιδέα να γυρίσω και να της πω κάτι, ενώ είμαστε σε κίνηση. "Πρόσεξε!", την ακούω να λέει. Μέχρι να στρέψω το βλέμμα μου μπροστά, έχω συγκρουστεί με την άλλη κοπέλα σε μια θεαματικότατη βουτιά και η Angelika πέφτει και αυτή πάνω μας για να συμπληρώσει το φαντασμαγορικό θέαμα. Μετά από λίγο έρχεται ο δάσκαλος και λέει: "Αμάν ρε Αθηνά! Εγώ τόση ώρα λέω ότι είσαι η καλύτερη μαθήτρια και εσύ τα έκανες μαντάρα!". "Μάλιστα", απάντησα εγώ. Το μάλιστα είναι η λέξη που λέω όταν έχω κάνει κάποια βλακεία και θέλω να αποφύγω να δώσω συνέχεια.

NOESIS

Με την Μαριλία αποφασίσαμε να επιμορφωθούμε και έτσι οργανώσαμε εκδρομή στο κέντρο NOESIS στην Θεσσαλονίκη. Είδαμε τρισδιάστατες προβολές. παρακολουθήσαμε ταινία στο αστεροσκοπείο και πειραματιστήκαμε με διάφορα παιχνίδια που μελετούν φυσικά φαινόμενα. Στο τέλος μας ενημερώνουν για κάποια μαθήματα αστρονομίας, τα οποία μπορεί να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε έχει ενηλικιωθεί. "Εσείς έχετε τελειώσει το σχολείο;", με ρωτάει ένας κύριος. Αυτά συμβαίνουν όταν βγάζεις τα τακούνια και κυκλοφορείς με αθλητική αμφίεση.

Θα επανέλθω.

Coula coulάρουμε μαζί σου!

2010-06-16T00:49:00.004+03:00

Το LeaveYourMyth πήρε το πρώτο του βραβείο!

Ποιος μου το έδωσε;

Η κοπελιά από εδώ H Coula!
Δεν θα σας την συστήσω, την ξέρετε σίγουρα και παρότι υπάρχει στην blogοσφαιρα μόλις λίγο καιρό, το blog της έχει ποοοοοοοοοοοοολύ κίνηση! Όχι άδικα βεβαίως. Πολλές φορές βλέπω κομμάτια από τον τρόπο που και εγώ σκέφτομαι σε όσα γράφει. Αλήθεια. Η γραφή της είναι τόσο έξυπνη που της έχω ζητήσει να φιλοξενήσω κείμενό της και εδώ. Μου απάντησε θετικά και πιστεύω ότι σύντομα θα την φέρω από τα λημέρια μου.

Δεν χαίρομαι τόσο για το βραβείο, όσο για το ότι μου το έδωσε η ίδια. Κοπελιά, έγραψες μια πολύ ωραία ανάρτηση για την φιλία. Δεν είμαστε ασφαλώς φίλες, είμαι σίγουρη όμως ότι κάτι υπάρχει εδώ. Θα δεις.

Πολλά φιλιά!

Ένα, δύο, τρία . . .

2010-06-04T19:06:00.003+03:00

Κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή παίρνεις μία απόφαση που μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου.

Οδηγούσα, κατά την αγαπημένη μου συνήθεια. Μου αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ. Οδηγώ ώρες ατελείωτες, για κάποιο λόγο που δεν ξέρω είναι μια συνήθεια που με ξεκουράζει. Οδηγούσα και σήμερα, όταν λέω στον εαυτό μου: "μη συνεχίζεις ευθεία, στρίψε από εδώ!". Πεινούσα και ένας φούρνος που φτιάχνει ωραία τυρόπιτα ήταν εκεί κοντά.

Με ταχύτητα λοιπόν, βγήκα από τον δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και "έκοψα". Λίγα τετράγωνα πιο πέρα, πριν να καταλάβω τι γίνεται, ένα αυτοκίνητο παραβίασε stop και έπεσε πάνω μου.

Ήταν ένα δυνατό μπαμ.

Στα θετικά της υπόθεσης, η κοπέλα που οδηγούσε σταμάτησε και διευθετήθηκε πολύ ειρηνικά το θέμα, ακολουθώντας όλα τα διαδικαστικά. Τώρα με έχουν βάλει να μετράω και να κάνω πράξεις για να βεβαιωθούμε ότι το κεφάλι μου δεν στουμπήχτηκε πολύ.

Πολλά φιλιά!

PS: Πώς ανακοινώνεις στην οικογένεια ότι είχες ένα γερό crash; Παίρνεις τηλέφωνο και λες: "Μπαμπά γεια σου. Καταρχάς να σου πω ότι είμαι μια χαρά. Κατά δεύτερον είχα ένα τρακάρισμα, δεν έφταιγα εγώ, αλλά το αμάξι έγινε χάλια, μπλα, μπλα, μπλα".

Μύθος 29ος: Ξέρεις με τι άνθρωπο είσαι...

2010-05-26T02:15:00.009+03:00

Πριν από ενάμιση χρόνο, είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του Άλκη και παίζαμε επιτραπέζιο. Μόλις είχα βγει από έναν χωρισμό και προσπαθούσα να προσαρμοστώ στο νέο μου lifestyle. Δεν ήμουν χάλια, είχα όμως εκείνον τον κόμπο. Ο Άλκης, πολύ καλός μου φίλος, καθόταν στο χαλί, αγκαλιά με το κορίτσι του και έδειχνε πραγματικά ευτυχισμένος. Όταν έφυγα, αναστέναξα βαθιά. "Κοίτα πόση ευτυχία", αναλογίστηκα. "Και πόση θλίψη για εμένα".

Πέρασε πάνω από ένας χρόνος. Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο, η ζωή προχώρησε. Έτσι είναι η ζωή. Αμείλικτη. Με τρομάζει το πώς προχωράει μερικές φορές. Οι δρόμοι, ο δικός μου και του φίλου μου διαταυρώθηκαν στην Αθήνα. Τους έζησα και εκεί. Ευτυχισμένο ζευγάρι, πραγματικά έτσι έδειχναν. "Βλέπεις;", μου έλεγε η μάνα μου όταν επέστρεψα, "ο Άλκης είναι με ένα πολύ καλό κορίτσι, δασκάλα! Όχι σαν εσένα που δεν λές να νοικοκυρευτείς!".

Προβληματίστηκα για πρώτη φορά με την μητέρα μου. Μήπως πήρα λάθος δρόμο; Μήπως όλοι οι άλλοι έχουν τέλειες, ευτυχισμένες σχέσεις και μόνο εγώ με την φίλη μου την Αγγελική είμαστε ανίκανες να γίνουμε τα σωστά κορίτσια που θέλουν οι άντρες; Μήπως αντί να ετοιμάζουμε ταξίδι στο Rangali Island, έπρεπε να αποταμιεύουμε χρήματα για να στήσουμε το σπιτικό μας; Πιθανόν να κάνουμε κάτι λάθος! Αφού όλοι τριγύρω έχουν την τέλεια σχέση!

Κεραμίδα number one: Ένα φιλικό ζευγάρι των γονιών μου χώρισε έπειτα από 30 χρόνια γάμου. Τα τελευταία έξι χρόνια ζούσαν μαζί συμβατικά, όπως μας αποκάλυψαν εκ των υστέρων. Ο λόγος; Ασυμφωνία χαρακτήρων. Ok παιδιά, ό,τι πείτε.

Κεραμίδα number two: Ο Άλκης χώρισε όσο ήταν στην Αθήνα, αφού το καλό και χρυσό κορίτσι του το ζήτησε. Αυτό το κορίτσι ήταν πραγματικά χρυσό. Τόσο καλοσυνάτο που εκτός από τον φίλο μου, αγαπούσε και τον πρώην του. Ναι, μάλιστα. Ο φίλος μου ανακάλυψε μέσα στον παλιό σκληρό δίσκο που του είχε δώσει, ένα ημερολόγιο που κρατούσε αυτό το κορίτσι μάλαμα. Εκεί ανέφερε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, πως επικοινωνούσε με τον πρώην και πώς χρησιμοποιούσε τον Άλκη για να τον κάνει να ζηλέψει. Χρυσό παιδί, δασκάλα.

Αναρωτιέμαι: Πόσο καλά ξέρουμε τους ανθρώπους δίπλα μας; Πόσο καλά ήξερε ο Άλκης την Μαρία αυτά τα τέσσερα χρόνια; Πόσο καλά ξέρει τον Περικλή η γυναίκα του, που ενώ τον εμπιστεύεται αυτός είναι διατεθειμένος να απιστήσει; Πόσο καλά ξέρουμε έναν άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας; Και αν δεν τον ξέρουμε, τον μαθαίνουμε ποτέ; Καταλήγω σε ένα πράγμα: ένα άτομο ξέρουμε μόνο: τον εαυτό μας.

Ο καθηγητής των αγγλικών μου και οικογενειακός φίλος, μου είχε πει κάποτε: "η ευτυχία του ανθρώπου, είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Τίποτα άλλο". Τείνω να πιστέψω ότι είχε δίκο.

Και για να καθυσηχάσω την μητέρα μου: Φυσικά και θα νοικοκυρευτώ μαμά. Μην ανησυχείς. Είμαι από τα κορίτσια για σπίτι. Και εγώ και η Αγγελική. Και η Μαρία. Απλά μας αρέσει καμιά φορά να κάνουμε κανένα ταξίδι μόνες μας.

Πολλά φιλιά!

PS1: Αυτή ήταν μια υπέροχη έκπληξη και ευχαριστώ την Κυριακή. Η Κυριακή, πριν από λίγες ημέρες, έστησε με υλικό που βρήκε στο LeaveYourMyth, σελίδα στο facebook για την δουλειά και τα βιβλία μου. Έτσι λοιπόν, στο όνομα Athina Mpasiouka Author θα βρείτε μια ζεστή παρέα παιδιών που τα ευχαριστώ πολύ για την στήριξή τους!

Ο Φρέντυ και η Ελένη

2010-05-18T21:59:00.007+03:00

Έχω θέμα με το σινεμά. Το γουστάρω, πώς το λένε. Προχθές συνέβη το αδιανόητο: ετοιμαζόμουν για ύπνο από τις 23:30. Τόσο κουρασμένη ήμουν. Ο αδερφικός φίλος μου ο Κώστας όμως που ετοιμάζεται για τον γάμο του στο τέλος της εβδομάδας είχε άλλα σχέδια: "Είμαι πολύ αγχωμένος εν όψει του γάμου. Πάμε στην μεταμεσονύκτια προβολή να δούμε τον Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες";

Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει, οπότε έφτασε η ώρα μου να συστηθώ με τον κ. Φρέντυ Κρούγκερ, μιας και ενώ πλησιάζω τα 30 δεν έχω δει ποτέ μου κανένα από τα films στα οποία κάνει "μπουμ!" με το παραμορφωμένο μουτράκι του και στην συνέχεια σφάζει κόσμο και κοσμάκη. Πήγα λοιπόν με διάθεση καλή, χωρίς να το πολυφιλοσοφίσω!

Την πρώτη κρυάδα την έφαγα από την κοπέλα στο ταμείο. "Είσαι σίγουρη ότι θες να το δεις;", με ρώτησε, για να συνεχίσει λέγοντας ότι ένας συνάδελφος που το είδε σφίχτηκε το στομάχι του. Η κοπέλα που μας συνόδεψε με τον ασανσέρ συνέχιζε να μου κάνει την καρδιά περιβόλι. "Εγώ ούτε που τόλμησα να το δω! Έχει πολύ προσεγμένο ήχο, αλλά τα πετάγματα που κάνει αυτός (σ.σ. ο Φρέντυ Κρούγκερ) είναι πολύ απότομα!".

Πήγα μέσα στην αίθουσα μουρμουρίζοντας στον Κώστα που με ξεσήκωσε να πάω στο σινεμά αντί να καθήσω να κοιμηθώ. Τι θα κάνω, τι θα απογίνω, πόσα καρδιακά επεισόδια θα υποστώ, αν θα βγω ζωντανή από 'κει μέσα και άλλα πολλά. Αφού κρατούσα μια σοκολάτα στο χέρι και δεν την έτρωγα, από φόβο μην γίνει τίποτα απίθανα τρομακτικό και από την λαχτάρα μου, πνιγώ την ώρα που κατάπινα.

Να μην τα πολυλογώ, τίποτα από αυτά δεν έγινε. Ok, ήταν ένα θρίλερ, τίποτα περισσότερο. Λίγα λεπτά μετά την έξοδο από τα Village, το είχα κιόλας ξεχάσει και πίσω στο σπίτι κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

"Τα πάντα είναι θέμα προσδoκιών", μου είπε η Angelika την επόμενη ημέρα που μιλήσαμε στο Skype. "Πανικοβάλλεσαι μόνο με την ιδέα που έχεις ότι κάτι μπορεί να είναι επικίνδυνο".

Έτσι είναι. Και βέβαια όταν αυτό που φοβάσαι να δοκιμάσεις είναι απλώς μια ταινία, τότε πραγματικά δεν χάνεις κάτι σπουδαίο. Αν όμως φοβάσαι να πάρεις οποιοδήποτε ρίσκο στη ζωή σου, τότε απλά μένεις στα ίδια. Όταν δεν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, δεν πιστεύεις σε τίποτα. Και γυρίζεις ξανά και ξανά γύρω από το ίδιο σημείο. Αυτό λέγεται ρουτίνα. Δεν λέγεται ζωή.

Αφιερωμένο στην καλή μου φίλη που παλεύει με την κατάθλιψη. Πρόκειται για μια ιστορία που μας αφορα όλους. Και εμένα, και εσένα, και τον διπλανό σου. Είναι γεγονός: έως τώρα οι άνθρωποι ανησυχούσαν για τον καρκίνο και τα εμφράγματα. Όσοι έπονται θα ανησυχούν για ασθένειες άλλης φύσεως, διαφορετικές, από εκείνες που δεν ξέρεις πώς διάολο να τις αντιμετωπίσεις και να βοηθήσεις τον άλλο.

Ελένη, προσπαθώ να καταλάβω και να βοηθήσω. "Έχε πίστη και έμπνευση σε ό,τι κάνεις" μου είχες γράψει κάποτε. Εγώ το έβαλα καλά στο κεφάλι μου. Προσπάθησε να το βάλεις και εσύ.

Πολλά φιλιά.

Χρόνια πολλά σε κάποιες μανούλες

2010-05-10T00:48:00.004+03:00

Ήταν μία επαγγελματική πρόταση που πραγματικά την χάρηκα και με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα. Ένα σχολείο μου ζήτησε να επιμεληθώ την δημιουργία ενός video που θα δοθεί ως αναμνηστικό στα παιδιά της έκτης δημοτικού.

Έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει. Ήταν μια ιδιαίτερη διαδικασία η συνεργασία με τα παιδιά. Πρέπει να τους μιλήσεις με συγκεκριμένο τρόπο, να τα κατευθύνεις, να τους μιλήσεις ξανά και ξανά και ξανά. Ασχολήθηκα αρκετά για να διαπιστώσω το προφανές: τα παιδιά είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που τους μαθαίνουν οι γονείς τους να είναι.

Είχα στήσει ένα κοριτσάκι μπροστά από την κάμερα και του έπαιρνα συνέντευξη. "Τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις;", τη ρώτησα. Μία παρέα κοριτσιών είχε κάνει ένα πηγαδάκι πιο πέρα και χασκογελούσε: "θα γίνει πουτάνα", είπε ένα συνομίλικο κορίτσι ειρωνικά.

Και εγώ και ο cameraman κομπιάσαμε. Στην αρχή αναρωτήθηκα αν άκουσα καλά. Η απορία μου λύθηκε σύντομα. Ναι, είχα ακούσει καλά.

Ένα κορίτσι έκτης δημοτικού είχε μιλήσει με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο για μια συνομήλική του. Ρώτησα μετά και έμαθα ότι υπάρχει μια κόντρα ανάμεσα στις δυό τους, η οποία κόντρα έχει μεταφερθεί και στις μαμάδες, που συντηρούν το έκκρυθμο κλίμα. Ας δώσω συγχαρητήρια λοιπόν σε αυτούς τους γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Μπράβο σας, να τα χαίρεστε. Όταν μετά από λίγα χρόνια θα γυρίσουν να βρίσουν και εσάς, θα πρέπει να ξέρετε ότι είναι εντελώς άσκοπο να απορήσετε.

Αυτό, έτσι, σαν ένα μικρό σχόλιο για την ημέρα της μητέρας που πέρασε. Γιορτάζουν οι μανούλες. Αλλά δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν όλες.

Και θέλω να στείλω όλη μου την αγάπη στον μικρό Αλέξανδρο. Εγώ δεν είμαι μανούλα ξέρετε. Αλλά ο Αλέξανδρος είναι το παιδί που με έκανε να σκεφτώ πόσο τυχερή είμαι για αυτά που έχω. Για την οικογένεια που έχω, τους φίλους που έχω, την δουλειά που έχω, την ζωή που έχω. Αλλά αυτά θα τα πούμε κάποια άλλη φορά.

Πολλά φιλιά.

Ας μου πει κάποιος...

2010-05-06T19:02:00.002+03:00

Aς μου πει κάποιος λοιπόν: Ποια ζημιά ακριβώς κάνατε στο κεφάλαιο τώρα που σκοτώσατε αυτούς τους ανθρώπους;

Μύθος 28ος: Τα παραδοσιακά έθιμα των γάμων είναι ξενέρωτα

2010-04-25T22:13:00.008+03:00

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ποτέ ότι θα έγραφα κάτι τέτοιο. Και όμως, ναι, και όμως, αυτοδιαψεύδομαι. Η σημερινή ημέρα μου δίδαξε ότι τα έθιμα των γάμων μπορεί να είναι τελικά πολύ διασκεδαστικά, άσχετα βέβαια αν εγώ ποτέ μου δεν θα τα ακολουθούσα.

Η ουσία είναι ότι πριν κάποιες μέρες μου τηλεφώνησε η μητέρα της φίλης μου της Βαγγελίτσας, η οποία παντρεύεται σε λίγες εβδομάδες, προκειμένου να με καλέσει σε ένα έθιμο που κάνουν "για να σιδερώσουμε προικιά". Έτυχε να βρίσκομαι στην πόλη μου αυτό το Σαββατοκύριακο, οπότε πήγα. Ε, δεν έδωσα και πολλή σημασία, νόμιζα ότι θα είναι κάποιες από αυτές τις συγκεντρώσεις που πηγαίνεις και σου δείχνουν τα σεντόνια και τα τραπεζομάντηλα της νύφης και εσύ λες "ουάου! είναι καταπληκτικά, είναι σίγουρο ότι με τόσο ωραία τραπεζομάντηλα θα έχετε μια ονειρεμένη ζωή!", οπότε χωρίς να το πολυσκεφτώ πήγα για το τυπικό της υπόθεσης.

Κρατώντας μια γλάστρα στο χέρι χτύπησα αμέριμνη το κουδούνι. Η κ. Λαμπρινή άνοιξε και το πρώτο μούδιασμα ήρθε. Μέσα σε βουητό και δυνατά γέλια, υπήρχαν τέσσερις-πέντε κυρίες στην σειρά, πίσω από σιδερώστρες που . . . σιδέρωναν. "Θα σιδερώσουμε στ' αλήθεια", σκέφτηκα από μέσα μου, τη στιγμή που από τα χείλη μου έβγαινε η φράση "ααααα, τι ωραία ξεκινήσατε κιόλας!". Ενώ το χαμόγελό μου άγγιζε τα όρια της ηλιθιότητας, ο πατέρας της Βαγγελίτσας λέει "είναι και στον κάτω όροφο, πήγαινε αν θες!".

Προχθές πήγα στο σινεμά για να δω ένα θρίλερ, όπου η ηθοποιός κατεβαίνει προσεκτικά τις σκάλες, από φόβο μην πεταχτεί κάτι τρομακτικό μπροστά της. Κάπως έτσι πρέπει να περπατούσα κι εγώ στα σκαλιά για να βρεθώ μπροστά σε μία εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη. Η Βάσα, καθηγήτριά μου στο γυμνάσιο, και νυν διευθύντρια σε σχολείο, είχε πιάσει μια σιδερώστρα και σιδέρωνε. "Σιδερώνουμε στ' αλήθεια!", μου είπε για να συμπληρώσει απογοητευμένη: "δεν το είχα καταλάβει και εγώ είμαι άσχετη από σίδερο!".

Ε, αφού κεράστηκα, είπα να πιάσω δουλειά. Διάλεξα μερικά τραπεζομάντηλα που μοιάζανε ήδη σιδερωμένα και έκανα ότι σιδέρωνα, ενώ είχα στήσει συζήτηση με την Βάσα. Και τι δεν είπαμε! Αν και μερικές στιγμές πέρασε από το μυαλό μου η βρώμικη σκέψη ότι στο σπίτι έχω ένα σωρό ασιδέρωτα ρούχα και θα έπρεπε να τα είχα φέρει για να σιδερώνω κανένα στη ζούλα, γενικά πέρασα ποοοοοοολύ ωραία! Και το σιδερωματάκι μας το ρίξαμε, και το φαγητάκι μας το φάγαμε, και το κρασάκι μας το ήπιαμε και μια σβούρα την φέραμε (αυτό δεν θέλαμε να το κάνουμε, αλλά επέμενε ο μπαμπάς της Βαγγελίτσας).

Μου αρέσει να αξιολογώ τις κοινωνικές μου δραστηριότητες από το feeling που μου αφήνουν όταν τελειώνουν και πραγματικά φεύγοντας για το αμάξι μου ένιωθα ωραία! Ήταν σίγουρα κάτι που διέφερε από το να πάω για καφέ και τώρα μπορώ να πω: "Ναι, σιδέρωσα προικιά για γάμο. Το έχω κάνει και αυτό στη ζωή μου!".

Υπάρχει μια σειρά από τέτοια έθιμα και δεν ξέρω και πολλά. Ξέρω πως άλλοι "στρώνουν το κρεβάτι". Άλλοι παίρνουν μια μεγάλη κουλούρα και βάζουν νύφη και πεθερά να προσπαθήσουν να την κόψουν στη μέση (πράγματικά αυτό το έθιμο κορίτσια να το αποφύγετε). Υπάρχει και ένα άλλο έθιμο, όπου η νύφη γράφει στις γόβες της ονόματα ανύπαντρων φιλενάδων της. Τελοσπάντων, μερικά έχουν πλάκα και είναι καλά. Αν θες ο γάμος σου να έχει πιο παραδοσιακό χρώμα, why not;

Πολλά φιλιά!

PS1: Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τον Νίκο Μπίνο και την ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού Βακχικόν για την όμορφη συνέντευξη σχετικά με το Άγ(ρ)ιο Έγκλημα. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ

PS2: Το έζησα και αυτό. Πέρασα έναν μήνα από την ζωή μου βλέποντας ανελλιπώς τα 4 seasons του Prison Break για να φάω τέτοια πίκρα με το φινάλε που με πιάσανε τα νεύρα μου νυχτιάτικα. Οι σεναριογράφοι της σειράς είναι απάνθρωποι σαδιστές. Το καταγγέλω :-)))))

Σσσσσς . . . Θα μας ακούσουν: Η συζήτηση τεσσάρων γυναικών για τον γάμο και την οικογένεια, ακριβώς όπως έγινε!

2010-04-06T00:53:00.005+03:00

Από δεξιά προς τα αριστερά: Νίκη, Κίκα, Κατερίνα, athina

Λένε πως οι άντρες βαριούνται τις γυναικείες συζητήσεις αλλά το αντίστοιχο περσινό θέμα που είχα επιμεληθεί για κάποιο έντυπο, έκανε θραύση στο ισχυρό φύλο. Πριν ένα χρόνο, λοιπόν, μια παρέα κοριτσιών συγκεντρώθηκε και μίλησε για όσα προβληματίζουν την σύγχρονη γυναίκα στον τομέα των σχέσεων. Σήμερα, μια άλλη παρέα γυναικών που πλησιάζει τα τριάντα έπιασε ένα άλλο καυτό θέμα: αυτό του γάμου και της οικογένειας. Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Μαγνησίας.

Θα σας συστήσω την παρέα μου! Θα ήθελα από την πρώτη στιγμή να γίνει σαφές το εξής: και τα τρία κορίτσια με τα οποία συνομίλησα, είναι κορίτσια με καριέρα, σπουδές και υψηλούς επαγγελματικούς στόχους. Η επιλογή αυτή δεν έγινε καθόλου τυχαία. Όλοι ξέρουμε ότι μια γυναίκα που δεν έχει ιδιαίτερες ασχολίες, έχει πολλές φορές τον γάμο ως μονόδρομο μπροστά της. Με τις γυναίκες που έχουν επιλογές όμως τι γίνεται; Τι πιστεύουν για τον γάμο και την οικογένεια; Και πιο συγκεκριμένα, τι πιστεύουν για τον δικό τους γάμο;

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Η Κατερίνα, είναι η υπεύθυνη του περιοδικού. Κορίτσι με πολύ χιούμορ, ξεκαθάρισε ευθύς εξαρχής ότι δεν ονειρεύεται τον εαυτό της με τούλια, φτερά και πούπουλα. «Μου αρέσουν οι γάμοι, αρκεί να είναι των φίλων μου!», είπε. Η Κυριακή, κατά κόσμον Κίκα, τον τελευταίο χρόνο μοιράζει την ζωή της μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής, όπου σύντομα σκοπεύει να πάει για να συνεχίσει τις σπουδές της. Ο γάμος είναι μέσα στις επιθυμίες της. Η γλυκιά Νίκη είναι κάπου στη μέση, αν και μάλλον την έχει επηρεάσει η γνώμη του πατέρα της, ο οποίος την προτρέπει να μην βάλει τον γάμο στις άμεσες προτεραιότητές της. Όσο για μένα . . . ασφαλώς και είμαι υπέρ του γάμου, υπό προϋποθέσεις.

Ελάτε να κρυφακούσετε όσα είπαμε λοιπόν!

Αθηνά: Λοιπόν κορίτσια, πώς τα βλέπετε τα πράγματα, θα παντρευτούμε ποτέ;

Κατερίνα: Εγώ μάλλον όχι! Είμαι κατά των δεσμεύσεων γενικότερα. Θεωρώ ότι ο γάμος είναι μια εντελώς τυπική διαδικασία και το μόνο που προσδίδει στο ζευγάρι είναι ένα έγγραφο που πιστοποιεί την δέσμευση. Διαφωνώ ότι είναι απαραίτητη μια τέτοια διαδικασία για να είμαι καλά με τον άνθρωπό μου. Είμαι υπέρ των ισορροπημένων σχέσεων χωρίς απωθημένα.

Αθηνά: Παραδέχομαι ότι έχεις επιχειρήματα. Και πώς το είπες στην μαμά σου; (γέλια)

Κατερίνα: Α, με τον μπαμπά μου έχω το βασικό ζήτημα, ο οποίος πραγματικά θέλει να με δει παντρεμένη και αποκατεστημένη.

Κίκα: Λογικό είναι. Βασικά, ο κάθε γονιός τις ίδιες σκέψεις κάνει τελικά. Και σε εμένα λένε να παντρευτώ τώρα που πλησιάζω τα τριάντα.

Κατερίνα: Κοίταξε να δεις, εγώ σύμφωνα με τους γονείς μου, τα τελευταία τέσσερα χρόνια είμαι τριάντα! (γέλια)

Αθηνά: Και τι σου λένε οι γονείς σου Κυριακή;

Κίκα: Η μητέρα μου είναι αυτή που ανοίγει συνήθως αυτά τα θέματα. «Θέλω να γίνω γιαγιά!», μου λέει και εγώ της απαντάω ότι αυτό μας έλειπε τώρα! Λες και έχουμε λύσει όλα μας τα άλλα προβλήματα!

Αθηνά: Εσύ δεν θέλεις να κάνεις παιδί;

Κίκα: Φυσικά και θέλω. Υπάρχουν όμως πρακτικοί λόγοι για τους οποίους αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα.

Αθηνά: Τι πιστεύεις πως θα αλλάζει σε μια σχέση με τον γάμο; Πιστεύεις ότι θα είναι μια ουσιαστική αλλαγή ή πρόκειται για μια τυπική διαδικασία όπως υποστήριξε η Κατερίνα;

Κίκα: (σκέφτεται) Πιστεύω ότι κάτι αλλάζει με τον γάμο. Νιώθεις πιο σίγουρος για την σχέση σου και νομίζω πως όταν συμβεί θα μπορέσω να πω ότι «τώρα είμαι καλυμμένη». Οπωσδήποτε όμως, δεν θεωρώ ότι ο γάμος θα μου λύσει όλα μου τα προβλήματα.

Αθηνά: Πολύ ωραία. Αναρωτιέμαι συχνά για αυτή την ασφάλεια, στην οποία αναφέρεσαι. Την ασφάλεια την οποία παρέχει ο γάμος. Νομίζω ότι δεν υπάρχει από την άποψη ότι σε όλες μας έχει τύχει να μας πλησιάσουν παντρεμένοι άνθρωποι, οι οποίοι πήραν πόδι εννοείται (γέλια). Ποια είναι η ασφάλεια που παρέχουν αυτοί οι άνθρωποι στις οικογένειές τους;

Κατερίνα: Καμία ασφάλεια απολύτως. Όχι μόνο δεν παρέχουν ασφάλεια, αλλά απαιτούν οι ίδιοι να παραμείνουν απολύτως ασφαλείς, έχοντας τα πάντα με μηδενικό κόστος.

Κίκα: Ε, όχι και με παντρεμένο! Ο παντρεμένος είναι μεταχειρισμένος, δεύτερο χέρι! (γέλια).

Κατερίνα: Και ξέρεις ποιο είναι το παραμύθι που ξεφουρνίζουν όλοι, έτσι; «Είμαι σε διάσταση!». Ναι φίλε μου, είσαι σε άλλη διάσταση! (γέλια)

Νίκη: Είναι αλήθεια πως μετά από κάποια χρόνια γάμου, ο έρωτας φεύγει. Δεν είναι τυχαίο που λένε την φράση «πως ο γάμος είναι το τίμημα που πληρώνουν οι άντρες για το σεξ και ότι το σεξ είναι το τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες για τον γάμο»!

Κατερίνα: Πιστεύω τελικά πως η ασφάλεια στον γάμο είναι μια ψευδαίσθηση και για τις δύο μεριές, τόσο για τον άντρα, όσο και για την γυναίκα. Μου έχει τύχει να ξέρω ζευγάρι παντρεμένων φίλων μου, και πραγματικά δεν μπορώ ούτε καν να βλέπω τέτοιες καταστάσεις, όπου εκείνος απατά την σύζυγό του κατά συρροή, αλλά δεν την χωρίζει. «Την σέβομαι, είναι μάνα των παιδιών μου», λέει. Άκουσε θράσος! Ευτυχώς εκείνη ξύπνησε κάποια στιγμή και του ζήτησε διαζύγιο.

Αθηνά: Κάτι τέτοια βλέπουμε και κόβουμε πέρα!

Κατερίνα: Ειλικρινά σας λέω, ότι προτιμώ την μοναξιά, από το να ζω τέτοιες καταστάσεις.

Αθηνά: Οπωσδήποτε, πάντως, παίζει ρόλο και η ηλικία που θα παντρευτεί κάποιος. Και τίθεται ένα ερώτημα βεβαίως: Πότε θα παντρευτείς; Είναι καλύτερα να κάνεις το μεγάλο βήμα όντας νέος ή όταν βρίσκεσαι σε πιο μεγάλη ηλικία; Ακόμα και πολύ μετά τα πρώτα –άντα.

Νίκη: Υπάρχει το κλασικό παράδειγμα με το φαγητό που ταιριάζει εδώ πέρα. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι σου αρέσει το κοτόπουλο. Όσο και να πρόκειται για ένα αγαπημένο σου φαγητό, αν αρχίσεις να το τρως καθημερινά από μικρή ηλικία, είναι σίγουρο ότι θα το βαρεθείς. Πόσο μάλλον αν δεν έχεις δοκιμάσει κάτι άλλο! Γίνεσαι πολύ πιο επιρρεπής στην απιστία και στο να χαλάσεις τον γάμο σου μετά. Γι’ αυτό ο γάμος είναι καλύτερα να μην γίνεται όσο κάποιος είναι μικρός.

Αθηνά: Νομίζω ότι όλοι καταλάβαμε τον παραλληλισμό σου. Κορίτσια, είχατε την ευκαιρία να παντρευτείτε στο παρελθόν;

Ομόφωνα: Ναι!

Αθηνά: Και για ποιους λόγους δεν έγινε αυτό;

Κίκα: Απλούστατο είναι: Δεν παντρεύτηκα γιατί δεν ήταν ο κατάλληλος.

Αθηνά: Αυτό τελικά είναι το δυσκολότερο, να βρεις ένα άνθρωπο σωστό με τον οποίο να υπάρχει συνεννόηση.

Κατερίνα: Ακριβώς. Το να βρεις κάποιον για να κάνεις απλά μια σχέση και να περνάς την ώρα σου δεν είναι δύσκολο. Το να έχεις όμως κοντά σου αυτόν που είναι κατάλληλος για εσένα είναι πολύ δύσκολο. Να πω και την αλήθεια, νομίζω ότι γι’ αυτό φταίμε και εμείς οι γυναίκες. Έχουμε πλέον τόσες απαιτήσεις που δεν μας ικανοποιεί τίποτα.

Νίκη: Είναι και αυτό, είναι όμως και το γεγονός ότι οι σχέσεις θέλουν προσπάθεια συνεχόμενη. Για την ακρίβεια, πάρα πολλή προσπάθεια, υπομονή και κατανόηση.

Κίκα: Έτσι είναι, κατά την διάρκεια της κοινής ζωής, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις με τον άλλο, έναν πακτωλό προβλημάτων. Πώς θα συμβεί αυτό χωρίς αμοιβαία προσπάθεια και υποχωρήσεις; Είναι πραγματικά τυχερός όποιος βρίσκει αυτόν τον έναν.

Κατερίνα: Με τον σωστό άνθρωπο όλα γίνονται αν και εγώ δεν πρέπει να μιλήσω και πολύ πάνω σε αυτό γιατί θα με κατηγορήσετε ότι φάσκω και αντιφάσκω!

Αθηνά: Σωστά! Και πρόσεξε, γιατί υπάρχουν και μάρτυρες για όσα λες! (γέλια)

Κατερίνα: Ναι βρε κορίτσια, το ζητούμενο είναι να έχεις μια ισορροπημένη σχέση και συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτό είναι ανεξάρτητο από όλο το πανηγυράκι που λέγεται «γάμος». Ύστερα, η ζωή σήμερα είναι τόσο πολύπλοκη και μια γυναίκα έχει να κάνει πάρα πολλά πράγματα. Δεν λέω πως δεν μου αρέσει να βρίσκομαι με το αγόρι μου και να περνάμε χρόνο μαζί και να κάνουμε απλά, καθημερινά πράγματα, όπως το να μαγειρεύουμε και να συζητάμε. Μετά όμως, θα μπορούσε να πηγαίνει ο καθένας στο σπίτι του.

Αθηνά: Να ρωτήσω και κάτι ακόμη, το θέμα του κοινωνικού περίγυρου σας απασχολεί καθόλου, αναφορικά με τον γάμο σας;

Κατερίνα: Αν σκεφτείς ότι σχεδόν όλες μου οι φίλες έχουν παντρευτεί, όλοι οι τριγύρω έχουν κάνει καραμέλα την φράση «στενεύουν τα περιθώρια»!

Νίκη: Τι θα γίνει βρε Αθηνά, θα μας αγχώσεις σήμερα; (γέλια) Και τώρα που είμαστε ανύπαντρες, μια χαρά είμαστε!

Κίκα: Ο κοινωνικός περίγυρος καλά θα κάνει να κοιτάζει την δουλειά του. Εμένα πάντως μου έχει μείνει η φάση της απίστευτης Ντένης Μαρκορά, από το σίριαλ «Δύο ξένοι». «Ένας γάμος», είπε, «πρέπει να γίνεται πρωινή ώρα, έτσι ώστε αν δεν πετύχει, τουλάχιστον να μην έχεις χάσει όλη σου τη μέρα». (γέλια)

Αθηνά: Κορίτσια σας ευχαριστώ! Τι να ευχηθώ; Να είμαστε καλά και καλούς απογόνους σε όσες το θέλουν!

Δυνατά!

2010-03-29T00:09:00.005+03:00

"Να τρως όλο σου το φαγητό", σου λένε όταν είσαι μικρός, "για να δυναμώσεις".

Μεγαλώνεις λοιπόν με αυτή την νοοτροπία, ζεις τα χρόνια σου ξέροντας ότι πρέπει να είσαι δυνατός. Και δυναμώνεις. Το θέμα είναι: "Πότε πρέπει να σταματάς να αυξάνεις την δύναμή σου;".

Υπάρχει ένα πολύ κρίσιμο σημείο που αν σου ξεφύγει, οι προδιαγραφές σου πλέον σε κάνουν αυτό που λέμε "ιδιόμορφο χαρακτήρα". Είναι το σημείο εκείνο που έχεις αποκτήσει τόση δύναμη και ενώ χτυπάς, δεν το καταλαβαίνεις.

Είναι σχεδόν απαράδεκτο αυτό. Το λέω με αυτογνωσία. Το να αντιλαμβάνεσαι τον πόνο όταν χτυπάς, είναι μέρος της ζωής. Είναι μέρος της ζωής το να πονάς όταν πρέπει να πονέσεις. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα επέλεγα να στεναχωρηθώ περισσότερο. Το έχασα όμως, βιάστηκα να γλιτώσω και δεν ξέρω πολύ καλά πώς είναι. Γιατί το να είσαι αδύναμος κάποιες φορές είναι αναμφισβήτητα μια εμπειρία. Που ίσως αλλάξει και την ζωή σου.

Πολλά φιλιά!

PS: Το LeaveYourMyth πρέπει να αλλάξει το "χρώμα" του. Η συγγραφέας επεξεργάζεται διάφορες ιδέες. Θα τα πούμε εν καιρώ.

10 χ.μ.

2010-03-19T03:44:00.005+02:00

Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Δέκα χρόνια μετά.

Αυτές οι χρονικές αποστάσεις είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο κοιτάζεσαι. Τι έκανα; Κατάφερα κάτι από αυτά που ήθελα; Εξελίχθηκα; Δέκα χρόνια μετά. Έκανα μια βόλτα στην πόλη με το αμάξι μου μέσα στην νύχτα, μετά από αυτό το "10 χρόνια μετά". Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή που δεν τα περιμένεις καθόλου. Και μένεις με ένα περίεργο feeling. Breathless.

Για να γυρίσεις στο σπίτι σου και να ανοίξεις τα mail σου. Mail από τον εκδοτικό οίκο. "Αθηνά ενδιαφερόμαστε να εκδώσουμε το βιβλίο "Αγάπα τον Πλησίον σου και άλλοι 99 μύθοι για τις σχέσεις". ".

Δέκα χρόνια μετά. Πήρες έναν άλλο δρόμο αλλά κάτι έκανες τελικά.

Παραμένεις breathless. Τι μέρα κι αυτή που πέρασε!

PS: Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά από το ηλεκτρονικό περιοδικό ΒΑΚΧΙΚΟΝ για την τιμή που μου έκαναν. Ωραίες απόψεις, χιούμορ, φρέσκα μυαλά. Θα δώσω την συνέντευξη στο περιοδικό τους με πολλή χαρά και προτείνω και σε εσάς να διαβάζετε το ΒΑΚΧΙΚΟΝ . Σχεδόν με ενθουσίασε η δουλειά αυτή.

Still out of the mood.

2010-03-15T01:37:00.004+02:00

Πολύ δύσκολο πράγμα οι μετακομίσεις. Το μόνο που θέλω να πω σήμερα είναι ότι με πονάει η μέση μου, τα χέρια μου, τα πόδια μου, όλοι οι μύες και τα λοιπά. Αυτά.

Α, και κάτι ακόμη. Ποιος ψήφισε το τραγούδι του Αλκαίου για την Eurovision; Μετά λέμε γιατί δεν πάει καλά η Ελλάδα. Αααααχ, Μαρία, θα κάτσουμε πολύ ακόμη στην Αθήνα; Δεν την κάνουμε μια ώρα αρχίτερα για άλλη γη κι άλλα μέρη . . . μακρινά;

Εγώ σας χαρίζω αυτό. Πραγματικά το βρήκα αστείο, με πολύ χιούμορ και διασκεδαστικό.

Πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα!

Να τρώτε, κάνει καλό.

2010-03-11T04:20:00.005+02:00

Οι αγαπημένες μου μορφές διασκέδασης είναι τα ταξίδια, το σινεμά και η έξοδος με φίλους για φαγητό. Το να επισκέπτομαι εστιατόρια και να δοκιμάζω φαγητά, σε σωστούς συνδυασμούς με κρασιά, ορεκτικά, επιδόρπια, κλπ είναι μια πολύ αγαπημένη μου συνήθεια. Τους τελευταιούς μήνες που στην ζωή μου έχουν μπει η διατροφολόγος και η ομοιοπαθητική αυτό γίνεται πολύ πιο συνειδητοποιημένα, με αποτέλεσμα και το σώμα μου να λειτουργεί καλύτερα και το φαγητό να αποτελεί ουσιαστική γαστρονομική εμπειρία.

Ξεχώρισα μερικές από τις πιο έντονες γευστικές εμπειρίες που έχω.

1. Απεχθάνομαι την ασιατική κουζίνα. Όταν είχα πάει στην Ταϋλάνδη είχα επιστρέψει άρρωστη από την αφαγία. Όταν λοιπόν βρέθηκα στο Providence και η Angelika έκανε διάλλειμα από τις υποχρεώσεις της στο lab, ήμουν κάπως διστακτική στο να φάμε σούσι για μεσημεριανό. Να μην τα πολυλογώ, εκεί πέρα το σούσι είναι ένα σύνηθες γεύμα, το οποίο το πήραμε σε πακέτο και φάγαμε στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Ακολουθώντας τις οδηγίες της φιλενάδας μου, έπιανα τα ρολάκια με τα γνωστά ξυλάκια που χρησιμοποιούν οι ασιάτες στην θέση του πιρουνιού και έφαγα σχεδόν δύο ρολά. Το ωμό ψάρι, σε συνδυασμό με το φύκι και το ρύζι με ενθουσίασε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ που όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, πήγα στον Βασιλόπουλο και προμηθεύτηκα φύκια για να μεγαλουργήσω κι εγώ στο είδος. Ε, στην αρχή δεν είχα και τόση επιτυχία, αλλά τώρα, τρώω πλέον τακτικά αυτήν την τροφή.

2. Έπειτα από μια κουραστική μέρα στην Βοστώνη που γυρνοβολούσαμε με την Κίκα και τις φιλενάδες της, καθίσαμε για φαγητό σε μια στεγασμένη κλειστή αγορά που είχε έναν τεράστιο διάδρομο με φαγάδικα. Αφού έκανα έρευνα αγοράς, διάλεξα μια σούπα με καβουροψαροαστακοκάτι, η οποία μου σερβιρίστηκε μέσα σε ένα μικρό στρόγγυλο καρβελάκι ψωμί. Φάγαμε με τα κορίτσια καθισμένες σε έναν πάγκο και θυμάμαι πως το καυτό φαγητό ήταν ό,τι εκριβώς έπρεπε για να εξισσοροπήσει το κρύο της πόλης.

3. Δεν υπάρχει καλύτερο καζάν ντιπί από αυτό που έφαγα στον πεζόδρομο της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη. Δεν υπάρχει. Αν ξαναβρεθώ εκεί, θα αναζητήσω το ίδιο ζαχαροπλαστείο για να φάω πάλι το ίδιο γλυκό.

4. Οι πίτες της μητέρας μου είναι συγκλονιστικές. Γενικά, μου αρέσουν οι πίτες. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο με γλυκά, αυγά και πίτες. Αλλά οι τυρόπιτες, οι χορτόπιτες και οι γαλατόπιτες που φτιάχνει με φύλλο που ανοίγει η ίδια είναι το κάτι άλλο.

5. Το καλύτερο κρέας της ζωής μου, το έφαγα στα 5Φ στο Μέτσοβο. Ψητοπωλείο, στην κεντρική πλατεία, που σου σερβίρει το κοντοσούβλι σε λαδόκολλα, μαζί με φέτα και ψωμί. Τίποτα άλλο. Δεν ξέρω τι κάνει ο τύπος στο κρέας, αλλά είναι πραγματικά το κάτι άλλο.

6. Το φαγητό στην Σπονδή είναι μία εμπειρία που πρέπει να έχει οπωσδήποτε κάποιος που αγαπά το καλό φαγητό. Τώρα που είμαι στην Αθήνα, είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ. το βραβευμένο εστιατόριο. Οι τιμές είναι ιδιαίτερα τσουχτερές. Δεν θα λυπηθείτε τα λεφτά σας όμως.

7. Δεν ξέρω τι λένε οι φίλοι της γαστρονομίας, αλλά προσωπικά βρίσκω την γαλλική κουζίνα κάπως . . . ξενέρωτη. Παρ' όλα αυτά, βρήκα την παραδοσιακή τους κρεμμυδόσουπα, ένα ιδιαίτερα ευχάριστο πιάτο. Το μαγειρεύω πλέον συχνά κι εγώ.

8. Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα, εκτός από μερικά μπισκότα soft kings όταν πηγαίνω στο σινεμά. Τελεία και παύλα.

9. Πίσω στην αγαπημένη μου πόλη, στον Βόλο, υπάρχει μία εξαιρετική μπυραρία, το Αββαείο. Όπως υποδεικνύει το όνομα, η διακόσμηση θυμίζει μοναστήρι και το φαγητό έχει σαφείς βαυαρέζικες και τσέχικες επιρροές. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Αββαείο, είμαι ικανή να σκάσω τρώγοντας την σαλάτα με τα κάσιους, την ποικιλία με τα λουκάνικα και την βάφλα με τα καραμελωμένα μήλα.

10. Η Αθήνα έχει πάρα πολλές επιλογές για απολαυστικό φαγητό. Μία από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες, την έχουμε με την Μαρία, όταν πηγαίνουμε και αγοράζουμε χοτ ντογκ απο καντίνα, με βραστό λουκάνικο, λάχανο και βραστό κρεμμύδι και το τρώμε όρθιες στην μέση του δρόμου.

11. Ινδικό φαγητό έφαγα για πρώτη φορά στην Αμερική για να διαπιστώσω πως μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Με ενθουσίασε ένα ψωμί που μοιάζει με πατικωμένη πίτα, ένα πιάτο με χορταρικά και τυρί αλλά και ένα κοτόπουλο με μία "σάλτσα" πικάντικη. Δυστυχώς δεν μπορώ να το μαγειρέψω μόνη μου αυτό το φαγητάκι.

Καλή όρεξη!

To blog σήμερα είναι κλειστό . . .

2010-03-10T00:35:00.002+02:00

. . . συμμετέχοντας στην κινητοποίηση των bloggers. Τα λέμε μετά από 24 ώρες.

Έχουμε φιλοξενούμενο σήμερα!

2010-03-08T02:37:00.005+02:00

Μέρα που είναι σήμερα, σκέφτηκα ότι πρέπει να κάνω ένα δώρο στις γυναίκες. Για την ακρίβεια, το δώρο μπορεί να έρχεται μέσω εμού, αλλά δεν είναι δικό μου. Οτιδήποτε ακολουθεί είναι του αγαπημένου blogger Ευρύνοου! Ο Ευρύνοος με μεγάλη προθυμία - και αφού τον κυνήγησα για να είμαστε on time - προσφέρθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που θα βοηθήσουν εμάς τις γυναίκες να καταλάβουμε πώς σκέφτεται το άλλο φύλο. Το άρθρο του Ευρύνοου που θα τον βρείτε και εδώ, θα κυκλοφορήσει σύντομα και σε περιοδικό της Μαγνησίας, το οποίο επιμελήθηκα πριν μετακομίσω για την πρωτεύουσα.

Προσωπικά έμαθα πράγματα από όσα λέει. Σκέφτηκα αυτές τις ερωτήσεις και τις έκανα στον Ευρύνοο όταν μου συνέβη το εξής: ένας άντρας που μου άρεσε πολύ μου ζήτησε να βγούμε. Βγήκαμε λοιπόν και ήταν μια ωραία συνάντηση. Γι' αυτό και παραξενεύτηκα που έπειτα από λίγες ημέρες δεν μου τηλεφώνησε. Όταν - από πολύ έγκυρη πηγή, τόσο έγκυρη που δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση - έμαθα ότι ο Δημήτρης είπε κατά λέξη "με εντυπωσίασε αυτή η κοπέλα, αλλά δεν τολμάω να την πλησιάσω περισσότερο", άρχισα να ψάχνω τοίχο για να χτυπήσω το κεφάλι μου.

Οτιδήποτε ακολουθεί λοιπόν, είναι αυτό που λέμε "αντρίκιες κουβέντες". Ευρύνοε σε ευχαριστώ για το κείμενό και τις απαντήσεις σου!

Πότε οι άντρες ενδιαφέρονται για μία γυναίκα και πότε το δείχνουν;

Οι άντρες ενδιαφέρονται για μία γυναίκα όταν τους εμπνεύσει . . . Πρέπει να υπάρξει η έλξη που κάνει την διαφορά . . . Βέβαια υπάρχει η ερωτική έλξη που κρατάει σε αρκετούς για λίγα βράδια και για άλλους, χρόνια . . . Ο τρόπος που το δείχνουν είναι διαφορετικός και εξαρτάται από τον χαρακτήρα, την εμπειρία και τα βιώματα του καθενός . . . Το πότε το δείχνουν είναι ολοφάνερο . . . όταν ενδιαφέρονται πραγματικά . . .

Ποια είναι τα σημάδια που πρέπει να δεις για να καταλάβεις ότι δεν σε βλέπει σοβαρά;

Τα σημάδια που πρέπει να προσέχει μία γυναίκα είναι αρκετά . . . Αδιαφορία για τα σημαντικά προσωπικά θέματα (και όχι για αλλαγή χτενίσματος ή άλλα τέτοια), η αποφυγή συναντήσεων, η ξαφνική απόσταση, η μη κοινοποίηση στις παρέες ή στα συγγενικά πρόσωπα της σχέσης, η προτεραιότητα ασήμαντων πραγμάτων (και όχι το να βγάλει τον σκύλο σου βόλτα), η απομάκρυνση μετά το σεξ, (υπάρχουν μαρτυρίες από άντρες που μετά το σεξ βλέπουν την γυναίκα δίπλα τους μόνο σαν καταληψία του χώρου στο κρεβάτι και το μόνο που θα ήθελαν ήταν να την διώξουν από αυτό), τα κρυφά τηλεφωνήματα και άλλα . . .

Υπάρχουν ντροπαλοί άντρες ή είναι μύθος;

Και βέβαια υπάρχουν ντροπαλοί άντρες όπως και γυναίκες . . . Υπάρχουν άντρες που ΠΟΤΕ δεν τόλμησαν να προτείνουν σχέση σε γυναίκα και μόνο αν το πρότεινε εκείνη έφτασαν σε σχέση. Είναι καθαρά προσωπικός τρόπος και δρόμος ανάλογα με τα βιώματα και πιθανόν να έχουν πληγωθεί ή και να φοβούνται την απόρριψη ακόμη σαν να θέλουν να είναι μοναδικοί χωρίς ήττες.

Οι άντρες φοβούνται ποτέ;

Πάρα πολλές φορές μάλιστα. Και μια και μιλάμε για τις γυναίκες και όχι το αν φοβούνται το σκοτάδι, να αναφέρω παραδείγματα. Οι όμορφες γυναίκες, πολύ συχνά είναι με υποδεέστερους άντρες. Αυτό συμβαίνει διότι όταν βλέπει κάποιος μία όμορφη γυναίκα, σκέφτεται ενδόμυχα «σιγά μην με κοιτάξει εμένα», λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης. Βέβαια δεν είναι ο κανόνας, αλλά συμβαίνει, οπότε οι όμορφες, κάνουν σχέσεις με τους τολμηρούς και όχι απαραίτητα με τους όμορφους.

Ακόμη οι άντρες φοβούνται μην τους «ξεπεράσουν» οι γυναίκες, είτε επαγγελματικά είτε σε εξυπνάδα. Αν η ερώτηση αφορά και άλλες καταστάσεις, βεβαίως φοβούνται διάφορα, εξαρτάται από τα βιώματά τους. Πάντα υποστηρίζω ότι είμαστε τα βιώματά μας και μαθαίνουμε πράγματα, σύμφωνα με τις εμπειρίες και το πόσο ανοικτό μυαλό έχουμε έναντι των καταστάσεων που συναντάμε.

Υπάρχουν άραγε γυναίκες που φοβίζουν τους άντρες ή όχι;

Αν υπάρχουν; Απαντήσαμε στην προηγούμενη ερώτηση σχετικά. Οι όμορφες φοβίζουν . . . Δυστυχώς, οι άντρες συνήθως σκέφτονται την γυναίκα ως κτήμα κι έτσι ανησυχούν μην χάσουν το κτήμα τους. Αν και αυτό συμβαίνει και στις γυναίκες, οπότε δεν είναι «χάρισμα» των αντρών μονάχα.

Οι έξυπνες φοβίζουν επίσης. Μην τυχόν κάνουν καμία «στραβή» και δεν τις πάρουν χαμπάρι. Ακόμη σε συζητήσεις, μην τους ξεπεράσουν σε απόψεις και επιχειρήματα. Γεγονός είναι ότι θέλουν πολλές φορές να έχουν τον πρώτο λόγο μια και είναι φαινόμενο της ελληνικής οικογένειας ότι ο άντρας έχει τον πρώτο λόγο (ξεχνώντας ότι η γυναίκα έχει τον τελευταίο).

Γενικά είναι λίγο ανταγωνιστικές κάποιες σχέσεις κι έτσι δημιουργούνται προβλήματα.

Οι τρελές φοβίζουν! Ναι, κι όμως υπάρχουν κι αυτές. Ποιες είναι; Εκείνες που φτάνουν σε ηλικία από 30 έως 40 και «κουβαλάνε» τον Σάκη, τον Τάκη, τον Μάκη και πάει λέγοντας. Εννοώ εκείνες που δεν έχουν κόψει τον ομφάλιο λώρο από τις προηγούμενες σχέσεις και ο άντρας νιώθει να ζει στην σκιά κάποιου άλλου (απωθημένου).

Οι «κόρες» φοβίζουν είναι εκείνες που μένουν με τους γονείς τους και βγαίνουν σε μία σχέση για να ξεφύγουν από τα δεσμά των γονιών και αναζητούν ελευθερία σε σχέση! Ενώ δεν μπορούν να προσαρμοστούν στους νέους «κανόνες» και μέσα σε όλο αυτό το χάσιμο, δεν γνωρίζουν καν πώς γίνεται ένα πιάτο φαγητό μια και το πρωινό το έφτιαχνε η «μαμά».

Οι σχέσεις είναι όμορφες . . . Η άγνοια τις κάνει δύσκολες . . .

Πολλά φιλιά!

PS: Είχα εννέα χρόνια να μιλήσω με τον άνθρωπο και τον θυμάμαι σαν έναν Δρακουμέλ που όταν ερχόταν η εξεταστική με έβαζε να κάθομαι πίσω από μια κολώνα, χωρίς να του έχω δώσει κανένα δικαίωμα ότι μπορεί να αντιγράψω. Είχε λάβει χώρα όμως και ένα άλλο επεισόδιο αφού μια φορά που είχα καθυστερήσει στο εργαστήριο, είχα αφήσει το μπουφάν με το κινητό μου στην αίθουσα. Ε, αυτό το ρημάδι άρχισε να χτυπάει ασταμάτητα. Επιστρέφω για να μπω στο μάθημα και μόλις στρίβω στον διάδρομο βλέπω την τσάντα και το μπουφάν μου πεταμένα έξω από την ερμειτικά κλειστή πόρτα της αίθουσας. "Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα, έκανα ένα λάθος και ξέχασα το κινητό, άνθρωπος είμαι", του είπα στο διάλλειμα και άρχισα να του τσιρίζω που πέταξε τα πράγματά μου έξω. Εκείνος στριφογύριζε αμήχανα, λέγοντας ότι ήταν μάλλον υπερβολικός. Πριν λίγη ώρα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, έλαβα ένα mail του που λέει: "είδα την διαφήμιση του βιβλίου σου στην tv. Να μου δώσεις copy με αυτόγραφο". Να που φτάνει η ώρα και η πόρτα ανοίγει. Θα του δώσω το βιβλίο με χαρά.

Κοιτάζω ανατολικά . . .

2010-03-01T00:54:00.010+02:00

Καλημέρα από την πρωτεύουσα!

To blog αυτό λέγεται Leave Your Myth και είναι γνωστό ότι καταπιάνεται με τους μύθους των σχέσεων. Να συγχωρήσετε την συγγραφέα όμως γιατί δεν είναι καθόλου σε τέτοιο mood αυτή την περίοδο.

Προβληματίζομαι πάρα πολύ για το επαγγελματικό μου μέλλον. Λένε πως πρέπει να έχεις στόχους. Κάποιες φορές βρισκόμαστε στην ευτυχή θέση κάποιους από τους στόχους αυτούς να τους φτάνουμε. Αυτό που δεν σκεφτόμαστε όμως είναι: Μετά τι;

Είχα μια συζήτηση σήμερα με έναν σημαντικό και ικανό άνθρωπο, που με έβαλε σε σκέψεις. Και άρχισα να επεξεργάζομαι έντονα αυτό το "τι κάνουμε τώρα;".

Η Ελλάδα λοιπόν είναι μια συμπαθητική χώρα και θέλω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου να το περάσω εδώ. Δεν μπορούμε όμως να κλείνουμε τα μάτια μας στα τεράστια οικονομικά προβλήματα που θα έρθουν. Διαβάζω από πολλούς πως έχετε πρόβλημα με τις εργασίες σας και αυτό είναι πραγματικά άσχημο. Υποθέτω ότι είναι ζήτημα χρόνου να αντιμετωπίσω πρόβλημα και εγώ με την δική μου εργασία. Δεν μου αρέσει να κάθομαι να περιμένω όμως. Δεν είμαι ο άνθρωπος που κάθεται να περιμένει.

Τι θα κάνουμε λοιπόν; Εγώ ξεκινάω με κάτι πολύ πρακτικό: αποφάσισα να μάθω κινέζικα. Αν θέλουμε να αναδιαμορφώσουμε το επαγγελματικό μας μέλλον, πρέπει να κοιτάξουμε ανατολικά.

Πολλά φιλιά από Αθήνα! Από εδώ θα σας γράφω για τους επόμενους τρεις μήνες. Ίσως και για περισσότερο. Θα δείξει.

Ούτε εδώ υπάρχει κάποιος μύθος . . .

2010-02-21T00:43:00.027+02:00

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω κάτι για αυτή την γυναίκα. Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο. Είμαι συγγραφέας και κανονικά θα έπρεπε να μπορώ πολύ πιο εύκολα να συντάξω ένα κείμενο, έλα όμως που δυσκολεύομαι απίστευτα. Η Αμαλία Καλυβινού έγραψε την δική της ιστορία όταν εγώ ακόμη δεν είχα καμία επαφή με την blogόσφαιρα πράγμα που μου δημιουργεί ένα κενό επειδή δεν πρόλαβα να της πω κι εγώ κάτι. Μια βόλτα σήμερα στην θάλασσα με βοήθησε να σκεφτώ όσα θα ήθελα να πω. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η θάλασσα τον χειμώνα μου φαίνεται πολύ πιο γοητευτική απ' ότι το καλοκαίρι.

Το http://fakellaki.blogspot.com/ είναι γνωστό σε όλους εσάς, εγώ όμως πρόσφατα είχα την ευκαιρία να το επισκεφτώ και να το διαβάσω. Δεν είναι εύκολο να διαβάσει κανείς τα κείμενα στο blog της Αμαλίας. Τα κείμενά της "εξαιτίας σου γιατρέ μου", "ΙΚΑ, η μαλακία ποτέ δεν πεθαίνει" και "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ", συνοδευόμενο από την φωτογραφία της με το τεχνητό μέλος, είναι ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΑ. Αλήθεια, είμαι σοκαρισμένη.

Μια γυναίκα που πονούσε αφόρητα επί χρόνια ολόκληρα και ένας γιατρός δεν βρέθηκε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί της και να ψάξει το πρόβλημά της σε βάθος. Ένα κορίτσι που πήγαινε ουρλιάζοντας από τον πόνο στους γιατρούς των νοσοκομείων μας και αυτοί της έλεγαν "κανένα ντεπονάκι πήρες;" Της έλεγαν ότι ο πόνος ήταν στο μυαλό της και ότι στην ουσία επρόκειτο για ψυχοσωματική κατάσταση.

Έχοντας υπάρξει και εγώ θύμα ιατρικού λάθους δύο χρόνια πριν (ευτυχώς όχι τόσο σοβαρού), έχω πολλές φορές την απορία και τον φόβο, αν θέλετε, της επίσκεψης σε γιατρό. Διότι αργά ή γρήγορα διαπιστώνεις ότι ο γιατρός μπορεί απλά να μην ξέρει. Ότι η λύση που ετοιμάζεται να σου πασάρει μπορεί να είναι εντελώς μηχανική.

Συζητάμε συχνά το θέμα με τις παρέες μου. Αναρωτιέμαι πραγματικά: τι στο καλό συμβαίνει; Τι είναι το ΙΚΑ και τα ελληνικά νοσοκομεία; Καταλήγω ότι πρόκειται για χώρους που από την μία, μερικά από τα ικανότερα μυαλά έχουν καταδικαστεί να σαπίσουν και από την άλλη πολλοί άχρηστοι κομπογιαννίτες έχουν ευδοκιμήσει. Καταλαβαίνω guys ότι πιθανόν να μην θέλατε να γίνετε γιατροί και να βρεθήκατε στην ιατρική είτε επειδή είχατε καλούς βαθμούς (και τι άλλο θα γινόσασταν εκτός από γιατροί; λογικό είναι, στην Ελλάδα είμαστε, τα μόνα σωστά επαγγέλματα είναι του γιατρού και του δικηγόρου), είτε επειδή θέλατε να βγάλετε χρήματα, αλλά πιστέψτε με το γεγονός ότι κάνετε μια δουλειά που δεν σας αρέσει είναι επικίνδυνο για όλους τους υπόλοιπους.

Τι κάνουμε λοιπόν; Δύο πράγματα. Αν έχετε κάποιον καλό γιατρό κρατήστε τον και μην τον αλλάξετε με τίποτα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, πρώτα άνθρωποι, μετά γιατροί. Έχω έναν φίλο γιατρό που εργάζεται στην Γερμανία και έρχεται συχνά στην Ελλάδα. Όποτε τον βλέπω τον ρωτάω "πες μου κανέναν καλό γιατρό, πες μου πού θα έστελνες την μητέρα σου". Δεύτερον, σε γιατρούς που δέχονται δώρα από φαρμακευτικές εταιρίες, εγώ πολύ απλά δεν πατάω. Ένας άνθρωπος που δέχεται δώρα ευτελούς αξίας, όπως ένας υπολογιστής ή ένα ταξίδι για να γράφει συγκεκριμένα φάρμακα σε ασθενείς, είναι - το λιγότερο - επικίνδυνος.

Αναρωτιέμαι για τον αντίκτυπο που είχε η κραυγή της Αμαλίας, η οποία πέθανε τελικά, έπειτα από βουνά ολόκληρα ιατρικών παραλείψεων και ηλίθιων γραφειοκρατικών διαδικασιών από αμόρφωτα στελέχη του ΙΚΑ, και όχι μόνο, που κατονομάζει στο blog της. Πού είναι αυτοί οι γιατροί σήμερα; Φοβάμαι πως είναι στις θέσεις τους. Αντί στο δημόσιο να υπάρχουν γιατροί ικανοί που κάνουν υπεύθυνα την δουλειά τους και θέλουν να προσφέρουν, τις θέσεις τους συνεχίζουν και τις έχουν αυτές οι σαβούρες.

Ένας πολιτικός και σημερινός πρωθυπουργός είχε αφήσει τότε σχόλιο στο blog της Αμαλίας, κάνοντας λόγο για ένα σημαντικό μέτρο, σύμφωνα με το οποίο οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να αξιολογούν τους γιατρούς (τα περίφημα point systems). Η προσωπική μου άποψη είναι πως αυτού του τύπου τα συστήματα πρέπει να εφαρμόζονται για οποιονδήποτε εργάζεται σε δημόσιο φορέα. Εργάζομαι σε ιδιωτικό φορέα και μέχρι στιγμής ζω αξιοπρεπώς από τα χρήματα που βγάζω. Κανείς δεν μου χαρίζει χρήματα, αυτά που παίρνω τα δουλεύω μέχρι τελευταίου ευρώ και βρίσκομαι σε μια διαδικασία μόνιμης αξιολόγησης από εργοδότες, πράγμα που μου φαίνεται αρκετά δίκαιο.

Ο υπάλληλος στην εφορεία/νομαρχία/ΟΑΕΔ (μακράν η πιο άχρηστη υπηρεσία)/ΔΕΗ, κλπ λοιπόν, επειδή κάθεται πίσω από ένα γραφείο, έχοντας γίνει 800 κιλά, μετρώντας την ζωή του μέχρι να πάρει σύνταξη μπας και φύγει λίγο από την ρουτίνα του, για ποιον λόγο δεν αξιολογείται; Δεν θα βοηθούσε το κράτος να λειτουργεί πιο σωστά μια τέτοια διαδικασία; Γιατί άνθρωποι που έχουν όρεξη να προσφέρουν μένουν χωρίς δουλειά ενώ αυτοί που έχουν δουλειές στο δημόσιο δεν καταλαβαίνουν το αυτονόητο; Είσαστε ΔΗΜΟΣΙΟΙ υπάλληλοι. Υπάλληλοι του δημόσιου συμφέροντος. Είσαστε υποχρεωμενοι να μας εξυπηρετείτε και να βοηθάτε το κράτος να προχωρήσει.

Υπάρχουν πολλές Αμαλίες, κ. Παπανδρέου. Θα τις δείτε κάθε μέρα στις κάθε λογής υπηρεσίες. Δείτε το σας παρακαλούμε και κάντε κάτι γι' αυτό. Μια καλή οικονομία και μια υγιής παιδεία, ξεκινούν αναμφισβήτητα από ένα κράτος με υπηρεσίες που δουλεύουν σωστά. Point system λοιπόν. Γιατί δεν το κάνετε; Δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι αφήσατε εκείνο το σχόλιο στην Αμαλία ως κίνηση εντυπωσιασμού. Οι καλοί στην δουλειά τους δεν φοβούνται να κριθούν. Όσοι αρνούνται ένα τέτοιο μέτρο, θα έχουν τους λόγους τους. Οι οποίοι λόγοι όμως, δεν είναι πιο σοβαροί από την σωστή λειτουργία της χώρας μας και - κυρίως - την ηρεμία των πολιτών.

Αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όλους τους δημόσιους υπάλληλους και τους γιατρούς του δημοσίου που κάνουν καλά την δουλειά τους και αγανακτούν και αυτοί με την ολιγωρία κάποιων συναδέλφων τους. Να είσαστε βέβαιοι ότι όσοι εργάζεστε εκεί και κάνετε καλά τις δουλειές σας, είστε πολύτιμοι για εμάς.

Πολλά φιλιά.

PS1: Η πένα της Ρίκης Ματαλλιωτάκη είναι απολαυστική. Η συγγραφέας μετρά ήδη στο ενεργητικό της επτά βιβλία, για τα οποία έχουν γίνει τα καλύτερα σχόλια. Η Μαίρη Τζιρίτα, άλλη μεγάλη και πετυχημένη σύγχρονη συγγραφέας, πρόσφατα έγραψε ένα κείμενο στο blog της εδώ όπου τα εξυμνεί. Η Ρίκη σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο, με τίτλο "Στων μελτεμιών τις ράχες". 'Ενα κλικ στην εικόνα που σας παραθέτω και μία επίσκεψη στο blog της Ρίκης εδώ είμαι βέβαιη πώς θα σας πείσει να προμηθετείτε το βιβλίο της στην επόμενη επίσκεψή σας στο βιβλιοπωλείο.

PS2: Δεν ξέρω γιατί με πείραξε, υποθέτω ο λόγος είναι επειδή επρόκειτο για πραγματικό ταλέντο. Ο Alexander McQueen είχε σχεδιάσει μερικά από τα ωραιότερα φορέματα και παπούτσια που είχα δει. Εμπνευσμένα, από αυτά που δεν ήταν επαναλαμβανόμενα και αντεγραμμένα. Κρίμα που τελείωσε έτσι.

Μύθος 27ος: Η αγάπη πρέπει να είναι ανιδιοτελής

2010-02-15T01:07:00.024+02:00

Έχω μια έκφραση κατά την οποία "σπάει" το στόμα μου από την δεξιά μεριά και το δεξί μου μάτι μισοκλείνει. Πολύ ξινή έκφραση πραγματικά. Την παίρνω όταν ακούω αυτήν την μπαρούφα: "Αγάπα χωρίς να περιμένεις κανένα αντάλλαγμα. Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που σου επιστρέφεται στο πολλαπλάσιο, γι' αυτό δώσε όση περισσότερη μπορείς". Νομίζω ότι πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί η μούρη μου άρχισε πάλι να ζαρώνει προς την δεξιά μεριά.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχω αγαπήσει και έχω αγαπηθεί πολύ. Είναι σκόπιμο να σταθώ στην δομή της τελευταίας μου πρότασής η οποία διαχωρίζεται σε δύο μέρη: 1. έχω αγαπήσει και 2. έχω αγαπηθεί. Δεν είναι τυχαίο που η πρόταση αυτή χωρίζεται σε δύο κύρια μέρη.

Ακόμη και αν θέλεις να αμφισβητήσεις εμένα, δεν φαντάζομαι ότι έχεις κάποια πρόθεση να αμφισβητήσεις την φυσική. Ο Νεύτωνας στον τρίτο του νόμο διατύπωσε το αυτονόητο: Οι δυνάμεις στην φύση εμφανίζονται σε ζεύγη. Και βέβαια, ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε ότι η αγάπη είναι μια υπερδύναμη; Κυρίως όμως: ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τον Νέυτωνα;

Η ξινισμένη μου μούρη συνεχίζει να υφίσταται όταν μιλάω με κορίτσια, όπως η - πολύ αγαπημένη κατά τα άλλα - φίλη μου Βίκυ. Η Βίκυ είναι μία 40άρα η οποία επί 20 χρόνια αγαπά τον ίδιο άνθρωπο, από τον οποίο δεν λέει να ξεκολλήσει. Πέρυσι το καλοκαίρι, όταν κάναμε τις διακοπές μας σε ένα νησί, με είχε βγάλει από τα ρούχα μου, όταν μου έλεγε πως φέρθηκα πολύ σκληρά στον προηγούμενο σύντροφό μου που τον ξεπέρασα τόσο γρήγορα και ότι μάλλον δεν τον αγάπησα ποτέ πραγματικά. Αντιθέτως η ίδια έχει νιώσει την αληθινή αγάπη επειδή επί δύο δεκαετίες καθόταν να της διαλύει την ζωή ένας άντρας τον οποίο μονίμως συγχωρούσε και δεχόταν πίσω. Η Βίκυ λοιπόν αγάπησε πραγματικά, βαθιά και χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.

Ωραία, θα σου πω εγώ τώρα πώς έχουν τα πράγματα. Η Βίκυ είναι ένα ανασφαλές κορόιδο που κάθισε και συνεχίζει να κάθεται να της διαλύσει την ζωή ένας άντρας που δεν την αγαπά. Κάθε φορά που της λέω τι πρέπει να κάνει, με ακούει για λίγο καιρό και μετά μου τηλεφωνεί για να μου πει ότι δεν άντεξε, λύγισε και του τηλεφώνησε. "Αν ξαναγυρίσει είμαι έτοιμη να τον συγχωρήσω. Η αγάπη μου είναι πολύ δυνατή". Η βλακεία σου να δεις πόσο δυνατή είναι.

Αυτή είναι η γυναίκα-θύμα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι θύματα. Οι άνθρωποι που αγαπούν και δεν περιμένουν αντάλλαγμα. Ποιο είναι το αντάλλαγμα; Μα τι αφελής ερώτηση είναι αυτή . . . Τι άλλο μπορεί να θέλεις όταν αγαπάς; Τι άλλο μπορεί να θέλεις από έναν άνθρωπο στον οποίο προθυμοποιείσαι να δώσεις τα πάντα . . . Να δείξεις το καλύτερό σου πρόσωπο, να θέλεις να γίνεις ένα καλύτερο άτομο, να έχεις μία καλύτερη και πιο όμορφη προσωπικότητα: αγάπη. Ναι, αυτό είναι που πρέπει να περιμένεις ως αντάλλαγμα όταν αγαπάς. Αγάπη.

Διότι όταν αγαπάς και δεν παίρνεις πίσω την αγάπη που δικαιούσαι τότε γίνεσαι ένας άνθρωπος δυστυχισμένος, μια προσωπικότητα ανολοκλήρωτη. Η αγάπη που πρέπει να περιμένεις ως αντάλλαγμα δεν αφορά μονάχα τις ερωτικές σου σχέσεις. Αφορά κάθε σχέση της ζωής σου και οπωσδήποτε τις φιλίες σου. Είναι νομίζω ξεκάθαρο στο δικό μου μυαλό ότι η φιλία είναι η σημαντικότερη όλων των σχέσεων. Οι άνθρωποι μου, μου το έδωσαν αυτό καλά να το καταλάβω τα τελευταία χρόνια. Οι άνθρωποι που μου δίνουν αγάπη και στους οποίους πρέπει και εγώ να δίνω αγάπη. Λένε ότι στην ζωή δεν υπάρχουν πρέπει. Μαλακίες. Φυσικά και υπάρχουν. Αυτό είναι ένα από τα "πρέπει" της.

Το μόνο που θα κατορθώσεις αν υποστηρίζεις στην πράξη την "άνευ όρων αγάπη" θα είναι να γίνεις ένας γραφικός χαρακτήρας. Είναι πολύ σημαντικό βέβαια, να προσέχεις πού ανταποδίδεις την αγάπη σου αυτή. Πρέπει να είσαι σίγουρη ότι η αγάπη που δίνεις είναι αντάλλαγμα σε μία άλλη αγάπη, πέρα για πέρα πραγματική. Ότι αυτός ο άνθρωπος που αγαπάς δεν είναι άπιστος. Ότι ο φίλος που νοιάζεσαι δεν θα περάσει από δίπλα σου χωρίς να σου πει καλημέρα. Ότι ο γκόμενος που εσύ βλέπεις σαν κάτι σοβαρό στη ζωη σου, δεν σε θεωρεί παιχνιδάκι στην σκακιέρα του. Για αυτούς υπάρχει η πυρά. Για όλους τους υπόλοιπους, και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αξίζουν την αγάπη σου και θέλουν να σου δώσουν τη δική τους, υπάρχει η αγάπη που γεννά αγάπη: το μοναδικό και δικαιότερο αντάλλαγμα.

Πολλά φιλιά!

PS1: Εδώ μπορείτε να δείτε την συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο ένθετο Culture της εφημερίδας Κόσμος του Επενδυτή. Ευχαριστώ τους Μοντέρνους Καιρούς για την όμορφη και σοβαρή προβολή που κάνουν στο Άγ(ρ)ιοΈγκλημα.

PS2: Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Κώστα Νίκα για το άρθρο που έγραψε για το "Άγ(ρ)ιο Έγκλημα στην Αθωνική Πολιτεία" και για εμένα. Θα το βρείτε στο blog του σε αυτό το link αλλά και προσεχώς στις εφημερίδες της Μαγνησίας, που ο Κώστας το έδωσε για δημοσίευση. Ο Κώστας πολύ συχνά δίνει το παρόν με άρθρα του στον τοπικό τύπο και ήταν μεγάλη τιμή να γράψει και για το βιβλίο μου. Κώστα, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύ ωραία δουλειά σου!

PS3: Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Γιώργο Καρεκλίδη και τον Δημήτρη Καρεκλίδη για την στήριξή τους και για την σημαντική πρόταση που μου έκαναν να παρουσιάσουμε το Άγ(ρ)ιο Έγκλημα, μια τιμητική πρόταση στην οποία δεν θα μπορούσα να πω όχι. Σύντομα θα σας πω περισσότερα.

PS4: Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Άνεμος για την ανάρτηση που έκανε στο blog του http://anemos5.blogspot.com/ για το Άγ(ρ)ιο Έγκλημα. Όχι όμως μονάχα για αυτό. Τον ευχαριστώ γενικότερα για όλη του την βοήθεια και στήριξη. Ξέρει αυτός.

PS5: Το δίδυμο athina-μαρία αποφάνθηκε: το Πάσχα πρέπει να πάμε στην Τυνησία. (Angelika θες να έρθεις;) Με το μυαλό μου, βρίσκομαι ήδη στην έρημο της Σαχάρα, ακούγoντας το wish you were here και κοιτάζω την δύση του ηλίου. Και νιώθω υπέροχα.

Η συνέντευξη στο Culture!

2010-02-14T17:38:00.002+02:00

Από την συνέντευξη στο ένθετο Culture της εφημερίδας "Κόσμος του Επενδυτή". Ευχαριστώ πολύ την Μυρτώ Τσελέντη για τις ωραίες ερωτήσεις που μου έκανε πάνω στο 'Αγ(ρ)ιο Έγκλημα στην Αθωνική Πολιτεία!

Είναι σημαντικό να σας αναφέρω πως η δημοσιογράφος, στο τελευταίο κομμάτι της συνέντευξης μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω για το LeaveYourMyth!

Ζητείται άντρας . . .

2010-02-11T23:16:00.006+02:00

. . . για γάμο, έχω σοβαρό σκοπό.

Ok, εντάξει, κάνω πλάκα. Ζητούνται άντρες αλλά για άλλο σκοπό, επίσης σοβαρό.

Εν όψει της γιορτής για την ημέρα της γυναίκας, ετοιμάζω μία συλλεκτική έκδοση αφιερωμένη σε αυτήν, η οποία θα κυκλοφορήσει στην Μαγνησία.

Υπάρχει η εξής σκέψη λοιπόν: Αναζητώ κάποιους άντρες, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να γράψουν ένα άρθρο για την γυναίκα. Θέλω μέσα από λόγια που θα γράψετε εσείς και μόνο, χωρίς λογοκρισία, να δω τις σκέψεις σας και να τις εκθέσω στις γυναίκες που θα διαβάσουν το περιοδικό. Αν κάποιος από τους αναγνώστες του LeaveYourMyth ενδιαφέρεται να γράψει ένα σχετικό άρθρο, ας επικοινωνήσει μαζί μου μέσω e-mail. Εννοείται ότι θα του δώσω περισσότερες οδηγίες και ιδέες για την θεματολογία. Λάβετε υπόψην ότι τα άρθρα θα φιλοξενηθούν στο έντυπο ενυπόγραφα. Σε αυτή την περίπτωση, δεσμεύομαι ότι δεν θα αποκαλύψω τον συσχετισμό του ονόματος με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί κάποιος στην blogόσφαιρα.

Επίσης! Για τους φίλους που με διαβάζουν από Βόλο. Θα σχηματίσω μια ομάδα αντρών και γυναικών, νέων σε ηλικία, προκειμένου να κάνουμε μία συζήτηση πάνω στο ΣΗΜΕΡΙΝΟ μοντέλο οικογένειας. Πώς θέλουμε την οικογένειά μας; Θέλουμε να κάνουμε; Γιατί ναι; Γιατί όχι; Πώς αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο διαζυγίου; Αυτά και πολλά άλλα θα κουβεντιάσουμε στην συζήτηση που θα καταγράψω και η οποία θα δημοσιευτεί όπως ακριβώς θα γίνει, συνοδευόμενη από φωτογραφίες της συνάντησής μας! Ένα αντίστοιχο θέμα πέρυσι, με μια συζήτηση μεταξύ γυναικών, είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση. Αν υπάρχει κάποιος ή κάποια που ενδιαφέρεται να συμμετέχει, είναι καλοδεχούμενος. Ας επικοινωνήσει μέσω mail.

Πολλά φιλιά!

Μύθος 26ος: Οι άντρες δεν κουβεντιάζουν για σχέσεις

2010-02-07T02:09:00.015+02:00

Ξεκινώντας αυτό το blog, περίπου τέσσερις μήνες πριν, στην παρέα ήμουν εγώ και μερικοί φίλοι μου. Η θεματολογία του LeaveYourMyth είναι τέτοια που με έκανε να πιστεύω πως οι αναγνώστες που θα έρχονταν εδώ θα ήταν κορίτσια ηλικίας 15 έως 25 ετών. Μου έχει μείνει ακόμη και τώρα η ιδέα αυτή και αρκετές είναι οι φορές που όταν γράφω τα κείμενά μου έχω στο νου μου το συγκεκριμένο target group και αναφέρομαι σε εσάς, προσφωνώντας σας "κορίτσια".

Οι αναγνώστες του blog αυξήθηκαν λοιπόν αλλά τα κορίτσια που φανταζόμουν δεν ήρθαν ποτέ. Στη θέση τους ήρθαν ορισμένες δυναμικές, κατασταλαγμένες και εύστροφες γυναίκες και - προς μεγάλη μου χαρά - πολλοί άντρες. Άντρες τις ηλικίες των οποίων δεν μπορώ να ξέρω, τα γραφόμενά τους όμως μου δίνουν να καταλάβω ότι δεν πρόκειται για πιτσιρίκους. Κάπως έτσι έφτασε η ώρα που αναρωτήθηκα: Τι κάνουν όλοι αυτοί οι άντρες σε ένα blog που πραγματεύεται θέματα σχέσεων;

Είναι επίσημο λοιπόν, αναγκάζομαι και εγώ να το παραδεχτώ. Και να το πω σε όλες σας (όσες με διαβάζετε τουλάχιστον, is there any women out there?): Το γεγονός ότι οι άντρες δεν έχουν καμία όρεξη να ακούνε τις υστερικές και δίχως σταματημό γκρίνιες και κρεβατομουρμούρες, δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν να μιλάνε για σχέσεις! Άνθρωποι είναι και αυτοί, έχουν απορίες, προβληματισμούς (έχουν πολλούς τέτοιους, ναι) και θέλουν να μιλήσουν κάπου για αυτά.

Από την φύση του ο άντρας θέλει να φαίνεται δυνατός. Ένας φίλος μου είπε κάτι που μου έκανε πραγματική εντύπωση. Οι γυναίκες, μου είπε, δεν επιλέγονται ως πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών διότι σε περίπτωση ατυχήματος έχει αποδειχθεί ότι οι άντρες, ωθούμενοι από το ένστικτο τους θα εγκαταλείψψουν την επιχείρηση και θα τρέξουν να βοηθήσουν την γυναίκα που θα χρειάζεται βοήθεια, συμπεριφορά που δεν θα δείξουν απέναντι σε έναν άντρα. "Ο άντρας είναι δυνατός, μπορεί να τα καταφέρει", θα τους πει το υποσεινήδητο. Ο άντρας λοιπόν είναι δυνατός και όποιος είναι δυνατός θέλει και να φαίνεται. Και ένας άντρας που μιλάει με τους φίλους του για σχέσεις κλαψουρίζοντας, όπως κάνουμε εμείς οι γυναίκες, δεν φαίνεται δυνατός.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι αντρικές κουβέντες για σχέσεις εξαντλούνται σε φράσεις όπως "της πέταξα τα μάτια έξω" ή "η γκόμενα έχει ωραία μπαλκόνια". Όταν όμως οι άντρες νιώθουν ότι δεν θα δεχτούν άρνητική κριτική ή όταν νιώθουν πως μπορούν να εμπιστευτούν τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί τους, τότε . . . τότε είναι απολαυστικοί συνομιλητές και έρχονται στην κουβέντα γεμάτοι απορίες, σαν τους μαθητές που προσπαθούν να καταλάβουν την άλγεβρα.

Όσοι επισκέπτεστε το LeaveYourMyth έχετε την ευκαιρία να διαβάζετε τα σχόλια που αφήνουν οι φίλοι αναγνώστες, οπότε δεν έχει νόημα να αναπαράγω τα λέγόμενά τους. Θα αναφέρω όμως κάποιες κουβέντες που είχα κατά καιρούς με άντρες σε φιλικές συζητήσεις. Πρέπει να αναφέρω ότι στις περισσότερες από αυτές τις συζητήσεις μιλούσα ελάχιστα διότι οι φίλοι μου δεν με άφηναν να πάρω σειρά, χείμαρος σκέτος όσα έβγαιναν από μέσα τους.

- Την παραμονή των Χριστουγέννων ο Αλέξης μου έλεγε τον πόνο του για την άκαρδη πρώην του που τον χώρισε με σκληρό τρόπο και εκείνος ήταν για πολλούς μήνες εξαρτημένος από εκείνη. Δέχτηκε ακόμη και παίξει δεύτερο ρόλο στη ζωή της όταν αυτή έκανε νέα σχέση. Τώρα το είχε μετανιώσει γιατί ένιωθε θύμα και ήταν αποφασισμένος να πάει την ζωή του παραπέρα. Τον άκουγα με ενδιαφέρον για δύο ώρες, πίνοντας martini και τρώγοντας creme brule.

- Ο Τάκης μου μιλάει συχνά για τον επικείμενο γάμο του και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τον κουνιάδο του. Μου αναφέρει συχνά πόσο αγαπάει την αρραβωνιαστικιά του, αλλά μου εκφράζει τους προβληματισμούς του για το νεαρό της ηλικίας του (είναι 30 ετών) και για το αν αυτή η κίνηση θα του βγει σε καλό. Αυτή η συζήτηση γίνεται απαραιτήτως μια φορά την εβδομάδα. Σε λίγο καιρό παντρεύεται, οπότε πιστεύω πως θα ησυχάσω.

- Ο Κώστας, ένα πολύ εμφανίσιμο παιδί, μου έκανε πριν λίγες εβδομάδες παράπονα γιατί δεν υπάρχει γυναίκα που να την πλησιάζει και να μην τον κοιτάζει με ξινισμένη μούρη. "Πώς να συμπεριφερθώ ΔΕΝ ξέρω. Κάποτε ήταν απλούστερο, τώρα μου φαίνεται πως οι γυναίκες έχουν γίνει πολύ απόλυτες". Περίεργο μου φαίνεται γιατί ο Κώστας είναι ωραίο και καλό παιδί. Ας αναφέρω λοιπόν κάτι που έχω ξαναπεί: Κορίτσια μου, το ξινισμένο ύφος ταιριάζει στην Τατιάνα Στεφανίδου. Αυτό που πρέπει να κάνετε για να σας πλησιάσει ένας άντρας είναι να χαμογελάτε και να δείχνετε ενδιαφέρον για όσα σας λέει. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ.

Τα συμπεράσματα που έχω βγάλει από κουβέντες τέτοιου είδους, τα συζητάμε και θα τα συζητάμε κατά καιρούς εδώ, αλλά σας δίνω μια συνοπτική λίστα και τώρα:

- Οι άντρες κλαίνε, αλλά όχι δημοσίως. Σπάνια το παραδέχονται. Εισήμως οι άντρες δεν κλαίνε. Στην πραγματικότητα πονάνε και κλαίνε. Είναι σημάδι πως έχουν πονέσει πραγματικά.

- Μετά από μια απογοήτευση, οι γυναίκες βρίσκουν παρηγοριά στην αγκαλιά μιας φίλης, ενώ οι άντρες στην αγκαλία μιας - ό,τι να'ναι - γκόμενας.

- Οι άντρες δεν θέλουν μία γυναίκα η οποία νιαουρίζει για να είναι συνέχεια μαζί και δεν τους αφήνει χρόνο και χώρο για την δουλειά και τους φίλους τους.

- Οι άντρες ζηλεύουν.

- Οι άντρες θέλουν να είναι καλοί γονείς. "Είμαι ένας καλός πατέρας για τα παιδιά μου; Θα μπορέσω να τους προσφέρω αυτά που χρειάζονται;", είναι ερωτήματα που τα κάνουν στον εαυτό τους.

- Όσο δεν έχουν σταθερή σχέση, δεν θεωρούν τις γυναίκες που κάνουν one night stand τσούλες. Όταν κάνουν μια σχέση, προτιμούν να φαντάζονται πως ο μόνος άντρας με τον οποίο κοιμόσουν παλιότερα ήταν ένας αρκούδος.

- Είναι αγχωμένοι. Ναι, είναι αγχωμένοι. Οι ανεξάρτητες και δυναμικές γυναίκες τους αγχώνουν. Πρόσεξέ πολύ καλά αυτό που θα σου πω όμως: Οι ανεξάρτητες γυαίκες μπορεί να τους προκαλούν νευρικότητα, αλλά στην ουσία τους γοητεύουν. Αυτό που δεν ανέχονται με τίποτα είναι το μπλαζέ υφάκι. Γι' αυτό κούκλα θυμήσου αυτό που σου είπα πιο πάνω: Χαμογέλασε όταν σου μιλάει και κάνε ερωτήσεις που δείχνουν ότι ενδιαφέρεσαι να μάθεις τι άνθρωπος είναι.

Συμβαίνει λοιπόν. Ενυπωσιάστηκα και εγώ, αλλά είναι μύθος ότι οι άντρες δεν θέλουν να μιλάνε για σχέσεις.

Πολλά φιλιά!

PS1: Η Δευτέρα 22 και η Τρίτη 23 Φεβρουαρίου είναι ημέρες εθελοντικής αιμοδοσίας στην μνήμη του μικρού Γιωργάκη Καραγιώργου, ο οποίος έχασε την μάχη με τον καρκίνο. Προτρέπω όλους εσάς που δεν έχετε πρόβλημα υγείας και μπορείτε να δίνετε αίμα να δώσετε το παρόν δηλώνοντας ότι επιθυμείτε το αίμα αυτό να πάει σε οποιοδήποτε παιδί το χρειάζεται. Όσοι δεν μπορείτε να δώσετε αίμα, μιλήστε σε φίλους σας που μπορούν να το κάνουν.

PS2: Η αρρώστια με είχε αποχαυνώσει και είχα ξεχάσει την χαρά κάποιων πολύ απλών αλλά τόσο ουσιαστικών πραγμάτων. Ευχαριστώ τους καινούργιους μου φίλους Σοφία, Kees και Στάθη για το πολύ-πολύ ωραίο απόγευμα που περάσαμε στον Άγιο Στέφανο, κοιτάζοντας τη θάλλασα που λυσσομανούσε μέσα από την τεράστια τζαμαρία τους και κάνοντας πολύ-πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

PS3: Μεταφέρω ένα νέο που με ενθουσίασε, για τους φίλους του blog που αγαπούν το βιβλίο. Στον Βόλο δραστηριοποιείται μια λέσχη ανάγνωσης τα μέλη της οποίας συναντιούνται κάθε μήνα και συζητούν πάνω σε ένα προσυμφωνημένο βιβλίο το οποίο έχει μυθιστορηματική πλοκή στην οποία εμπλέκονται τα μαθηματικά. Τέτοια πολύ γνωστά μυθιστορήματα είναι το "Θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντενί Γκετζ, τα δημοφιλέστατα "Πυθαγόρεια Εγκλήματα" του συνάδελφου Τεύκρου Μιχαηλίδη αλλά και το "Τελευταίο θεώρημα του Φερμά" του Simon Singh. Μπράβο σε όσους πήραν αυτή την πρωτοβουλία. Ζήτησα περισσότερες πληροφορίες και θα σας τις μεταφέρω.

Μύθος 25ος: Οι ομοφυλόφιλες γυναίκες είναι . . . κορίτσια έτοιμα για όλα

2010-02-01T23:05:00.003+02:00

Λέγεται πως η λέξη «λεσβία», η οποία βεβαίως αντιπροσωπεύει την γυναίκα εκείνη που νιώθει ερωτική έλξη για άλλες γυναίκες, επικράτησε χάρη στην ποιήτρια Σαπφώ η οποία καταγόταν από την Λέσβο και της οποίας η καρδιά δεν χτυπούσε για τους άντρες. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή πάντως, η Σαπφώ ήταν τρελά ερωτευμένη με τον Φάωνα τον Μυτιληναίο και για χάρη του αυτοκτόνησε, επειδή δεν ανταποκρινόταν στον έρωτά της. Πριν κάποια χρόνια, μάλιστα, εκδικάστηκε η υπόθεση τριών κατοίκων του νησιού που ζήτησαν να απαγορευθεί ο όρος «λεσβιασμός» διότι θεωρούν πως προσβάλλει το νησί τους (για την ιστορία, η απόφαση δεν ήταν ευνοϊκή για εκείνους). Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι η γυναικεία ομοφυλοφιλία, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Αφού υπάρχει όμως, πού ακριβώς βρίσκεται; Γιατί ενώ τα περιοδικά έχουν γεμίσει από gay άντρες, οι gay γυναίκες δεν φαίνονται πουθενά;

Απλά είναι τα πράγματα: Η σεξουαλικότητα είναι κάτι καταπιεσμένο γενικά στις γυναίκες και όχι μονάχα στις λεσβίες. Ως γυναίκα λοιπόν, ακόμη και ετεροφυλόφιλη, υπόκεισαι πολλές σε ένα σωρό διακρίσεις και προκαταλήψεις λόγω του φύλου σου. Αν έχεις καλή θέση στην εταιρία, τότε σίγουρα έκατσες σε καθετί αρσενικό κυκλοφορεί στον εργασιακό σου χώρο, ακόμη και στο παιδί που φέρνει τους καφέδες. Αν ο άντρας σου έχει λεφτά τότε σίγουρα τον παντρεύτηκες από συμφέρον. Αν δεν έχει λεφτά τότε πάλι από συμφέρον τον παντρεύτηκες για να είσαι εσύ αυτή που θα κάνει κουμάντο. Σκέψου λοιπόν, πόσα περισσότερα σχόλια και κριτική είναι αναγκασμένη να υποστεί μια ομοφυλόφιλη γυναίκα, η οποία δημοσιοποιεί την σεξουαλική της επιλογή. Το χειρότερο από όλα, είναι ότι η επιθετική και ερειστική στάση προέρχεται σε πάρα πολλές περιπτώσεις και από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα, όπως η μανούλα ή ο μπαμπάκας.

Οι αόρατες λεσβίες

Αν και υπάρχει επιθυμία από μεγάλη μερίδα του κοινού να ξεκινήσει ευρύς διάλογος για την ομοφυλοφιλία (γυναικεία ή αντρική), η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της ανατριχιάζει στο άκουσμα λέξεων όπως «λεσβία» ή «gay». Οι τρεις βασικές αρχές «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» δεν σηκώνουν και πολλή αμφισβήτηση και οτιδήποτε παρεκκλίνει από αυτές, είτε περιθωριοποιείται είτε στιγματίζεται. Τι κάνουν λοιπόν οι λεσβίες για να προφυλάξουν τους εαυτούς τους; Απλά σιωπούν και κυκλοφορούν γύρω μας μυστικά και χωρίς πολλά – πολλά.
Ακόμη και συγκριτικά με την αντρική ομοφυλοφιλία, η γυναικεία είναι απίστευτα «ριγμένη». Θαρρείς και δεν υπάρχει καν. Λες και δεν υπάρχουν τέτοια ζευγάρια γύρω μας. Οι ομοφυλόφιλοι και οι gay δημιουργούν συνειρμούς για άντρες που φοράνε ροζ μπλούζες και ανταλλάσσουν φιλιά ενώ πολύ σπανιότερα σκέφτεται κανείς δύο γυναίκες σε τέτοια θέση. Ακόμη και η οικογένεια που κάνει γιο έχει από πολύ νωρίς τον φόβο «μήπως βγει το παιδί χαλασμένο και αρχίσει να παίζει με τις κούκλες» ενώ για την κόρη κανείς δεν προβληματίζεται μήπως «καταντήσει» λεσβία. Ο λεσβιασμός λοιπόν ΔΕΝ υπάρχει! Και στις περιπτώσεις που υπάρχει είναι κάτι αόρατο, σαν τα τζάμια που ψεκάστηκαν με άζαξ.

Πάλι καλά να λες . . .

Πιθανολογείται βεβαίως πως ζούμε καλύτερες εποχές πλέον. Ενώ στον αρχαίο ελληνικό κόσμο υπήρχε ανοχή της ομοφυλοφιλίας, στα βυζαντινά χρόνια η κατάσταση άλλαξε άρδην. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ο πόλεμος και το μένος ενάντια στους gay ήταν άνευ προηγουμένου. Με μια απλή καταγγελία, ακόμη και άνθρωποι αθώοι, οδηγούνταν σε μαρτυρικό θάνατο. Η ποινή για το «αδίκημα» της ομοφυλοφιλίας ήταν ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων, η εισαγωγή αιχμηρών αντικειμένων σε αυτά και η διαπόμπευση.
Αναφορικά με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι απουσιάζει πλήρως από τα νομικά κείμενα του Βυζαντίου. Και πάλι μία αόρατη υπόθεση λοιπόν. Περισσότερο φαίνεται ότι ανησυχούσαν οι πατέρες της εκκλησίας για τις μοναχές, μιας και στα μοναστήρια είχαν θεσπιστεί ειδικές τιμωρίες για όσες καλόγριες είχαν ανησυχίες. Στις εξομολογήσεις, οι τελευταίες δέχονταν ερωτήσεις όπως: «κοιμήθηκες με κάποια γυναίκα;» ή και πιο αστείες ακόμη, όπως «έπιασες το στήθος της;» και αν οι απαντήσεις ήταν θετικές τότε επιβάλλονταν κάποια ποινή που περιλάμβανε από νηστεία 40 ημερών μέχρι ακοινωνησία 2 ετών και περίπου 100 μετάνοιες ημερησίως. Είναι πάντως ξεκάθαρο, ότι η γυναικεία ομοφυλοφιλία δεν θεωρούνταν τόσο μεμπτή όσο η ανδρική.

Τι λέει ο . . . γιατρός

Μία πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα έλαβε χώρα πριν δύο χρόνια στη Στοκχόλμη, με σκοπό να ρίξει φως στο μείζον ερώτημα: γεννιέσαι ή γίνεσαι ομοφυλόφιλος; Τα αποτελέσματα είναι άκρως ενδιαφέροντα και κάνουν τη ζυγαριά να κλίνει προς την πρώτη εκδοχή.
Το πείραμα είχε ως εξής: Η Δρ Ιβάνα Σάβιτς και οι συνεργάτες της ζήτησαν από 12 λεσβίες και 12 ετεροφυλόφιλες γυναίκες να μυρίσουν δύο στεροειδείς ουσίες που πιστεύεται ότι είναι φερομόνες, δηλαδή ουσίες που πυροδοτούν σεξουαλική έλξη: Το στεροειδές EST, ένα παράγωγο του οιστρογόνου το οποίο ανιχνεύεται στα γυναικεία ούρα, και το AND, ένα παράγωγο της προγεστερόνης που παράγεται στον ιδρώτα των ανδρών.
Ενώ οι ετεροφυλόφιλες γυναίκες θεωρούσαν εξίσου ευχάριστη την οσμή και των δύο χημικών, οι λεσβίες και οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες προτιμούσαν τη γυναικεία φερομόνη. Άνδρες και λεσβίες συχνά θεωρούσαν απωθητική την ανδρική φερομόνη, ενώ στις ετεροφυλόφιλες γυναίκες συνήθως ίσχυε το αντίθετο.
Διαφορές εντοπίστηκαν και με τομογραφίες εγκεφάλου την ώρα που οι εθελοντές μύριζαν τα δείγματα: Στους ετεροφυλόφιλους άνδρες η ανδρική φερομόνη πυροδοτούσε την περιοχή του εγκεφάλου που αναλαμβάνει την αίσθηση της οσμής, ενώ η θηλυκή ορμόνη ενεργοποιούσε τον υποθάλαμο, μια περιοχή που σχετίζεται με τη σεξουαλική διέγερση. Στις ετεροφυλόφιλες γυναίκες παρατηρήθηκε το αντίστροφο.
Επομένως, όπως φαίνεται, όταν οι λεσβίες εκτέθηκαν σε συγκεκριμένα χημικά του ανδρικού ιδρώτα, ο εγκέφαλός τους αντέδρασε περίπου όπως ο εγκέφαλος ετεροφυλόφιλων αντρών και σε κάθε περίπτωση – και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα της έρευνας – οι ομοφυλόφιλες και οι ετεροφυλόφιλες γυναίκες παρουσίασαν διαφορετικές εγκεφαλικές αντιδράσεις κατά την έκθεσή τους σε αρσενικά χημικά μηνύματα. Έτσι, αν και η έρευνα αυτή δεν αποδεικνύει ότι η ομοφυλοφιλία οφείλεται σε γενετικές διαφορές στη δομή του εγκέφαλου, ενισχύει την άποψη ότι η ομοφυλοφιλία έχει πράγματι βιολογική βάση. Ωστόσο, οφείλουμε να συμπληρώσουμε ότι η ερμηνεία των αποτελεσμάτων περιπλέκεται από το γεγονός πως ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο άνθρωπος δεν αντιδρά στις φερομόνες. Παρόλα αυτά, το 2000, Αμερικανοί ερευνητές υποστήριξαν ότι ανακάλυψαν το γονίδιο ενός υποδοχέα φερομονών που βρίσκεται στην ανθρώπινη μύτη.

Τι λέει ο . . . παπάς

Η εκκλησία βέβαια ποτέ δεν έπαψε να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σοβαρή αρρώστια. Η αμετακίνητη θέση της είναι πως είτε είναι αντρική είτε γυναικεία, αποτελεί μια σοβαρή ερωτική παρεκτροπή. Πιο συγκεκριμένα, θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αμαρτίες και βλασφημία μπροστά στον ίδιο το Θεό.
Στην ιστοσελίδα του Ορθόδοξου Ιεραποστολικού Συνδέσμου «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», αναφέρεται κατά λέξη: «Ομοφυλοφιλία και σοβαρότητα είναι δύο έννοιες αντίθετες. Για τον ισχυρισμό πως η προσωπική ζωή του καθενός είναι απαραβίαστη και κατά συνέπεια το σώμα μας, μας ανήκει και μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε, υπάρχει αντίλογος: Η ερωτική μας συμπεριφορά, εφόσον κατ’ ανάγκη προϋποθέτει και δεύτερο πρόσωπο, παύει να είναι προσωπική υπόθεση. Το σώμα μας είναι προϊόν κοινωνίας των γονέων μας, αυτό σημαίνει ότι ανήκει στην κοινωνία που το δημιούργησε. Το σώμα του άνδρα ανήκει στη σύζυγό του και το σώμα της γυναίκας ανήκει στο σύζυγό της και οι δύο μαζί ανήκουν στα παιδιά τους και όλοι αυτοί ανήκουν στην ανθρώπινη φύση και τελικά η ανθρώπινη φύση ανήκει στο Θεό που τη δημιούργησε».
Ο κυριότερος ενδοιασμός όμως, προκύπτει από το γεγονός ότι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί: «Η ομοφυλοφιλία είναι αφύσικη σχέση και δε μπορεί να εξυπηρετήσει το σκοπό του έρωτα που είναι η αλληλοσυμπλήρωση του άρρενος και του θήλεως, ως επί μέρους στοιχεία της ανθρώπινης φύσεως, η παραγωγή έργου, η ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και η δι’ αυτού γέννηση νέου ανθρώπου».
Ελπίζουμε πάντως, ότι το τέλος του κόσμου δεν θα έρθει εξαιτίας των gay και των λεσβιών.

Η λανθασμένη άποψη των αντρών

Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι η υπέρτατη φαντασίωση των αντρών είναι δύο γυναίκες που κάνουν σεξ μπροστά του (και στη συνέχεια βέβαια κάνουν μία extra περιποίηση και στον ίδιο). Η ιδέα των γυναικείων κορμιών που χαϊδεύονται είναι από μόνη της αρκετή για να πάρει φωτιά το κρεβάτι.
Βέβαια, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως η γυναικεία ομοφυλοφιλία υπάρχει για τους άντρες μέσα από το πορνό, όπου οι εικόνες που παρουσιάζονται υπαγορεύονται από τις ίδιες τις αντρικές φαντασιώσεις. Έτσι, στο μυαλό τους οι λεσβίες είναι γυναίκες που κυκλοφορούν με στρινγκ και ζαρτιέρες και όλη την ώρα θέλουν να βρίσκονται στο κρεβάτι, κάνοντας παιχνίδια.
Έφτασε η ώρα να μάθουν την αλήθεια, γι’ αυτό κορίτσια δείξτε αυτό το άρθρο στους φίλους σας. Οι λεσβίες είναι γυναίκες όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι: Εργάζονται, πηγαίνουν για ψώνια, ταξιδεύουν, βλέπουν τηλεόραση, μαγειρεύουν και συγυρίζουν το σπίτι τους. Όταν κάνουν σεξ, το κάνουν με τη σύντροφό τους και όχι μπροστά σε κάποιον άντρα. Οι γυναίκες που κάνουν σεξ μεταξύ τους μπροστά σε κάποιον άντρα, το κάνουν απλά για να έχουν κάποια περισσότερο extreme εμπειρία ή επειδή έχουν πληρωθεί γι’ αυτό.

Πολλά φιλιά!

PS: Αυτό θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Λένε πως η ομοιοπαθητική έχει αποτελέσματα επειδή επιδρά θετικά στην ψυχολογία του ασθενούς, ο οποίος αυθυποβάλλεται. Πήγα για πρώτη φορά στον συγκεκριμένο ομοιοπαθητικό και όταν μου έδωσε δύο χάπια, από μέσα μου ειρωνεύτηκα την κατάσταση. Σχεδόν τον κορόιδεψα. Λέω "πήρα τόσα φάρμακα και δεν έγινα καλά και αυτός προσπαθεί να μου πει ότι με δύο χαπάκια θα συνέλθω"; Τα χαπάκια τα άνοιξα και μασούλησα το απειροελάχιστο περιεχόμενο, απολύτως πεπεισμένη ότι δεν θα δω αποτέλεσμα. Λίγες ώρες μετά άρχισα να μην μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Πόναγαν πολύ οι μύες των άκρων μου και ήθελα απεγνωσμένα να ξαπλώσω. Έπεσα για ύπνο το απόγευμα και ξύπνησα κάθιδρη στις 23:30 το βράδυ. Το κορμί μου έσταζε από τον ιδρώτα. Άλλαξα ρούχα και άνοιξα έναν τόνο γιατί πεινούσα πολύ. Περιέργως ένιωθα καλά. Έβαλα θερμόμετρο και η θερμοκρασία μου έπειτα από έναν μήνα ήταν κανονική. Πάνε τέσσερις μέρες που είμαι καλά.

Έχω εξαντληθεί

2010-01-25T22:41:00.003+02:00

Δεν ξέρω πόσο χρήσιμο ένα υγιές μυαλό μέσα σε ένα σώμα που αρνείται πεισματικά να συνεργαστεί.

22 Φεβρουαρίου 2010. Save the date!

2010-01-21T00:16:00.022+02:00

Καταλαβαίνω πως διανύουμε μία εξαιρετικά δύσκολη οικονομική περίοδο. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα και δεν θα καλυτερέψουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια καθόλου. Η φίλη μου η Μαρία (όχι η γνωστή Μαρία) είναι εξαιρετικά αγχωμένη διότι έληξε η σύμβασή της και απολύθηκε. Ο Φώτης έχει διδακτορικό και άπειρες περγαμηνές και παρόλα αυτά δεν βρίσκει δουλειά. Ο Δημήτρης σπούδασε στο εξωτερικό και δουλεύει με σύμβαση σε μια τράπεζα σε κάποια χώρα της Ευρώπης.

Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σας. Είναι και δικοί μου προβληματισμοί. Είμαστε μια "σούπα" με διαφόρων ειδών ανθρώπους μέσα. Άλλοι δεν έχουμε λεφτά για να πάμε στο σινεμά. Άλλοι δεν έχουμε λεφτά για να πάμε στο super market. Άλλοι αρρωσταίνουμε και δεν έχουμε λεφτά για τα φάρμακά μας. Άλλοι έχουμε συμπαθητικές αμοιβές. Άλλοι πληρωνόμαστε καλά. Άλλοι είμαστε τόσο κωλόφαρδοι που επειδή κάποιο πλούσιο άτεκνο ζευγάρι μας συμπαθεί, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ιδιαίτερα για την ασφάλισή μας, την υγειονομική μας περίθαλψη και το πώς θα ζήσουμε αν δεν έχουμε δουλειά. Το θέμα είναι ότι για κανέναν από εμάς το αύριο δεν είναι σίγουρο. Ούτε καν για τους δημοσίους υπαλλήλους το αύριο δεν είναι βέβαιο. Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά ούτε για δείγμα και τα μέτρα που έχουν παρθεί σε άλλες χώρες είναι πολύ σκληρά. Η Ελλάδα θα γνωρίσει ακόμα χειρότερες μέρες.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Υπομονή. Η οικονομική κρίση θα περάσει. Δεν ξέρω πότε θα περάσει στην Ελλάδα, οι άλλες χώρες όμως φαίνονται αποφασισμένες να ορθοποδήσουν σύντομα. Τα πραγματα θα αλλάξουν αλλά κάποια στιγμή θα καλυτερέψουν. Και τότε πρέπει να αρπάξουμε τις ευκαιρίες. Το σίγουρο είναι πως πρέπει να προετοιμαστούμε από τώρα.

Προσωπικά θλίβομαι με την όλη κατάσταση. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχη. Σε λίγες ημέρες, θα σας συστήσω το http://400-euros.blogspot.com/ Πρόκειται για το αδερφάκι του LeaveYourMyth, το οποίο πραγματεύεται το καυτό θέμα της γενιάς που έχει αρχίσει να δημιουργείται και να παίρνει απειλητικές διαστάσεις: της γενιάς των 400 ευρώ.
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να τα βγάλει πέρα με 400 ευρώ τον μήνα; Αυτό ακριβώς θα ερευνήσω, μέσα από real life καταστάσεις μέσω του 400-euros.blogspot.com
Είχα την αρχική ιδέα στην Αμερική και η Angelika με βοήθησε να την εξελίξω: Τα πράγματα έχουν ως εξής: Θα έχω στην διάθεσή μου όλα κι όλα 400 ευρώ μηνιαίως. Άσχετα από το ποσό που μπορεί να βγάζω κάθε μήνα, θα υποχρεούμαι να ξοδεύω αυστηρά και μόνο τέσσερα κατοστάρικα, επιχειρώντας να βγάλω πέρα όσες περισσότερες υποχρεώσεις μπορώ. Πόσο εύκολο είναι; Πόσο δύσκολο; Ή μήπως είναι απίθανο; Μέσα από το blog θα περιγράφω την καθημερινότητά μου και θα σημειώνω κάθε φορά το διαθέσιμο υπόλοιπο. Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς!

Το http://400-euros.blogspot.com/ θα ξεκινήσει την λειτουργία του στις 22 Φεβρουαρίου (με την προϋπόθεση να είμαστε καλά και να είμαστε υγιείς). Save the date.

Και ακόμη και όταν ανησυχούμε για το μέλλον, δικαιούμαστε να έχουμε όνειρα. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», μου είπε η Κίκα πριν φύγει για Αμερική, «η πτήση πάνω από τον Ατλαντικό μου προκαλεί νευρικότητα». Συμμερίζομαι την φοβία της, η λογική μου την αντέκρουσε αμέσως όμως. Θυμήθηκα την γιαγιά μου, που μετά τον γάμο της πήγε ταξίδι του μέλιτος στην Θεσσαλονίκη. Μεγάλο ταξίδι για τότε. Σκέφτομαι πως σήμερα πηγαινοέρχομαι Θεσσαλονίκη αυθημερόν με το αμάξι μου. Εξέλιξη λοιπόν. Εξελισσόμαστε. Και τα νέα standards, η παγκόσμια πραγματικότητα είναι που μας επιβάλλουν την αλλαγή. Είμαστε πλέον πολίτες του κόσμου, ενός κόσμου που προχωρά με ταχύτητα. Καλούμαστε να ζήσουμε με νέα δεδομένα, να είμαστε δημιουργικοί, να πάμε την επιστήμη μπροστά, να κάνουμε τον κόσμο «αλλιώς». Και δεν πρόκειται να το καταφέρουμε αυτό όσο φοβόμαστε να πετάξουμε ψηλά.

Η αλλαγή που συντελείται στην κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης είναι τεράστια και δεν μπορούμε να μείνουμε έξω από αυτήν. Ο κόσμος είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Με έχει απασχολήσει πολύ έντονα το θέμα αυτό τον τελευταίο καιρό. Όχι απλά για να ταξιδέψω και να δω καινούργια μέρη. Δεν είναι αυτή η κατεύθυνση που πρέπει να πάρουμε. Η ζωή στο εξωτερικό και μάλιστα σε περισσότερες από μία χώρες κατά την διάσκεια της ζωής μας είναι μια εμπειρία που πλέον επιβάλλεται.

Κάποτε σπούδαζες και μετά ήθελες να επιστρέψεις στον τόπο σου. Να επιστρέψεις αν θες, δεν λέω. Αλλά πρώτα να ζήσεις αλλού. Και όταν λέω αλλού, δεν εννοώ να ζήσεις τέσσερα χρόνια στην Θεσσαλονίκη. Εννοώ το εξωτερικό. Νέα Υόρκη, Αργεντινή, βορειοδυτική Ευρώπη, Κίνα οπωσδήποτε (the next big thing). Είναι μια σκέψη που επεξεργάζομαι έντονα. Μέσα σε έναν ορίζοντα μιας δεκαετίας, θέλω οπωσδήποτε να περάσω κάποια χρονικά διαστήματα της ζωής μου στο εξωτερικό, είτε σπουδάζοντας είτε δουλεύοντας εκεί.

Τα ταξίδια που έχω κάνει έως τώρα, με χρήματα που έβγαλα δουλεύοντας σκληρά, είναι η κληρονομιά μου. Ζω αλλιώς όταν ταξιδεύω. Συνέλεξα τις 10 πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει έως τώρα στην περιήγησή μου ανά τον κόσμο. Θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Πολλά φιλιά!

Ταξιδιωτική εμπειρία Νο1

Βρίσκομαι με την Μαρία στα Phi Phi islands του Ινδικού Ωκεανού στην Ταϋλάνδη. Σταματάμε με το ταχύπλοο σε ένα νησάκι που είναι πήχτρα σε αυτά τα συμπαθητικά ζωντανά, τα οποία τρώνε ασταμάτητα ό,τι τους δίνουν οι επισκέπτες. Η κυρία Μαρία, κοσμηματοπωλισσα στο Κολωνάκι έχει μαζί της ένα πακέτο κρακερς από την Ελλάδα. Ένα πηθικάκι που βλέπει τα μπισκότα της επιτίθεται για να τα πάρει. Αυτή τσιρίζει και πετάει τα μπισκότα κάτω. Το ζωάκι τα παίρνει και χάνεται μέσα στην ζούγκλα του νησιού.

Ταξιδιωτική εμπειρία Νο2

Είμαι με την Αγγελική στην Σαντορίνη. Έπειτα από μια φοβερά κουραστική προηγούμενη ημέρα, έχουμε σηκωθεί το πρωί και τρώμε πρωινό σε ένα μαγαζί, σκαρφαλωμένο στην καλντέρα. Η μέρα είναι όσο ζεστή χρειάζεται, η θέα του ηφαιστείου είναι συγκλονιστική και εμείς καθόμαστα και χαλαρώνουμε χωρίς να μιλάμε. Υπέροχο.

Ταξιδιωτική εμπειρία No3

Βρίσκομαι στο Providence του Rhode Island. Περπατάω στην πόλη μόνη μου. Βρίσκομαι στον δρόμο δίπλα από το ποτάμι που διασχίζει την πόλη, στα αριστερά μου βρίσκονται ουρανοξύστες και κατευθύνομαι προς το mall. Το κρύο είναι τσουχτερότατο. Είμαι μόνη και περπατάω σε μια ξένη χώρα, σε έναν τόπο που δεν ξέρω. Είναι πρωτόγνωρο για εμένα. Είμαι σχεδόν ευτυχισμένη που κάνω κάτι τόσο απλό. Ένα ασήμαντο βήμα για την ανθρωπότητα, ένα τεράστιο βήμα για εμένα. Χιχι!

Ταξιδιωτική εμπειρία No4

Βρίσκομαι στο Grand Canyon. Τα λόγια είναι φτωχά. Μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις και την εμπειρία μου στο Grand Canyon σε αυτό το link

Ταξιδιωτική εμπειρία No5

Είμαι σε ένα θαλάσσιο πάρκο της Ταυλάνδης, στο οποίο περιηγούμαστε σε ένα μικρό φουσκωτό κανό. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Ταξιδιωτική εμπειρία Νο6

Είμαι στα Universal Studios του Los Angeles. Βλέπω σκηνικά από ταινίες που με έχουν μαγέψει. Βλέπω μία πραγματικά τρισδιάστατη ταινία, όχι όπως το Avatar που είδαμε στην Ελλάδα και το οποίο ήταν μία μετριότητα σε σχέση με αυτά που είδαν τα μάτια μου στην Μέκκα του σινεμά. Πριν λίγο, στο σκηνικό του Ψυχώ, είχε βγει ο ήρωας της τανίας και μας είχε πάρει στο κατόπι με ένα μαχαίρι. Πιο πριν, είχα ανέβει στο Jurrasic Park τρενάκι. Δεν έχω τσιρίξει περισσότερο στη ζωή μου. Και ακόμη πιο πριν, είχα δει δύο αυτοκίνητα να εντινάσσονται και να έρχονται κατά πάνω μου. Όλα γίνονται στα Universal Studios. Μέχρι και η θάλασσα κόπηκε στην μέση για να περάσουμε.

Ταξιδιωτική εμπειρία No7

Είμαι στο Trastevere της Ρώμης μαζί με την Μαρία, το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε για Ελλάδα. Είμαστε κουρασμένες και χαλαρώνουμε τρώγοντας σε μια παραδοσιακή, αυθεντική trattoria. Τα απλά πράγματα είναι τα καλύτερα όταν έχεις καλή παρέα. Λίγο μετά, μέσα στο taxi πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο μας, διασχίζουμε τον δρόμο δίπλα στον Τίβερη, ακούμε και τραγουδάμε δυνατά το Jai Ho από το συγκλονιστικό Slumdog Millionaire.

Ταξιδιωτική εμπειρία Νο8

Διασχίζω τα κανάλια της Ταϋλάνδης. Δίπλα από τους επιβλητικούς ουρανιξύστες, οι άνθρωποι ζούνε στα ξύλινα σπίτια τους μέσα στην υγρασία και την βρωμιά. Είναι για εμένα ένα δυνατό πολιτισμικό σοκ. Το βράδυ, περπατάμε σε μια γειτονιά που έχει πολλούς οίκους ανοχής. Οι ανήλικες πόρνες ψάχνουν την πελατεία τους. Ένας νεαρός μας πλησιάζει και μας δείχνει έναν τιμοκατάλογομε αναλυτικές σεξουαλικές υπηρεσίες και τις τιμές τους. "Όχι, ευχαριστούμε", του λέμε και μας αφήνει. Συγκρίνω τα πράγματα με την δική μου ζωή. Και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να ταξιδεύω. Ο κόσμος είναι ένα πολύ διαφορετικό πράγμα από αυτό που έχουμε στην γειτονιά μας.

Ταξιδιωτική εμπερία No9

Είμαστε με την παρέα της Αγγελικής σε ένα εστιατόριο στο Providence. Η παρέα της με υποδέχεται πολύ ωραία και νιώθω πανέμορφα. "Θα έχουμε την τιμή να συνφάγουμε με μία συγγραφέα;" ρωτάει ο φίλος της ο Μπάμπης και εγώ δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου.

Ταξιδιωτική εμπειρία Νο10

Είμαστε στο Phuket το οποίο λίγα χρόνια πριν χτυπήθηκε από το τσουνάμι. Τίποτα δεν μαρτυρά την καταστροφή που υπέστη ο τόπος. Είμαστε στο ξενοδοχείο μας και θέλουμε να πάμε βόλτα με το group στο κέντρο του νησιού. Το μεταφορικό μέσο εκεί είναι τα περίφημα τουκ-τουκ. Πρόκειται για μικρά φορτηγάκια τα οποία βάζουν τους επιβάτες σε μία καρότσα και τους μεταφέρουν. Στοιβαζόμαστε 8 άνθρωποι στην καρότσα ενός τουκ-τουκ. Μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας έχουμε ξεσπάσει άπειρες φορές σε γέλια.

Είμαι αισιόδοξη ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Να είστε και εσείς σας παρακαλώ.

PS: Τα videos του blog από χθες το μεσημέρι δεν παίζουν. Είναι ένα πρόβλημα που δεν το έχει μόνο το LeaveYourMyth αλλά πολλά blogs. Όπως ανακοίνωσε η Google, το πρόβλημα ελέγχεται. Δεν μπορώ να κάνω κάτι εκτός από το να περιμένω και εγώ όπως και πολλοί άλλοι bloggers για να fixαριστεί το πρόβλημα.

Μύθος 24ος: Δεν πρέπει να εκδικηθείς για τον χωρισμό σου

2010-01-18T00:58:00.013+02:00

Το έχω πει και θα το λέω συνέχεια μέσα από το Leave Your Myth. Δείξτε κατανόηση και ανωτερότητα για κάποιους ανθρώπους. Δεν έχουν όλοι την ίδια ψυχοσύνθεση. Ο καθένας από εμάς είναι ένα συνοθύλευμα γονιδίων, βιωμάτων, δυνατοτήτων και αδυναμιών. Θα πω το ρεζουμέ του άρθρου ευθύς εξαρχής: Συγχώρεσέ τον. Και ξέρεις γιατί σου ζητάω να το κάνεις; Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για εκείνον που επέλεξε να σε κάνει εχθρό του.

Ένας ψυχολόγος - ειδικότητα την οποία αμφισβητώ ανοιχτά - θα σου ανέπτυσσε μια θεωρία, σύμφωνα με την οποία δεν πρέπει να αναπτύξεις συναισθήματα εκδίκησης, αλλά πρέπει να κοιτάξεις τον εσωτερικό σου κόσμο, να δεις τι πήγε στραβά, μπλα, μπλα, μπλα. Πραγματικά βαριέμαι να γράφω πράγματα που ακόμη και οι ίδια η ψυχολογία ξέρει ότι είναι άρες μάρες κουκουνάρες και μη εφαρμόσιμα πράγματα, αφού όταν πονάς, απλά . . . πονάς. Είναι εντελώς ανθρώπινο το να θες να εκδικηθείς και εγώ είμαι μαζί σου.

Είναι λογικό να νιώθεις στεναχωρημένη/ος έπειτα από έναν χωρισμό για τον οποίο δεν φταις εσύ. Ίσως η λέξη στεναχώρια να μην είναι σωστή. Πιθανόν λοιπόν να νιώθεις συντετριμμένη. Το διάστημα εκείνο, το μόνο που θέλεις είναι να τον δεις να σέρνεται από τον πόνο που σου προκάλεσε και να έρθει πίσω παρακαλώντας σε να τα ξαναβρείτε. Διάβασα σε forum πολύ γνωστού περιοδικού, μια αναγνώστρια η οποία έδινε την πολύ κάκή συμβουλή σε μια κοπέλα, να κάνει το αγόρι της να ζηλέψει για να γυρίσει πίσω. Σύμφωνα με το σχέδιο, αυτός έπρεπε να την δει με κάποιον άλλο, εκείνη να αδιαφορήσει κλπ, κλπ, κλπ. Ένα σχέδιο, το οποίο με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην αποτυχία διότι ακόμη και αν ο τύπος γυρίσει αυτό θα είναι πολύ προσωρινό.

Το θέμα είναι ότι επεξεργάζεσαι διάφορα σενάρια. Σύμφωνα με το πρώτο θα κάνεις έναν λογαριασμό με ψευδώνυμο στο facebook και θα αρχίσεις να βρίζεις την νυν γκόμενα. Σύμφωνα με το δεύτερο θα τους βάλεις γκαζάκι στο αμάξι. Και σύμφωνα με το τρίτο θα του στείλεις ένα μήνυμα στο κινητό, και καλά κατά λάθος, στο οποίο θα απευθύνεσαι σε κάποιον άλλο, λέγοντάς του οτι αποδέχεσαι την πρόταση για ραντεβού. Έτσι νομίζεις ότι εκδικείσαι.

Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω είναι κατινιές και συμπεριφορές δεύτερες που δεν ταιριάζουν σε μια δυναμική και σίγουρη γυναίκα. Η εκδίκηση για την οποία μιλάω εγώ δεν έχει καμία σχέση με τίποτα από τα παραπάνω. Αναρωτιέμαι καμιά φορά: παιδεύουμε πολύ τον εαυτό μας, μορφωνόμαστε, κοινωνικόποιούμαστε για να φτάσουμε σε ένα σημείο αυτογνωσίας, έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα, εκείνη η κρίσιμη ώρα, να μην αρχίσουμε να ξεκατινιαζόμαστε, να μην προσπαθούμε να μειώσουμε τον άλλο, να μην μιλήσουμε με άσχημα λόγια που πρώτα από όλα τον εαυτό μας υποβιβάζουν και να μην πάθουμε κρίση στην οποία θα βρίζουμε τον άλλο και τις επιλογές του, κατεβάζοντας ουίσκι. Αυτό είναι που θέλουμε από τον εαυτό μας;

Όχι. Από την άλλη, θέλεις να σταθείς στα πόδια σου. Αυτό θα κάνεις λοιπόν. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Έχεις τον χρόνο με το μέρος σου. Προσπάθησε να χαμογελάσεις. Πίεσε τον εαυτό σου αν χρειαστεί, προκειμένου να μην κλειστείς στο σπίτι και πέσεις σε κατάθλιψη. Με το να σκέφτεσαι αυτό που έφυγε, χάνεις το τώρα. Πέρνα καλά λοιπόν. Ζήσε. Πήγαινε για ψώνια, ανανεώσου, βρες ασχολίες καινούργιες. Πήγαινε για ένα τριήμερο στο Παρίσι, μόνο και μόνο για να φας στο Buddha Bar και να περπατήσεις την Μονμάρτη. Αν αυτό σου φαίνεται πολύ ακριβό (που πραγματικά δεν είναι τόσο ακριβό όσο νομίζεις), no problem, μοιράσου με μια καλή παρέα ένα μπουκάλι κρασί και πήγαινε ένα διήμερο στην φίλη σου που σπουδάζει σε άλλη πόλη και τόσες φορές σε έχει καλέσει να πας. Κυρίως όμως κάνε αυτό: σκέψου το πώς σου συμπεριφέρθηκε. Σκέψου ότι δεν θες έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα σου. Και τότε έιναι που θα αρχίσεις να περνάς καλά.

Και όταν κάποια στιγμή κουβεντιάσετε - θα έρθει οπωσδήποτε αυτή η ώρα - δείξε ότι τον έχεις συγχωρέσει. Αντί να τον βρίσεις, να αρχίσεις να τσιρίζεις και να τρέχεις από πίσω του, εσύ έκανες το αδιανόητο: Τον συγχώρεσες και πήγες παρακάτω. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα για εκείνον. Ξέρω τι σου λέω. Είναι βέβαια αρκετά σκληρό. Μια ανώτερη συμπεριφορά θα τον/την κάνει να αναρωτηθεί αν έκανε καλά, θα τον/την παιδέψει και σίγουρα θα τον/την προβληματίσει. Αν ξεκατινιαζόσουν θα του έδινες έτοιμη τη λύση στο πιάτο για να σε αγνοήσει και πει "με αυτήν την υστερικιά θα ασχολούμαι; άντε παράτα την την ηλίθια". Τώρα τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Και τι έγινε όμως; Να τον/την εκδικηθείς δεν θέλεις; Σε μια κακή συμπεριφορά, απάντησε με μια καλή συμπεριφορά.

Υπάρχει βέβαια ένα σημαντικό πρόβλημα το οποίο δεν έθιξα παραπάνω. Είναι η κατάσταση εκείνη όπου εσύ ευθύνεσαι για τον χωρισμό και το ξέρεις, γιατί κατά βάθος όλοι ξέρουμε τις μαλακίες που κάνουμε. Σε αυτή την περίπτωση, εννοείται ότι το θέμα εκδίκηση είναι κάτι που δεν πρέπει να σε αφορά. Εκεί, τι να σου πω. Δοκίμασε να κάνεις αυτό που λένε οι ψυχολόγοι. Κοίταξε μέσα σου, συζήτησε με τον εσωτερικό σου κόσμο, μπλα, μπλα, μπλα. Πες και κανέναν συγνώμη. Ή μάλλον μη λες τίποτα. Απλά μετάνιωσε μέσα σου και κουβάλα αυτό το λάθος μαζί σου για να διδαχθείς. Όταν έχεις κάτι που το θέλεις, και το χάνεις, ας πρόσεχες.

Πολλά φιλιά!

PS1: Ο φίλος IonnKorr έγραψε ένα εξαιρετικό άρθρο με τίτλο "Τι είναι τα blogs? Ανιχνευτές ψυχής ή διακομιστές ψευδαίσθησης", που σχεδόν με συγκίνησε. Ο κόσμος των blogs ήταν μάλλον άγνωστος σε εμένα. Από τότε που ήρθα στην blogόσφαιρα έχω βιώσει μια ξεχωριστή εμπειρία, ακόμη και κάποια στιγμή που ήρθα σε σοβαρή ρήξη με κάποια συγγραφέα, λόγω απίστευτων προσβολών που έλεγε για εμένα. Το άρθρο του με εκφράζει απόλυτα. Σας προτείνω να το διαβάσετε. Θα το βρείτε εδώ

PS2: Στο video ακούγεται απόσπασμα από το τραγούδι "Από μακριά και αγαπημένοι" (remix by Alex Παπακωνσταντίνου) που περιέχεται στον δίσκο "Απαγορευμένο - The fabulous edition" της Άννας Βίσση, σε στίχους Μυρτώς Κοντοβά και μουσική Άννας Βίσση.

Μύθος 23ος: Οι σεξουαλικά έμπειρες γυναίκες, κομπλάρουν τους άντρες

2010-01-13T21:55:00.006+02:00

Αυτός ο μύθος σχετίζεται με την γνωστή φαντασίωση των αντρών να κάνουν σεξ με παρθένες. Αν το καλοσκεφτείς βέβαια, εκτός από μια ερεθιστική φαντασίωση, είναι και μια πολύ βολική κατάσταση αύτή για τα αρσενικά. Μια κοπέλα που δεν έχει κάνει ποτέ της σεξ, δεν έχει μέτρο σύγκρισης επομένως δε μπορεί να είναι βέβαιη αν το σεξ που έκανε για πρώτη φορά ήταν καλό, κακό ή μέτριο, ούτε για τον τρόπο με τον οποίο την ικανοποίησε ο ερωτικός της σύντροφος. Στα μάτια της επομένως, αυτός θα είναι προφανώς ο καλύτερος. Μέχρι να κάνει σεξ με άλλους άντρες βέβαια.
Ένας άντρας λοιπόν, έχει πολλούς λόγους για να θέλει να κάνει σεξ με μια παρθένα, με πιο διεγερτικό ίσως από όλους, το γεγονός ότι θέλει να μείνει χαραγμένος στη μνήμη της ως ο πρώτος της. Το βρίσκει εξαιρετικά ερωτικό να είναι αυτός που θα την μυήσει στον κόσμο του σεξ. Ok. Αυτό γίνεται για μία φορά. Και μετά πρέπει να συνεχίσει να της μαθαίνει. Και να της μαθαίνει, να της μαθαίνει, να της μαθαίνει.
Ας πάρουμε την άλλη περίπτωση τώρα. Εκείνη κατά την οποία μια γυναίκα ρίχνει έναν άντρα στο κρεβάτι και, ούτε λίγο ούτε πολύ, του κάνει απίθανο, δυναμικό σεξ. Του κάνει κόλπα που αυτός δε θα τα περίμενε από αυτή, φοράει θηλυκά ή ακόμη και πονηρά εσώρουχα, του μιλάει βρώμικα, ξέρει τον τρόπο για να του ζητήσει αυτά που θέλει για να ικανοποιηθεί και δείχνει ότι πραγματικά το απολαμβάνει. Είναι βέβαιο ότι έπειτα από μια τέτοια εμπειρία, ο κύριος θα αναφωνήσει «ουάου!!!» και φυσικά θα θελήσει να ξανακοιμηθεί με αυτή τη γυναίκα.
Επειδή λοιπόν στη ζωή που είχες πριν από τη γνωριμία σου με αυτόν τον άντρα εσύ συνέλεξες ερωτικές εμπειρίες, καλό θα είναι να μην νιώθεις κομπλεξικά γι’ αυτές. Σε καμία περίπτωση δε πρέπει να δώσεις αναφορά για τον αριθμό των ερωτικών σου συντρόφων ή να πεις φράσεις όπως «έχω κάνει σεξ στα πιο απίθανα μέρη, άστα πού να στα λέω τώρα», αλλά όταν βρίσκεσαι στο κρεβάτι μη διστάζεις να δείχνεις στο αγόρι σου ότι είσαι μια χορτασμένη γυναίκα που ξέρει να χαίρεται το σεξ.
Είναι πολύ ερεθιστικό να μαθαίνεις πράγματα εσύ σε έναν άντρα και να του βάζεις στο κεφάλι του πράγματα που δεν τα περίμενε από ‘σένα. Το να του ζητήσεις να υλοποιήσετε κάποια φαντασίωσή σου, για να παράδειγμα, είναι ένα πολύ καλό δώρο που μπορείς να του κάνεις. Το να του ζητήσεις να πάτε μαζί σε ένα sex shop είναι επίσης μια εξαιρετική ιδέα. Γενικά, το να του ζητάς τολμηρά πράγματα με φυσικό τρόπο είναι κάτι που θα τον «φτιάξει» πολύ περισσότερο από το να κάθεσαι και να περιμένεις τα πάντα από εκείνον, όπως θα έκανε μια γυναίκα χωρίς παρελθόν.

Πολλά φιλιά!

PS1: Ευχαριστώ θερμά την ομάδα των Ενωμένων Bloggers για την τιμή που μου έκανε να με προσκαλέσει στο team της. Από ΄δω και στο εξής λοιπόν, θα μπορείτε, κατά καιρούς, να βρίσκετε κείμενά μου και στο http://enomenoiblogers.blogspot.com/ , στο blog όπου 100 bloggers ενώνουν τις δυνάμεις τους και αναπτύσσουν πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία.

PS2: Είμαι δυστυχώς ακόμη άρρωστη. Δεν αντέχω τις ασθένειες. Πραγματικά με αποσυντονίζουν. Γίνομαι ο χειρότερος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη όταν είμαι άρρωστη. Θέλω να μην αρρωστήσω ποτέ ξανα! ΓΙΝΕΤΑΙ;

Μύθος 22ος: Όταν η γυναίκα είναι μεγαλύτερη, η σχέση θα αποτύχει (της Κατερίνας Καρεκλίδου)

2010-01-10T20:43:00.006+02:00

Ας μιλήσουμε για άνδρες…
Δεν ξέρω αν όταν φτάσω στα πενήντα μου και είμαι ακόμη ελεύθερη θα μπορέσω να κάνω σχέση με ένα πολύ μικρότερο μου. Ένας 20άρη ας πούμε. Πάντως αυτό το φαινόμενο τελευταίο έχει γίνει της μόδας. Πολλές «σιτεμένες» κυρίες βλέπεις και κυκλοφορούν με «τεκνά» στο δρόμο που χάραξαν η Τζόαν Κόλινς, η Μαντόνα, η Ντέμι Μούρ και άλλες γνωστές που έχουν στο πλάι τους νέους άντρες. Θα μου πεις αγαπημένε αναγνώστη μήπως οι εγχώριες γνωστές και μη εξαιρετέες προσωπικότητες πάνε πίσω; Όχι φυσικά. Πάρε παράδειγμα την Άννα Βίσση, την Καίτη Γαρμπή που καμαρώνουν δίπλα στους κατά πολύ νεότερους αγαπημένους τους. Κάποια στιγμή στη ζωή της φίλης μου Α. 37 ετών βρέθηκε να την «πολιορκεί» ένας μικρότερος της. Όμορφος, έξυπνος, με χιούμορ και όλα αυτά που σε γενικές γραμμές αναζητά μια γυναίκα από τον σύντροφο της. Δεν έπαυε όμως να του ρίχνει μερικά χρονάκια και αυτό ήταν κάτι που την προβλημάτισε. Για να μη σας τα πολυλογώ η υπόθεση έμεινε στο στάδιο «πολιορκία». Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος που η γυναίκα πιστεύει ότι μια τέτοια σχέση δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά και την θεωρεί εξ αρχής καταδικασμένη. Υπάρχουν όμως και γυναίκες αγαπημένε αναγνώστη που επιδιώκουν τέτοιες σχέσεις. Γιατί; Τις ανανεώνει, τις επιβεβαιώνει και τις κάνει να νιώθουν μικρότερες. Και η πικρή αλήθεια μάλλον κάπως έτσι πρέπει να είναι. Είναι ότι ίδιο να έχεις απέναντι σου έναν 55χρονο που από το πρωί μέχρι το βράδυ μιλάει για επιταγές, έχει άγχος με τη δουλειά και δεν αναζητά τη διασκέδαση και την καλοπέραση από το να έχεις ένας 25χρονο που θα σε πάει τις τσάρκες και τα ταξίδια σου; Μάλλον όχι.
Έχω παρατηρήσει πάντως αρκετά τέτοια ζευγάρια και πράγματι βλέπω γυναίκες όμορφες, σίγουρες για τον εαυτό τους που απλά περνούν καλά. Αυτό δεν έχει σημασία άλλωστε; Εν μέσω οικονομικής κρίσης, ανεργίας, απολύσεων, γκρίνιας και μιζέριας να βρίσκουμε αυτό το κάτι θα μας κάνει να περνάμε καλά; Ε, αυτές οι γυναίκες το βρίσκουν στα όμορφα μπράτσα ενός καλογυμνασμένου νεαρού ή στην αθωότητα του. Αν με ρωτήσεις πάντως αγαπημένε αναγνώστη που οφείλετε αυτό, μα που αλλού; Στην απελευθέρωση της γυναίκας. Δεν είναι λίγες αυτές που επιλέγουν συνειδητά να μην παντρευτούν, να μην αποκτήσουν παιδιά και έτσι περνούν καλά στα μπουζούκια και στα κλαμπ παρέα με μικρότερους ηλιακά.
Αν αυτό μπορεί να κρατήσει χρονικά είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Προς το παρόν αυτό που καταλαβαίνω από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι η ζωή γι αυτές τις γυναίκες γίνεται ομορφότερη έχοντας γύρω τους νέους και ωραίους άνδρες.

PS1: Όχι δεν τα τίναξα από την αρρώστια, εδώ είμαι, ζω και βασιλεύω. Είναι πολύ μεγάλη χαρά του LeaveYourMyth να φιλοξενεί σήμερα ένα κείμενο μιας καλής συνεργάτιδας και . . . αφεντικίνας μου! Η Κατερίνα Καρεκλίδου είναι πασίγνωστη εδώ στην Μαγνησία μέσα από την εφημερίδα της "Μαγνησία" και τον ραδιοφωνικό σταθμό "Ράδιο 1". Σήμερα, άφησε λίγο τις δημοσιογραφικές έννοιες και ήρθε από εδώ μια βόλτα για να μας γράψει τον δικό της μύθο. Την ευχαριστώ που ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μου. Είναι μεγάλη χαρά και τιμή.

Αααααααααα . . . και για να μην ξεχνιόμαστε, εννοείται ότι θα αφήσω το σχόλιό μου σε αυτή την ανάρτηση. Τι το κάναμε εδώ μέσα . . .

Πολλά φιλιά!

Μύθος 21ος: Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός

2010-01-03T00:59:00.007+02:00

Ποτέ δεν ξεχνάς.

Διασχίζαμε την ατελείωτη έρημο της Nevada. Η φίλη μου με κοίταξε. "Ποτέ δεν ξεχνάς".

Οι αντιδράσεις σε έναν χωρισμό διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Άλλοι τα σπάνε. Άλλοι μεθάνε. Άλλοι παθαίνουν σοβαρή κατάθλιψη. Κάποιοι το ρίχνουν στο φαγητό και κάποιοι παθαίνουν ανορεξία και τρέφονται με καπνό και βότκα. Άλλοι δεν το βάζουν κάτω και θέλουν να ξεπεράσουν την κατάσταση όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ανεξαρτήτως αντίδρασης όμως, όλοι τους περιμένουν τον χρόνο να περάσει. Ο χρόνος κλείνει τις πληγές και σε κάνει να ξεχνάς. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Bullshit.

Η λήθη είναι μία λέξη πολύ βαριά. Για να ξεχάσεις κάτι σημαίνει ότι αυτό δεν σήμαινε τίποτα για την ζωή σου. Οι άνθρωποι που είχαν κάτι ουσιαστικό να σου πουν και έφυγαν ή τους έδιωξες εσύ, θα είναι πάντα εκεί. Αν θεωρήσουμε τις καταστάσεις που έχουμε περάσει ως γεωμετρικά σχήματα, τότε ο χρόνος είναι μια κατάσταση όπου, λόγω φθοράς, οι γωνίες λειαίνουν, γίνονται λιγότερο κοφτερές. Τα σχήματα όμως δεν παύουν ποτέ να υπάρχουν. Είναι οι επιλογές που κάναμε στο παρελθόν και είναι κομμάτι του εαυτού μας. Όχι μόνο δεν ξεχνάς τις προηγούμενες σχέσεις σου, αλλά καθορίζεσαι από αυτές, σύμφωνα πάντα με την ιδιοσυγκρασία και την ψυχοσύνθεσή σου. Αν είσαι θετικός και δυνατός άνθρωπος τότε ένας δύσκολος χωρισμός θα σε κάνει καλύτερο. Θα αναρωτηθείς πού έφταιξες και θα θελήσεις να εξελιχθείς. Θα αναρωτηθείς που έφταιξε ο άλλος και γιατί εσύ ανέχτηκες συμπεριφορές που κάθε άλλο παρά σου άξιζαν. Αν από τη φύση σου είσαι αδύναμος και δεν έχεις μάθει να είσαι ανεξάρτητος αλλά χρειάζεσαι πάντα στηρίγματα, τότε ένας δύσκολος χωρισμός θα σε κάνει αφενός να βουλιάξεις στο μαύρο, αφετέρου να μην αναλάβεις καμία ευθύνη.

Και στις δύο περιπτώσεις, θυμάσαι και δεν ξεχνάς ποτέ. Το ότι δεν ξεχνάς όμως είναι κακό; Οχι είναι η απάντηση που δίνω κατηγορηματικά. Για την ακρίβεια είναι απαραίτητο να μην ξεχνάς, είτε ο άλλος σου φέρθηκε καλά είτε σου φέρθηκε άθλια. Η πληγή μπορεί να επουλώνεται και ναι, υπό αυτή την άποψη, ο χρόνος κάνει την δουλειά του, το σημάδι όμως μένει εκεί για να σου θυμίζει το χτύπημα. Ένα χτύπημα το οποίο πρέπει να θυμάσαι. Ας δούμε ένα - σχετικά - απλό παράδειγμα και ας υποθέσουμε ότι κάνεις δεσμό με έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι τεμπέλης. Καμία δουλειά δεν είναι καλή για εκείνον, σε καμία τα χρήματα που παίρνει δεν είναι αυτά που του αξίζουν και φυσικά δεν μπορεί να συζητήσει κανένα ενδεχόμενο για το πώς θα εξελιχθεί η σχέση σας γιατί δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα. Κάνεις υπομονή, χάνεις κάποια χρόνια και κάποια στιγμή ξεστραβώνεσαι και βλέπεις την αλήθεια η οποία είναι πως ο τύπος είναι βολεψάκιας και βαριέται να εργαστεί. Το να ξεχάσεις λοιπόν αυτή την εμπειρία, η οποία σου κόστισε σε χρόνο, χρήμα και ψυχολογία και να διαλέξεις πάλι για σύντροφό σου έναν τεμπέλη άνθρωπο, καταλαβαίνεις πως είναι ΛΑΘΟΣ.

Ο χρόνος λοιπόν είναι ένας γιατρός που σίγουρα δεν είναι πλαστικός χειρουργός. Είναι μάλλον ένας παθολόγος. Μπορεί να σου δώσει αντιβίωση για να μην μολυνθεί η πληγή αλλά δεν μπορεί να σου διώξει το σημάδι.

Πολλά φιλιά.

PS1: Έπειτα από τα coktails που ήπια το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, ξεκίνησα και τα coktails αντιπυρετικών. Το χειρότερο πράγμα όταν περνάς μια αρρώστια, δεν είναι ο πόνος που νιώθεις στο σώμα σου, ούτε η αδυναμία που αισθάνεσαι στον σκελετό σου. Δεν είναι καν ο βήχας που σε κάνει να τραντάζεσαι. Το χειρότερο είναι αυτός ο απίστευτος πονοκέφαλος που σου τρυπάει το μυαλό και σε θέτει εντελώς εκτός λειτουργίας. Το μην μπορώ να σκεφτώ είναι πραγματικά ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να μου συμβούν.

PS2: Η φωτογραφία τραβήχτηκε - χωρίς να το ξέρω - από τον Γιώργο, την περασμένη εβδομάδα που είχα βρεθεί με τους Φίλους του Νοσοκομείου στο νοσοκομείο για να μοιράσουμε δώρα στα παιδιά που νοσηλεύονταν εκεί. Ο Γιώργος κάνει μια πολύ-πολύ καλή δουλειά και είμαι βέβαιη πως το αποτέλεσμα για την έκθεσή του θα είναι τέλειο.

Καλή χρονιά! Ας μην είναι μύθος . . .

2009-12-31T02:13:00.021+02:00

Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς, ως γυναίκα, να γράψετε ένα βιβλίο που σε μεγάλο μέρος του διαδραματίζεται στο Άγιο Όρος και γιατί το επιλέξατε;

Μερικοί από τους ήρωές σας έχουν απαρνηθεί πλήρως τον ελληνορθόδοξο χριστιανισμό σε ένα πλαίσιο σκεπτικισμού και άλλοι επιλέγουν να αφιερώσουν την ζωή τους σε αυτόν. Η δική σας σχέση με την θρησκεία ποια είναι;

Αυτές και πολλές ακόμη ερωτήσεις μου κάνει η κ. Μυρτώ Τσελέντη για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου πήρε και η οποία θα φιλοξενηθεί στο ένθετο Culture της εφημερίδας Κόσμος του Επενδυτή σε ένα απο τα τεύχη της νέας χρονιάς. Την ευχαριστώ πολύ και σας προτείνω να διαβάζετε το Culture μιας και πρόκειται για ένα ενημερωμένο έντυπο που αφορά τον πολιτισμό σε όλες του τις πτυχές.

Ο νέος χρόνος λοιπόν είναι προ των πυλών και κάθε Πρωτοχρονιά ανοίγουμε το σπίτι μας και υποδεχόμαστε καλεσμένους. Το LeaveYourMyth σήμερα έχει μια πολύ αξιαγάπητη καλεσμένη. Πρόκειται για την Καίτη Σινάνι. Η Καίτη πηγαίνει στην τελευταία τάξη του δημοτικού και έγινε φίλη μου το καλοκαίρι, όταν έκανα διακοπές στην Αλόννησο, αφού την γνώρισα μέσω της μητέρας της που εργαζόταν στο σπίτι που έμενα. Η Καίτη είναι άριστη μαθήτρια και νομίζω ότι γράφει πολύ όμορφες ιστορίες. Πιθανόν σε μερικά χρόνια να είναι μία συγγραφέας!

Θα σας αφήσω λοιπόν για αυτήν την χρονιά με ένα κείμενο της Καίτης Σινάνι, το οποίο όπως μου είπε η ίδια είναι η εισαγωγή του βιβλίου που γράφει! Τι πιο ωραίο από τα λόγια, την σκέψη και την αυθεντικότητα ενός παιδιού. Μαζί θα τα ξαναπούμε στο νέο έτος με πολλούς, πολλούς μύθους ακόμη. Εύχομαι σε όλους σας καλή Πρωτοχρονιά και μία έντονη, δημιουργική και γεμάτη από αγάπη, υγεία και χρήματα νέα χρονιά!

Πολλά φιλιά.

Μια ποντικοοικογένεια στο φεγγάρι

Της Καίτης Σινάνι

Όλοι έχουμε ακούσει ότι το φεγγάρι είναι από τυρί. Και ναι, είναι από τυρί! Γι αυτό εκεί ζουν πολλά ποντίκια. Όμως εκεί έχει πολύ κρύο. Γιατί; Μα φυσικά για να μην λιώσει όλο αυτό το τυρί!

Εκεί ζει η ευφυέστατη οικογένεια της Αννούλας, η οικογένεια Κολάζου, αγαπητή σε όλους. Για να σας δώσω να καταλάβετε, σε αυτή την οικογένεια υπάρχουν πολλές ιδιοφυίες, όπως: Η 6χρονη Αννούλα, η μικρότερη κόρη της οικογένειας, έχει πάρει πολλά νόμπελ ευφυΐας. Δηλαδή θεωρείται ο Αϊνστάιν του φεγγαριού με IQ 195. Ο 10χρονος Μάρκος, ο μεσαίος της οικογένειας, βοηθάει πολλούς χημικούς στα πειράματά τους, εξηγώντας τους όλα αυτά τα φαινόμενο. Η 20χρονη Μαρίνα, η ομορφότερη και η μεγαλύτερη της οικογένειας, είναι ξακουστή ως η καλύτερη πυρηνικός επιστήμονας του φεγγαριού. Ο κος Αριστείδης, ο πατέρας της οικογένειας, είναι ένας λαμπρός επιστήμονας. Και τέλος η κα Κατερίνα, η μητέρα της οικογένειας, είναι φυσικός. Αυτοί όπως βλέπετε είναι μια αριστοκρατική, πλούσια και ευφυέστατη οικογένεια . . . (η συνέχεια στον υπολογιστή της Κάιτης!)

Μύθος 20ος:Αυτός που φεύγει πρώτος από μία σχέση δεν πονάει

2009-12-27T22:43:00.005+02:00

Μια πολύ έντονη κίνηση τράβηξε την προσοχή μου μέσα από τον καθρέφτη. Η γάτα ψυχοραγούσε. Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα όλες οι ακόλουθες σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό μου. Προσέχω πάρα πολύ κάθε φορά που πηγαίνω στο κτήμα. Βάζω φαγητό στις γάτες αμέσως πριν φύγω, έτσι ώστε να μείνουν απασχολημένες και να έχω χρόνο να απομακρυνθώ με το αυτοκίνητο και να μην κινδυνεύουν να τις πατήσω. Τι στο καλό πήγε στραβά τώρα;
Κατέβηκα αμέσως από το τζιπ με αποφασιστηκότητα. Το ζώο υπέφερε και ήταν εμφανές ότι δεν θα τα κατάφερνε. Πίεσα τον εαυτό μου να μην κλάψει αφού μια άλλη πιο σημαντική απόφαση έπρεπε να παρθεί αυτή τη στιγμή. Αν η Κανέλα δεν πέθαινε άμεσα, έπρεπε εγώ να την αποτελειώσω για να τελειώσω το μαρτύριό της μια ώρα αρχίτερα. Το τραύμα ήταν στο κεφάλι και έτσι σε ελάχιστο χρόνο το ζώο ξεψύχησε. Τώρα ήταν η ώρα που μπορούσα να κλάψω. Έκλαψα πάρα πολύ.

Θα το έκανα άραγε; Αυτό σκεφτόμουν για πολλές μέρες. Θα μπορούσα να χτυπήσω την γάτα για να την απαλλάξω από έναν αργό και βασανιστικό θάνατο; Δεν ξέρω ποια θα ήταν η θέση μιας φιλοζωικής οργάνωσης, εγώ όμως πιστεύω ότι θα έπρεπε να το κάνω.

Υπάρχουν δυστυχώς αυτές οι φορές μέσα στη ζωή που πρέπει να πάρεις μια πολύ δύσκολη απόφαση. Πρέπει να τερματίσεις κάτι γιατί όσο αυτό συνεχίζεται τότε μονάχα πόνο και δυστυχία δίνει. Δεν θα πέθαινα από στεναχώρια αν έπρεπε να δώσω το τελείωτικό χτύπημα στην γάτα; Είναι μάλλον υπερβολικά αυτονόητο για να απαντήσω.

Το ότι είσαι αυτός/αυτή που επιλέγει να τερματίσει μια σχέση, σε κάνει να φαίνεσαι στα μάτια του άλλου από κακός έως άκαρδος. Όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση και ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Ο πρώτος μου χωρισμός ήταν από τη σχέση μου με τον Γιάννη, έναν συμφοιτητή μου. Τον επέλεξα εγώ, δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή και ήμουν άπίστευτα αντίθετη στο ενδεχόμενο επανασύνδεσης. Ήταν όμως η πιο δύσκολη συναισθηματική περίοδος της ζωής μου. Ο Γιάννης βέβαια ποτέ δεν το κατάλαβε, αφού στα μάτια του ήμουν εκείνη που τον εγκατέλειπε.

Αρκετές φορές λοιπόν ο άνθρωπος που λέει "θα φύγω", οδηγείται σε αυτή την απόφαση επειδή δεν περνάει καλά, επειδή βασανίζεται και - κυρίως - επειδή δεν βλέπει τίποτα να αλλάζει. Το ότι δεν κάθεται να βουλιάξει μέσα σε μία κατάσταση σκληρή δεν τον κάνει απάνθρωπο, τον κάνει θαρραλέο και δυνατό.

Υπάρχουν πολλές τέτοιες σχέσεις. Τις ονομάζω σχέσεις "σκοτώνω ή σκοτώνεις". Το καταλαβαίνεις, το βλέπεις, αν δεν σκοτώσεις εσύ τον άλλο, θα σε σκοτώσει εκείνος. Αν δεν φύγεις από τον άντρα που σε χτυπάει, εκείνος θα συνεχίσει να σε χτυπάει. Αν δεν αφήσεις την γυναίκα που σε κοροϊδεύει, θα συνεχίσει να παίζει παιχνίδια πάνω στην πλάτη σου. Αν δεν απομακρυνθείς από τον άνθρωπο που σου λέει ότι σημαίνεις πολλά για εκείνον, αλλά το βράδυ κοιμάται με άλλες, τότε εκείνος θα συνεχίσει να παίζει το πολλαπλό του παιχνίδι.

Πιθανόν να ακούσεις ότι άφησες μια σχέση επειδή δεν νοιάστηκες και δεν ήθελες να προσπαθήσεις για αυτή. Ίσως και να πιστεύεις ότι αυτός/αυτή που σε άφησε φέρθηκε σκληρά. Αναρωτήσου όμως, μήπως φέρθηκες εσύ τόσο σκληρά που ο σύντροφός σου αναγκάστηκε να φύγει.

Πολλά φιλιά.

PS: Νόμιζα ότι αυτό το τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=G1f2M5G9KG8 έλεγε την λέξη shame (ντροπή). Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν μπορεί να είναι έτσι και φαντάστηκα ότι έλεγε την λέξη sink (βουλιάζω), θέλοντας να δείξει την απόγνωση του τραγουδιστή ο οποίος βουλιάζει στον πόνο. Τελικά το τραγούδι λέει απλώς sing (τραγούδησε). Έμαθα πως ο τραγουδιστής το έγραψε επειδή η φίλη του δεν τραγουδούσε ποτέ και αυτό τον ενοχλούσε και τον στεναχωρούσε. Αναρωτιέμαι γιατί δεν τραγουδούσε και αυτή για να του κάνει το χατήρι και να τον ευχαριστήσει. Μπορείτε να κάνετε κάτι πολύ απλό για κάποιον άνθρωπο που σας νοιάζει. Απλά κάντε το.

Μύθος 19ος: Είναι απαίσιο να είσαι single

2009-12-24T03:08:00.007+02:00

«Μάλλον η αγάπη που είχα με την πρώην σύζυγό μου δεν ήταν αληθινή, γι’ αυτό και χωρίσαμε». Καθισμένη στην θέση μου στο θέατρο του Luxor, άκουγα τον Chris Angel, τον δημοφιλέστερο star του Las Vegas να ανοίγει την ψυχή του, την στιγμή που έδινε το φαντασμαγορικό του show. Δεν έβαλε και τα κλάματα, μπορούσα όμως να ακούσω το «γαμώτο» στη φωνή του. Περίεργο μου φάνηκε.
Μου φάνηκε περίεργο, ναι. Μιλάω για έναν άνθρωπο, για τον οποίο τα κορίτσια τσιρίζουν και κλαίνε όταν τον βλέπουν, όπως κάνουν οι δικές μας όταν βλέπουν τον Sakis. Μέχρι και την Corvette του δίνουν δώρο στον νικητή ενός μεγάλου διαγωνισμού που γίνεται στο Las Vegas. Ο Chris Angel λοιπόν (ελληνικής καταγωγής) δεν τα έχει όλα.
Σκέφτομαι το ύφος του αρκετές φορές. Πιθανόν να είναι single. Ίσως όχι. Θα ήθελε όμως να έχει μια μοναδική σύντροφο, αυτό κατάλαβα εγώ. Τι φταίει όμως αν είναι στεναχωρημένος για κάτι; Το ότι δεν έχει σύζυγο; Ή το ότι δεν έχει κάποιον να τον αγαπάει όπως θέλει;

Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι είναι αυτό που δίνει ώθηση και φτερά σε έναν άνθρωπο. Η αγάπη είναι. Και η αγάπη έχει πρόσωπο. Έχει το πρόσωπο του συντρόφου. Αλλά όχι μόνο. Έχει το πρόσωπο των φιλενάδων που μου λένε «είμαι εδώ και θα είμαι πάντα». Έχει το πρόσωπο του φίλου μου του Κώστα που μου λέει «δεν είχα πολλά χρήματα, σου πήρα κάτι μικρό για τη γιορτή σου» και με κάνει άλλο άνθρωπο από τη χαρά. Έχει το πρόσωπο των άρρωστων παιδιών που επισκέπτομαι στο νοσοκομείο. Έχει το πρόσωπο της βαφτιστήρας μου που έρχεται και μου λέει «έλα να παίξουμε» και εγώ πηγαίνω και παίζω μαζί της. Έχει το πρόσωπο του Νίκου και της Σοφίας που μου λένε «εμείς θα σε βοηθήσουμε σε ό,τι χρειαστείς, ό,τι και αν σου τύχει έχεις εμάς». Έχει το πρόσωπο της κ. Αγνής και της κ. Γεωργίας που έμαθαν να είμαι εθελόντρια και να είμαι . . . αλλιώς.

Το να είσαι single είναι μια φυσιολογική κατάσταση μέσα στη ζωή. Φυσιολογικότατη. Αν δεν νιώθεις καλά όταν συμβαίνει αυτό, είμαι απολύτως βέβαιη ότι αυτό που σου λείπει δεν είναι ο έρωτας αλλά η αγάπη.

Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το να είσαι single σαν μια αρρώστια που πρέπει να περάσει. Εκνευρίστηκα με την ιστορία της φίλης μου, Έλενας. Τηλεφώνησε στην κολλητή της, Ειρήνη, που πρόσφατα γέννησε γιατί ήθελε να συζητήσουν κάτι για τα προσωπικά της. Σημείωσε πως η φιλενάδα μου δεν παίρνει καθόλου την Ειρήνη για να μην την ενοχλεί. Ε, κάποια στιγμή κάτι χρειάστηκε και τηλεφώνησε. Η Ειρήνη είπε πως το μωρό κοιμάται και πως δεν μπορούσε να μιλήσει εκείνη την στιγμή, επομένως θα καλούσε αργότερα. Ε, όσο πήρε εσένα, τόσο πήρε και την φιλενάδα μου.
Θα μου πεις, μπλα, μπλα, μπλα, η άλλη έγινε μάνα, μπλα, μπλα, μπλα, με τα γκομενικά της άλλης θα ασχολείται, εδώ έχει μωρό, αυτά δεν είναι σημαντικά πράγματα, μπλα, μπλα, μπλα. Παρακαλώ;!;!;!;! Δεν κατάλαβα . . . Όταν η Ειρήνη έκλαιγε και οδύρονταν για τους δικούς της γκόμενους, τότε αυτά τα προβλήματα δεν ήταν σοβαρά; Όταν η φίλη μου καθόταν και της κρατούσε το χέρι, ακούγοντας τις χίλιες μύριες ιστορίες, τότε η Ειρήνη δεν το θεωρούσε αυτό σημαντικό; Αλλά σωστά, δεν ξέρεις το νόημα της ζωής όταν είσαι single, το νόημα της ζωής το ξέρεις όταν περνάς την ώρα σου χτυπώντας ένα μωρό στην πλάτη για να ρευτεί. Βέβαια, όταν μετά από μερικά χρόνια ανακαλύπτεις πως ο άντρας σου ερωτεύτηκε μια άλλη γυναίκα, τότε διαπιστώνεις την βλακεία σου να βάλεις τα προσωπικά σου σε δεύτερη μοίρα.
Το κύριο επιχείρημα ενάντια στους singles είναι πως είναι ανώριμοι. Εμένα μου έχουν πει ότι δεν ξέρω να διαχειρίζομαι τα χρήματά μου επειδή δεν έχω κάνει οικογένεια. Έλεος, το είπανε αυτό σε εμένα, που και λεφτά στην άκρη βάζω και τα γούστα μου κάνω. Το να δώσεις ας πούμε 300 δολλάρια για να πας με ελικόπτερο στο Grand Canyon δεν είναι συγκλονιστική εμπειρία ζωής, είναι σπατάλη. Αν είχα οικογένεια, θα καταλάβαινα περισσότερο την αξία του χρήματος, αφού προφανώς είναι σωστότερο τα 300 δολλάρια να αποταμιεύονται σε ένα κοινό ταμείο για να γίνουν κάποια στιγμή ένα καινούργιο αυτοκίνητο που θα είναι ιδιοκτησία του ζευγαριού. Να μην συζητήσω το θέμα των ρούχων. Το να δώσεις 200 ευρώ για να πάρεις παπούτσια είναι ανώριμο και επιπόλαιο. Λες και τα παίρνεις από την τσέπη κανενός. Λες και δεν τα έβγαλες με την δουλειά σου. Έλεος. Απλά έλεος. Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι το να αποταμιεύεις χρήματα για να πάρεις σερβίτσιο στο οποίο θα τραπεζώνεις τα πεθερικά κάθε Χριστούγεννα είναι πιο λογικό από το να πάρεις κάτι που σου κάνει κέφι;
Έκλεισα έναν χρόνο ως single. Νομίζω πως ήταν ο καλύτερος χρόνος της ζωής μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω να ζω. Όπως θα ξέρω να ζω και στην επόμενή μου σχέση. Όποτε και αν θελήσω να την κάνω. Όσο για τα παπούτσια μου . . . Η Carrie είχε πει ότι το να είσαι single είναι κάποιες φορές δύσκολο και ότι έχεις να διαβείς έναν περίεργο δρόμο. Ε, σε αυτή την περίπτωση, μία single κοπέλα χρειάζεται ένα ζευγάρι καλά και ακριβά παπούτσια!

Καλά Χριστούγεννα!

PS: Με αυτή την φωτογραφία, απαντώ και στον αναγνώστη που έστειλε και με ρώτησε ποια παπούτσια είναι τα αγαπημένα μου. Αυτά είναι.

Μύθος 18ος: Το προκλητικό ντύσιμο προσελκύει το ενδιαφέρον των αντρών

2009-12-21T00:47:00.012+02:00

Τα περίπτερα έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά που πουλάνε τσόντες. Πήγα σήμερα να πάρω το "Βήμα" για να διαβάσω μια αναφορά που έκανε στο νέο μου βιβλίο και βρέθηκα ανάμεσα σε ένα σωρό περιοδικά που στο εξώφυλλό τους είχαν ξεβράκωτες γκόμενες. Κορίτσια που πουλάνε στους άντρες τα οπίσθια, το στήθος και λοιπά σε πολύ συμφέρουσες τιμές, από 3,5 έως 6 ευρώ.

Κάθε φορά που είσαι με ένα αρσενικό που σε ενδιαφέρει, τότε στην ουσία "πουλάς" τον εαυτό σου. Μην παρεξηγήσεις την λέξη αυτή. Εννοώ ότι θες να δείξεις ποια είσαι για να τον κερδίσεις και αυτός να θελήσει να επικοινωνήσει πάλι μαζί σου. Το θέμα λοιπόν σε αυτή την πώληση είναι να πιάσεις καλή τιμή. Ε, αν τα βγάλεις όλα στην φόρα, η τιμή που θα πιάσεις δεν θα είναι καλή. Θέλεις να σου το πω με άλλα λόγια; Το ενδιαφέρον που προκαλείται από ένα αβυσαλαίο ντεκολτέ που συνδυάζεται με ένα μίνι που καλύπτει ίσα ίσα ένα string είναι προσωρινό και φτάνει το πολύ μέχρι το κρεβάτι. Αν εσύ κούκλα θέλεις να την κουνήσεις την αχλαδιά, τότε με γειά σου με χαρά σου, ποια είμαι εγώ που θα σου πω να μην το κάνεις. Αν όμως, εκτός από την κρεβατοκάμαρα, θέλεις να δεις και τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού του, τότε αρκέσου στο να του δείξεις ένα κομμάτι του σώματός σου κάθε φορά.

Μία έρευνα έδειξε ότι οι άντρες ελκύονται πραγματικά από τις γυναίκες που αφήνουν ακάλυπτο το 40% του σώματός τους. Οι πραγματικά θηλυκές γυναίκες, κάνουν αυτή την επιλογή στις εμφανίσεις τους. Το ίδιο και η Monica Bellucci, η οποία κολάζει και άγιο, παρά τα κιλά που αρνείται πεισματικά να χάσει.

Το ufo Britney Spears βέβαια, επιλέγει να βγάλει στην φόρα το 99,99999999% του κορμιού της και το αποτέλεσμα είναι αυτή η τραγωδία που βλέπεις. Αν θα την κοιτάξουν οι άντρες; Φυσικά και θα την κοιτάξουν. Σε ρωτώ όμως: Ποια πιστεύεις ότι θα διαλέξουν στο τέλος; Την Monica που ξεχειλίζει από θηλυκότητα ή την Britney που ξεχειλίζει από ύφος τσούλας;

Η δική μου έρευνα από την άλλη, έχει αποδείξει ότι οι άντρες ελκύονται από τις γυναίκες που έχουν το δικό τους προσωπικό στυλ. Αν λοιπόν εσύ γουστάρεις να ντύνεσαι σαν κρεμμύδι και να κυκλοφορείς με ένα καπέλο στο κεφάλι, τότε κάντο. Το δικό σου προσωπικό στυλ είναι αυτό που μπορείς να υποστηρίξεις. Κατά συνέπεια, αυτό είναι που θα σε κάνει ελκυστική.

Αν διαμορφώνεις τώρα το στυλ σου, παρακάτω σου δίνω μερικές ιδέες που αν τις εφαρμόσεις, σου εγγυώμαι επιτυχίες στις συναλλαγές σου με το άλλο φύλο.

- Φρόντισε να μην έχεις πολλά κιλά αλλά ποτέ σου μην είσαι πολύ αδύνατη. Σκέψου το ιδανικό βάρος σαν την κατάσταση εκείνη που το πρόσωπό σου έχει γωνίες αλλά όταν φοράς μια φούστα η περιφέρειά σου τονίζεται εμφανώς.

- Μάθε επιτέλους να φοράς τακούνια. Έλεος με τα στρωτά παπούτσια πρωί-μεσημέρι-βράδυ. Τα τακούνια σε μεταμορφώνουν, σε κάνουν αυτομάτως πιο θυληκή. Αν θες κάτι πιο άνετο, προμηθεύσου ένα ζευγάρι καουμπόικες μπότες και φόρεσέ τες με φόρεμα ή πάνω από τζιν.

- Ξέχνα οτιδήποτε έχει να κάνει με περμανάντ στα μαλλιά σου. Απλά ξέχασέ το, πώς το λένε.

- Αν τα μαλλιά σου είναι ξανθά - τύπου Ελένη Μενεγάκη - καιρός να τα αλλάξεις. Προτίμησε να κάνεις ανταύγειες ή να γίνεις καστανή.

- Αν το ύψος δεν είναι το δυνατό σου σημείο, μην φοράς μπότες. Θα μοιάζεις με παπουτσωμένο γάτο.

- Αν είσαι πολύ ψηλή, μην φοράς μακριά παλτό. Θα είσαι σαν παπάς.

- Προμηθεύσου μεγάλα, εντυπωσιακά σκουλαρίκια. δεν είναι ανάγκη να δώσεις μια περιουσία. Και τα Alexi Andriotti μια χαρά δουλειά κάνουν.

- Αν έχεις κάποια επιπλέον κιλά, μην κάνεις το λάθος που κάνουν οι περισσότερες γυναίκες και φορέσεις φαρδιά ρούχα. Θα δείχνεις διπλάσια. Όσο περίεργο και αν σου φαίνεται, τα ρούχα σου πρέπει να ακολουθούν την γραμμή του σώματός σου. Ένα καλό τρικ, που θα σου κόψει πόντους, είναι να φοράς μια μεγάλη ζώνη.

- Αν είσαι πολύ αδύνατη, απέφυγε να φοράς κοντές φούστες.

- Ανάμεσα σε στήθος, μπούτι, πλάτη, προτίμησε να δείξεις το τελευταίο. Είναι σικάτο και sexy.

- Μη στεναχωριέσαι αν δεν μπορείς να δώσεις πολλά χρήματα για τα ρούχα σου. Όλα τα πανάκριβα ρούχα που θα δεις στην Vogue, υπάρχουν και σε πολύ φτηνότερες εκδοχές σε διάφορες αλυσίδες ρούχων. Κανείς δεν θα καταλάβει αν οι μπότες σου κάνουν 60 ευρώ ή αν κάνουν 180.

- Ψάξε στο internet για την Patricia Field. Πρόκειται για την δημοφιλέστερη στυλίστρια της εποχής μας και όχι άδικα. Η γυναίκα μας έχει μάθει να ντυνόμαστε από το μηδέν και να τολμάμε να κάνουμε συνδυασμούς. Δες την Sarah Jessica Parker και θα καταλάβεις.

Ο καλός φίλος μου ο Δημήτρης μου είχε πει κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση για τα κορίτσια "φόρα παρτίδα". "Κοιτάζω αλλά δεν αγγίζω τα κορίτσια αυτά", έτσι μου είχε πει. Από την άλλη, καταλαβαίνεις ότι πάντα θα υπάρχουν άντρες οι οποίοι θα θεωρούν ιδανική γυναίκα την Πετρούλα Κωστίδου (τι βούρλο Θεέ μου). Ε, δε νομίζω ότι κάποια φυσιολογική κυρία θα ήθελε έναν τέτοιο άντρα δίπλα της.

Συνοψίζω λέγοντάς σας: Μία εντυπωσιακή και μία προκλητική γυναίκα, δεν είναι υποχρεωτικά δύο έννοιες ταυτόσημες. Αν πρέπει να επιλέξεις κατηγορία, προσπάθησε να μπεις στην πρώτη. Είναι πρώτη κατηγορία από πολλές απόψεις.

Πολλά φιλιά.

PS1: Είναι πολύ δύσκολο πλέον ένα αστυνομικό μυθιστόρημα να με εντυπωσιάσει, διότι έχω διαβάσει τόσα πολλά βιβλία αυτής της κατηγορίας που έχω πραγματικά κάνει διατριβή. Ήταν λοιπόν πολλή μεγάλη χαρά για εμένα να διαβάσω το βιβλίο του Νεοκλή Γαλανόπουλου "Η παραλλαγή του Γιώργου Δαρσινού", ένα αστυνομικό που ομολογώ ότι με αιφνιδίασε με την πολύ έξυπνη ιδέα του συγγραφέα του. Το προτείνω σε όσους από εσάς θέλετε να ακονήσετε το μυαλό σας.

PS2: Είχα την ευκαρία να μιλήσω με τον Νεοκλή Γαλανόπουλο όταν μου τηλεφώνησε για να με προσκαλέσει στο club που θα ιδρυθεί από τους έλληνες αστυνομικούς συγγραφείς, σε λίγες εβδομάδες. Είμαι πολύ χαρούμενη για την πρωτοβουλία αυτή, κυρίως επειδή αποκτώ το αίσθημα ότι θα ανήκω κάπου.

PS3: Με ρωτάτε όλο απορία αν μου αρέσει η Άννα Βίσση και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Ναι, μου αρέσουν. Πού είναι το περίεργο να αρέσει σε κάποιον η Άννα Βίσση και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης; Αυτό το τραγούδι της Μυρτώς Κοντοβά δηλαδή http://www.youtube.com/watch?v=1c1vG_Dn-4g δεν είναι καλό; Σημειώστε ότι το styling είναι της Patricia Field.

PS4: Ευχαριστώ για τις συνταγές που μου στείλατε!

Εδώ δεν υπάρχει κανένας μύθος!

2009-12-16T22:43:00.006+02:00

"Έχεις βγάλει Πολυτεχνείο και δεν βρίσκεις κάποια δουλίτσα να κάνεις; Γιατί έρχεσαι εδώ και χάνεις τον χρόνο σου;". Φορώντας ειδική ιατρική μάσκα, επί είκοσι λεπτά κρατούσα ένα μωρό τεσσάρων μηνών στην αγκαλιά μου, προσπαθώντας να το ηρεμήσω. Οι γονείς του, πολύ νεαροί τσιγγάνοι, είχαν αφήσει την κόρη τους, άρρωστη, στο νοσοκομείο. Το μωρό πνιγόταν από τον βήχα και το κλάμα του δεν είχε σταματημό.

Έριξα μια ματιά στην νοσοκόμα που μου έκανε την ερώτηση. Εκείνη την ώρα το μυαλό μου ήταν πολύ απορροφημένο στο μικρό και θεώρησα περιττό να της απαντήσω όπως θα έπρεπε, απαριθμώντας της, το επαγγελματικό μου βιογραφικό. "Θα με βοηθήσεις να της φτιάξω γάλα;", την είπα. "Δεν ξέρεις να φτιάχνεις γάλα"; με ρώτησε εκείνη γεμάτη απορία; Το μωρό δεν σταμάτησε να κλαίει ούτε όταν το τάισα. Μπορεί το γάλα που έφτιαξα να μην ήταν καλό.

Ήμουν στο νοσοκομείο λοιπόν, όπου εργάζομαι εθελοντικά.

Ο εθελοντισμός μπήκε στη ζωή μου πέρυσι τον Ιανουάριο. Γνώρισα την Αγνή Σκουζού σε μία συνέντευξη που της έκανα για ένα γυναικείο περιοδικό. Μου μίλησε για το σωματείο που ή ίδια είχε ιδρύσει, τους "Φίλους του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου". Μεταξύ άλλων, οι "Φίλοι" καθημερινά πηγαίνουν στο Νοσκοκομείο και βοηθούν όσους ασθενείς δεν έχουν συνοδό και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τους εαυτούς τους σε πολύ απλά πράγματα, όπως το φαγητό. Δύσκολη δουλειά λοιπόν,ιδιαίτερα όταν την κάνεις χωρίς να πληρώνεσαι.

Γιατί λοιπόν έγινα μέλος στους "Φίλους"; Τι κερδίζω από αυτό; Τι όφελος έχω όταν παρατάω την υπόλοιπη ζωή μου για να πάω να φροντίσω ένα μωρό που δεν σταματάει να κλαίει; Τι κέρδος έχω όταν αντί να πάω για καφέ, εγώ πηγαίνω να ταίσω μια ηλικιωμένη γυναίκα;

Είναι απίστευτο το όφελος που έχω λοιπόν. Μόνο όσοι έχουν υπάρξει εθελοντές μπορούν να με νιώσουν. Ασχολούμαστε στην καθημερινότητά μας με περίπου ένα εκατομμύριο πράγματα. Από αυτά, μόνο ένα ή δύο είναι πραγματικά σημαντικά. Αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Πηγαίνοντας στο νοσοκομείο είδα πολλά. Ανθρώπους που την προηγούμενη ημέρα τους είχαν κόψει το πόδι. Παιδιά μόνα να περιμένουν να εγχειριστούν. Ηλικιωμένους χωρίς κανέναν για να ανταλλάξουν μια κουβέντα. Ετοιμοθάνατους που δεν είχαν κάποιον να τους κρατήσει το χέρι. Πραγματικά προβήματα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα με την πρόεδρο του σωματείου, κ. Γεωργία Σταγάκη-Σπυροπούλου, να μοιράσουμε εφημερίδες στα διάφορα τμήματα. Πήγαμε στην Ψυχιατρική Κλινική. Το σοκ ήταν μεγάλο. ΜΕΓΑΛΟ. Ήταν μεγαλύτερο όμως όταν πήγα στο τμήμα των νεφροπαθών. Θυμάμαι πως έκανα φοβερή προσπάθεια να συγκρατήσω την αναγούλα που μου έφερνε η απαίσια μυρωδιά. Έφυγα από το νοσοκομείο κλαίγοντας. Ο πόνος ήταν πολύ έντονος μέσα μου. Πιο έντονη όμως ήταν η επιθυμία μου να ξαναπάω - ναι- το θυμάμαι πολύ καλά αυτό, ήθελα να ξαναπάω. Γιατί φεύγοντας είχα ένα αίσθημα ευγνομωσύνης για τα δικά μου γελοία προβλήματα. Μία επίσκεψη στο νοσοκομείο ήταν σαν δέκα συνεδρίες με ψυχολόγο.

Το κύριο επιχείρημα των ανθρώπων που δεν δραστηριοποιούνται εθελοντικά, είναι η έλλειψη χρόνου. Στεναχωριέμαι όταν το ακούω αυτό. Υπάρχει αρκετός χρόνος για να χτίζεις την καριέρα σου. Αρκετός χρόνος για να υπεραναλύεις τις συμπεριφορές των γκόμενων. Αρκετός χρόνος για να κλαις έπειτα από τον χωρισμό σου. Υπάρχει ακόμη αρκετός χρόνος για να βλέπεις τις μαλακίες στην τηλεόραση. Εθελοντισμό μπορεί να μην κάνεις, αλλά πάω στοίχημα πως ξέρεις ποια είναι η Πόπη Μαλλιωτάκη. Αν υπάρχει χρόνος για κάτι από τα παραπάνω, τότε σίγουρα υπάρχει χρόνος για να κάνεις κάτι πιο χρήσιμο.

Λένε ότι ο εθελοντισμός είναι αγάπη για τον συνάνθρωπο. Διαφωνώ. Ο εθελοντισμός είναι αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα από όλα. Όταν ξεκινάς να το κάνεις είναι δύσκολο. Βασικά, κανείς δεν σου λέει πόσο δύσκολο είναι. Ο χρόνος είναι το λιγότερο που απαιτείται από εσένα. Ζεις μέσα στον πόνο των άλλων. Ζεις την θλίψη, την απώλεια, την αγωνία τους. Και όμως, είναι ένα πολύτιμο δώρο για να κάνεις στον εαυτό σου.

Έρχονται γιορτές και γνωρίζω ότι οι περισσότεροι αναγνώστες του blog είσαστε άνθρωποι μορφωμένοι. Σήμερα δεν μιλήσαμε για σχέσεις, γιατί όπως άλλωστε υποστηρίζω στο LeaveYourMyths, οι σχέσεις είναι ένα κομμάτι της ζωής μας, όχι η ζωή μας. Δεν ήθελα απλά να σας πω αυτά που έχω στην ψυχή μου και το πόσο έχω αλλάξει, ούσα εθελόντρια. Θέλω να σας ζητήσω να κάνετε κάτι κι εσείς. Δεν ξέρω τι, εσείς ξέρετε τι σας ταιριάζει. Ο πλανήτης υποφέρει, οι άνθρωποι είναι μόνοι, πολλοί διπλανοί μας πεινούν - στην κυριολεξία. Φέτος, στις γιορτές που έρχονται ας κάνουμε κάτι γι΄αυτό. Στην ουσία είναι κάτι για εμάς.

Πολλά φιλιά.

PS1: Για τους Βολιώτες, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, η ανθρωπιστική οργάνωση One Earth (http://www.oneearth.gr/) κάνει στο κτίριο Giorgio De Chirico, έκθεση φωτογραφίας από τις αποστολές της σε χώρες του τρίτου κόσμου. Είναι απίστευτο πώς ζει ο κόσμος εκεί. Οι άνθρωποι δεν έχουν να περιμένουν ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ. Μπορείτε επίσης, με 30 ευρώ τον χρόνο, να γίνεται και εσείς μέλη στην Μία Γη.

PS2: Δείτε την ταινία "Μεταφυσική Δραστηριότητα". Είναι μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσετε στην πράξη πώς χωρίς καθόλου χρήματα, κάμερες, φώτα, ενδυματολόγους, σκηνικά, μπορεί να γυριστεί μια ταινία σταθμός στο είδος της. Μετά την Έκτη Αίσθηση, είναι ότι πιο τρομακτικό έχω δει (η ταινία δεν δείχνει τίποτα απολύτως, όλα είναι στην φαντασία του θεατή και αυτό είναι το χειρότερο).

PS3. Η συγγραφέας πρέπει να ετοιμάσει ένα χριστουγεννιάτικο γεύμα για τους γονείς της. Όποιος γνωρίζει καλές συνταγές, ας την βοηθήσει. Ή όποιος θέλει ας της στείλει φαγητό. Εθελοντισμός είναι και αυτός!!!!!!!!!!!

Μύθος 17ος: Μια μεγάλη γυναίκα δεν έχει πέραση (αφιερωμένο στην Μαρία)

2009-12-14T01:06:00.007+02:00

Η φωτογραφία δεν έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα, μην ψάχνετε για σύνδεση με το θέμα. Απλά, η συγγραφέας είναι σε χριστουγεννιάτικο mood. Στόλισε δέντρο, τζάκι, τραπέζια, παράθυρα και στο τέλος στόλισε και το κεφάλι της. Πάμε παρακάτω, στον μύθο μας τώρα.

Ήμουν βυθισμένη στην καρέκλα μου, καθισμένη στην πρώτη σειρά του θεάτρου και αυτή στεκόταν όρθια, ακριβώς μπροστά μου. Θυμάμαι το ύψος και το σώμα της. Μέσα σε ένα λευκό αυστηρό κοστούμι σε αντρική γραμμή ισορροπούσε σε ένα ζευγάρι γόβες που είχαν το ψηλότερο τακούνι που έχω δει ποτέ μου. Η Κάτια Δανδουλάκη είναι νομίζω μακράν η πιο εντυπωσιακή γυναίκα που έχω αντικρύσει. Μια γυναίκα που συνδυάζει ποιότητα, μόρφωση, χιούμορ, ταλέντο και εμφάνιση, μία γυναίκα της οποίας την ηλικία δεν γνωρίζω αλλά –μαθηματικά και μόνο αν σκεφτούμε – έχει περάσει τη μισή της ζωή εδώ και αρκετά χρόνια.
Ας δούμε τι γίνεται έξω από εδώ. Γνωρίζετε ασφαλώς την Sarah Jessika Parker η οποία κάθε χρονιά που περνούσε στο Sex and the city γινόταν όλο και πιο όμορφη. Στα τριάντα της η ίδια ήταν μια αδιάφορη κοπέλα της διπλανής πόρτας με μια άθλια περμανάντ στα κατσιασμένα μαλλιά της που έφταναν μέχρι τους ώμους. Στα 45 της έχοντας πλέον πολύ πιο μακριά κώμη και επιλέγοντας ρούχα που εκφράζουν το απόλυτο στυλ, η Sarah Jessika Parker θεωρείται ένα από τα κορυφαία στιλιστικά σύμβολα του πλανήτη.
Γενικά, αν ρίξεις μια ματιά στον κόσμο της showbizz, θα διαπιστώσεις ότι οι πραγματικά λαμπερές γυναίκες είναι όσες έχουν μια ηλικία περισσότερο ώριμη. Katherine Zeta Jones, Demie Moore, Sandra Boulock, Kameron Diaz, όλες τους έχουν αποχαιρετήσει προ πολλού τα σαράντα. Δες την δικιά μας Έλλη Στάη. Ύφος σοφιστικέ, χιούμορ αιχμηρό, μυαλό ξυράφι και προσεγμένη εμφάνιση, συνθέτουν την προσωπικότητα μιας γυναίκας που από τον αριθμό των γάμων της και μόνο δείχνει αν οι γυναίκες άνω των πενήντα έχουν πέραση ή όχι. Και ψάχνω για έναν άντρα ο οποίος να μου πει πως η Βίκυ Χατζιβασιλείου τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Και θα προτιμούσε αντί για την κ. Χατζιβασιλείου, ας πούμε την νεότερή της Κατερίνα Καραβάτου.
Αντιλαμβάνομαι την ένσταση των περισσοτέρων που διαβάζουν. Αυτές είναι γυναίκες που είναι όμορφες λόγω της δουλειάς τους, θα μου πείτε. Πώς να μην είσαι όμορφη όταν είσαι παρουσιάστρια της τηλεόρασης; Ας αναφέρω κάποια ονόματα που δείχνουν πως μπορεί να είσαι παρουσιάστρια και να μην είσαι όμορφη: Χριστίνα Λαμπίρη, Φαίη Σκορδά, Σταματίνα Τσιμτσιλή, Άννα Δρούζα. Είδατε; Δεν είναι υποχρεωτικό.
Η ομορφιά έχει να κάνει με ένα πράγμα λοιπόν, το οποίο ασφαλώς και δεν είναι η ηλικία. Έχει να κάνει με το πόσο αγαπάς και φροντίζεις τον εαυτό σου. Αν προσέχεις το σώμα σου δίνοντας του τις σωστές τροφές. Αν έχεις τα μαλλιά που σου ταιριάζουν. Αν διαλέγεις τα ρούχα σου με τέτοιο τρόπο ώστε να χτίζεις το δικό σου προσωπικό στυλ και όχι αυτό το στυλ που επιβάλλουν οι βιτρίνες. Αν μπορείς να φορέσεις ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες και να περπατήσεις κάπου χωρίς να σε πηγαίνουν αυτές αλλά να τις πηγαίνεις εσύ. Αν όταν γνωρίζεσαι με έναν άνθρωπο, μπορείς με τα λόγια σου και μόνο να τον κερδίσεις, να τον εντυπωσιάσεις και να τον κάνεις να κοιτάξει πέρα από την ηλικία σου. Και ασφαλώς έχει να κάνει με το τι πρακτικό κάνεις για το παρουσιαστικό σου. Οι γυναίκες δεν μπορούν πλέον να είναι κομπλεξικές και να κλείνουν τα μάτια τους θεωρώντας κάποια πράγματα ακραία και εξεζητημένα. Η επιστήμη είναι με το μέρος μας. Ένα μποτοξάκι πού και πού δεν κάνει κακό.
Keep walking κυρίες μου. Η ηλικία δεν είναι πληροφορία πλέον, είναι απλά μια κατάσταση. Μεγαλώνουμε και μπορούμε να είμαστε όμορφες σε κάθε ηλικία. Προσωπικά, τώρα που πλησιάζω τα 30 αισθάνομαι πολύ πιο καλά από τότε που ήμουν 20. Και ας βλέπω ήδη άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου. Και αν είμαι καλά, λαχταρώ να δω τον εαυτό μου στα 40, στα 50, στα 60. Ναι, το δέρμα θα χαλάσει, το θέμα είναι μέσα σου τι γίνεται. Πώς θα χαμογελάω, πώς θα βλέπω τη ζωή θετικά και πως θα σταθώ απέναντι σε όσα δύσκολα με βρουν. Πώς θα επιλέγω να ντύνομαι. Ποιον άνθρωπο θα έχω δίπλα μου. Τι θα έχουν δει τα μάτια μου. Αν θα μου αρέσει η δουλειά που θα κάνω. Αυτή είναι η εμπειρία. Και όταν η εμπειρία γίνεται δίδαγμα για την κάθε μία από εμάς, τότε αναρωτιέμαι πως γίνεται να μην είμαστε όμορφες.
Αφιερώνω αυτό το κείμενο στην φίλη μου τη Μαρία, μία από τις τρεις καλύτερες φίλες που έχω σε όλο τον κόσμο. Σε λίγες μέρες πάλι θα την συναντήσω. Θα περάσουμε κάποιες μέρες μαζί, θα δούμε ταινίες, θα πούμε τα κοριτσίστικά μας και θα μαγειρέψουμε χριστουγεννιάτικα γλυκά και μπισκότα, τα οποία θα τα φάμε μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μιλώντας Α-ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΗ-ΤΑ. Θα περάσουν τα χρόνια και θα μεγαλώσουμε. Προσέχουμε όμως ώστε να μεγαλώσουμε καλά. Και όταν φτάσουμε στα 60, να ισορροπούμε πάνω στα τακούνια μας, να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε και να έχουμε γύρω μας ανθρώπους που θα αγαπάμε. Συνεχίζω να αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται να μην είμαστε όμορφες τότε; Και πως γίνεται να μην είμαστε επιθυμητές όταν αρέσουμε πρώτα και πάνω από όλα στους εαυτούς μας;

Πολλά φιλιά.

PS1: Αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα στην προ Internet εποχή. Η επικοινωνία αυτή που μας δίνει είναι σχεδόν μαγική. Όταν μίλησα για πρώτη φορά με την ιδιοκτήτρια του blog vivliolatreia.blogspot.com ούτε που φανταζόμουν – και εκείνη το ίδιο φαντάζομαι – πως θα βγαίναμε σχεδόν γνωστές. Το εν λόγω blog παρουσιάζει στους αναγνώστες του – φίλοι του βιβλίου όλοι τους – πολλά από τα μυθιστορήματα που βγαίνουν στην αγορά, με σεβασμό στον συγγραφέα και στην δουλειά του. Η ιδιοκτήτρια μου κάνει την μεγάλη τιμή να φιλοξενήσει το νέο μου αστυνομικό μυθιστόρημα «Άγ(ρ)ιο Έγκλημα στην Αθωνική Πολιτεία» στην αρχική σελίδα και να το δώσει ως έπαθλο σε έναν διαγωνισμό που διοργανώνει. Την ευχαριστώ από καρδιάς και της εύχομαι κάθε ευτυχία.

PS2: Θα ήθελα για μία ώρα στη ζωή μου να γινόμουν τραγουδίστρια, απλά και μόνο για να πω αυτό το υπέροχο τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=-7glgw7eCK4

Μύθος 16ος: Οι σχέσεις με παντρεμένο είναι μέσα στη ζωή

2009-12-09T23:18:00.015+02:00

Με ρώτησε μία κοπέλα 24 ετών όταν βρεθήκαμε από κοντά: "Γιατί δεν γράφεις ένα άρθρο στο Leave Your Myths για τις σχέσεις με παντρεμένους"; Η αλήθεια είναι πως δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό να γράψω για αυτό. Όχι επειδή δεν έχει τύχει σε εμένα και τις φίλες μου να μας πλησιάσουν παντρεμένοι άντρες, αλλά επειδή νόμιζα ότι οι σχέσεις αυτές δεν γίνονται πλέον. Πως οι γυναίκες λένε "όχι, αποκλείεται". Στο δικό μου μυαλό, αυτό είναι ένα θέμα που αφορά άλλες κοινωνίες, άλλες εποχές, ίσως και άλλη "πάστα" γυναικών. Γυναικών που είναι απελπισμένες, που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, που είναι φτιαγμένες για να παίζουν δεύτερους ρόλους. Δεν υπάρχουν όμως τέτοιες γυναίκες σήμερα, έτσι δεν είναι; 'Η μήπως υπάρχουν;

Χθες βρέθηκα με το αγόρι της καλύτερής μου φίλης και τα είπαμε. Συζητήσαμε το θέμα και ο Δημήτρης μου άνοιξε περισσότερο τα μάτια, διαφωτίζοντάς με για το τι σκέφτονται οι υγιείς άντρες επί του θέματος. "Αν θέλεις να είσαι 50 χρονών και να μπλέξεις με μια σαβούρα, εσύ πρώτα από όλα παραδέχεσαι ότι η ζωή σου είναι προβληματική. Αν έχεις φτάσει σε μια ηλικία και δεν αρκείσαι απλά στο να κοιτάς και να θαυμάζεις κάτι που σου αρέσει, τότε υπάρχουν πολλά θέματα που δεν έχεις λύσει με τον εαυτό σου και μάλλον δεν πρόκειται να τα λύσεις ποτέ".

Θα αναρωτιέστε προφανώς γιατί ο Δημήτρης χαρακτήρισε τις γυναίκες που κάνουν δεσμό με παντρεμένους ως "σαβούρες". Είναι απλό: Μια γυναίκα σοβαρή, με πίστη στον εαυτό της δεν θα έκανε ποτέ μια τέτοια επιλογή. Ο πατέρας μου λέει την φράση "no mercy" όταν θέλει να αστειευτεί και να πει ότι κάποιος άνθρωπος τα θέλει και τα τραβάει. Είμαι αναγκασμένη να επαναλλάβω τη φράση του. No mercy κορίτσια. Όποια κάνει σχέση με παντρεμένο, είναι άξια της μοίρας της.

Αισθάνομαι ότι σε αυτόν τον μύθο θα πω πράγματα υπερβολικά αυτονόητα. Για να συνεχίζουν να υπάρχουν οι σχέσεις με παντρεμένους, όμως, σημαίνει ότι ακόμη υπάρχουν γυναίκες που δεν λένε "όχι". Γυναίκες που από τις υπόλοιπες χιλιάδες των αντρών δεν βρίσκουν κανέναν κατάλληλο για εκείνες, παρά μόνο κάποιον που το μόνο που θα τους προσφέρει απλόχερα είναι ψυχική κούραση.

Πολλοί θα σου πούνε να μην κάνεις δεσμό με παντρεμένο επειδή δεν πρόκειται ποτέ να χωρίσει και εσύ θα ταλαιπωρηθείς ψυχολογικά. Μεγαλύτερη βλακεία δεν έχω ακούσει. Φυσικά και θα χωρίσει, είτε επειδή θα τον κάνεις εσύ (ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΟ ΠΩΣ) είτε επειδή η σύζυγός του θα σταματήσει να δέχεται τις κλιμακτηριακές του αηδίες. Τα κυριότερα ψυχολογικά σου προβλήματα όμως θα ξεκινήσουν μετά τον χωρισμό του. Γιατί η απορία έρχεται εύλογα. Αν δεν δίστασε να κάνει παράλληλο δεσμό και να εξαπατήσει την πρώτη του σύζυγο, ποιος ο λόγος να μην το ξανακάνει. Αν όταν του τηλεφωνούσε η πρώην σύζυγος εκείνος της έλεγε "τελειώνω τώρα τις δουλειές και έρχομαι" (σημ. εσύ ήσουν οι δουλειές) γιατί να μην κάνει το ίδιο και σε εσένα όταν του τηλεφωνείς. Το να ξεκινάς να στήσεις τη ζωή σου με έναν τέτοιο άνθρωπο ισοδυναμεί με επίθεση αυτοκτονίας.

Υπάρχουν κάποιοι παντρεμένοι που πραγματικά ερωτεύονται μια άλλη γυναίκα και πιθανόν ο δικός σου νυμφευμένος να σε έχει ερωτευτεί. Και πάλι όμως, ετοιμάσου να φας το φτύσιμο της ζωής σου, από τη στιγμή που θα σε κατακτήσει και έπειτα. Μέχρι να σε ρίξει θα είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου, εγκλωβισμένος μέσα σε καταστάσεις, εσύ θα είσαι ένα λιμάνι παρηγοριάς, κλπ, κλπ, κλπ. Επίσης θα είσαι όμορφη και εντυπωσιακή. Από τη στιγμή που θα τον ερωτευτείς, ετοιμάσου να τον βλέπεις κάθε Δευτέρα 5-7 και κάθε δεύτερη Πέμπτη για ένα στα γρήγορα. Εκεί θα σου λέει να προσπαθήσεις να δείξεις κατανόηση γιατί ο ίδιος διχάζεται (αλλά φυσικά εσύ δεν πειράζει αν διχάζεσαι ή όχι). Επίσης θα σου ζητάει να βγάζεις τον σκασμό όταν χτυπάει το τηλέφωνο και τον ψάχνει η σύζυγος.

Επιπλέον, ετοιμάσου να περάσεις μόνη κι έρημη γιορτές, γενέθλια, διακοπές. Ο άνθρωπος φυσικά δεν θα ασχοληθεί μαζί σου, έχει οικογένεια την οποία σέβεται (...) και υπολογίζει (...) γι' αυτό όπως καταλαβαίνεις πρέπει πάλι να δείξεις κατανόηση. Αυτός θα σε σκέφτεται, δεν είναι ότι δεν θα σε σκέφτεται βρε παιδί μου! Απλά θα καταπιέζεται για να μην το δείξει (εννοείται πάλι πως μόνο εκείνος καταπιέζεται, εσύ είσαι το κορίτσι-λάστιχο).

Επίσης δεν πρέπει να του γκρινιάζεις, έτσι; Με την γκρίνια αυτός εννοεί ότι δεν πρέπει να τον ρωτάς γιατί άργησε να επικοινωνήσει μαζί σου. Αφού ξέρεις βρε παιδάκι μου, συνέχεια σε σκεφτότανε, αλλά . . . διχάζεται. Γιατί δεν δείχνεις καθόλου κατανόηση, τι θες δηλαδή να τον κάνεις να στεναχωριέται; Αφού σε αγαπάει, ναι σε αγαπάει. Απλά εσύ είσαι τόσο βλάκας που δεν τον καταλαβαίνεις.

Οι περισσότεροι δεσμοί με παντρεμένους τελειώνουν επειδή εκείνος κουράζεται. Σου λέει λοιπόν ότι το έργο σας τελειώνει και όταν βάζεις τα κλάματα σου λέει "άκουσε να σου πω, εγώ δεν σου είχα υποσχεθεί τίποτα". Όταν όμως είσαι αρκετά ξύπνια για να φύγεις εσύ πρώτη από αυτή την αρρώστια, εκείνος μετατρέπεται στο θύμα της υπόθεσης. Εσύ είσαι μια σκύλα καριερίστα που δεν δείχνεις κατανόηση στον εσωτερικό πόλεμο που γίνεται στην ψυχή του και οπωσδήποτε είσαι μια αδιάφορη γυναίκα που δεν δείχνεις κανένα έλεος στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που ταλαντεύεται. Κάνε μια ερώτηση λοιπόν σε εκείνον. Ρώτησέ τον: "τι θέλεις απο εμένα"; Εκείνος θα σου πει ότι θέλει να τον καταλάβεις. Η κατανόηση που σου ζητάει, περιλαμβάνει πράγματα όπως:
- Να βρίσκεστε μόνο όταν εκείνος μπορεί.
- Να κρυφτείς σε καμια ντουλάπα αν χρειαστεί.
- Να μην του τηλεφωνείς ποτέ αν χρειάζεσαι κάτι, ακόμη και όταν πεθαίνεις.
- Ακόμη και αν έχεις την πιο ισχυρή προσωπικότητα του κόσμου, να κάτσεις να σε πατήσει προκειμένου να σώσει το τομάρι του. Την ώρα της κρίσης, ο έρωτάς, η αγάπη και ο θαυμασμός του πάνε περίπατο. Σημασία έχει μόνο ποιος θα δείχνει (και όχι ποιος ουσιαστικά θα έχει) το καλό πρόσωπο στην γυναίκα, τα πεθερικά και την κοινωνία.
- Να δέχεσαι κάθε είδους προσβολή προκειμένου να μην τον καταλάβει η επίσημη.

Φαντάζομαι πως οι κοπέλες που έχουν δεσμό με παντρεμένο ζηλέυουν την νόμιμη σύζυγο και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί. Τι ζηλέυετε αλήθεια κορίτσια; Είμαι βέβαιη ότι εμφανισιακά είστε βαθμίδες ανώτερες. Πιθανόν να είστε πολύ πιο μορφωμένες. Πιο πετυχημένες. Ή και πιο πλούσιες. Σίγουρα πιο ανεξάρτητες και ελέυθερες να κάνετε όποιες επιλογές θέλετε. Τι ζηλεύτε λοιπόν δεν καταλαβαίνω. Το ότι είναι και εκείνη θύμα; Το ότι δεν έχει καταλάβει τι γίνεται; 'Η μήπως το ότι έχει καταλάβει και είναι τόσο ανασφαλής ώστε να τον διώξει;

θα κλείσω με μία ακόμη φράση του Δημήτρη, ο οποίος είπε: "Εμένα ως άντρα μπορεί να μου αρέσουν τα μαύρα πουκάμισα. Κάνω μια επιλογή λοιπόν για τη ζωή μου. Κάποια στιγμή βλέπω λοιπόν ένα θαλασσί πουκάμισο που είναι ωραίο. Αν δεν μπορώ να εκφράσω τον θαυμασμό μου πολιτισμένα και να μείνω εκεί, τότε διαπιστώνω στα μισά της ζωής μου ότι είμαι θύμα της ίδιας μου της αδυναμίας". Αν λοιπόν, κορίτσια, δεν σας έπεισαν αυτά που έγραψα εγώ, τουλάχιστον λάβετε υπόψη τα λόγια ενός άντρα που έχει φρέσκο και υγιές μυαλό.

Πολλά φιλιά.

PS1: Η Ερωφίλη Πατεράκη είναι μια νέα συγγραφέας που γράφτηκε στο Leave Your Myths και έτσι μου έδωσε την δυνατότητα να γνωρίσω και την ίδια αλλά και να επισκεφτώ το πολύ ενδιαφέρον blog της. Σας προτείνω λοιπόν να επισκεφθείτε το http://tobiblio.blogspot.com/ όπου η Ερωφίλη, μια μικρή κοπέλα γράφει και παρουσιάζει κεφάλαιο - κεφάλαιο το πρώτο της βιβλίο. Είναι μία ωραία προσπάθεια και αξίζει να ενθαρρύνουμε την Ερωφίλη! Μου θυμίζει εμένα όταν έγραφα το πρώτο μου βιβλίο.

PS2: Το blog αναπτύσσεται όπως ένας οργανισμός. Χαίρομαι που σιγά-σιγά μεγαλώνουμε και χαίρομαι πολύ με τα mail που μου στέλνουν άνθρωποι που μέχρι πρότινος δεν τους γνώριζα. Και η χαρά είναι μεγάλη γιατί βλέπω ότι οι νέοι φίλοι διαβάζουν τους προηγούμενους μύθους, αφήνοντας τα σχόλιά τους για αυτούς. Μπορεί λοιπόν στην πρώτη σελίδα να υπάρχει μόνο ο πρώτος μύθος, αλλά στις υπόλοιπες σελίδες, ανεβαίνουν πάντοτε τα νέα σχόλια που μου αφήνετε και που αφορούν τον κάθε μύθο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να σε υπερασπίζεται κάποιος που δεν τον γνωρίζεις προσωπικά. Ευχαριστώ τον κ. Άει Σιχτήρη για τα μηνύματά του, ευχαριστώ περισσότερο την Ερωφίλη για την απάντηση που έδωσε. Είναι και αυτή νέα συγγραφέας και νομίζω καταλαβαίνει πως νιώθω.

PS3: Ένα τραγούδι υπέροχο σε ένα βίντεο κλιπ που καλύτερο δεν έχω δει ποτέ μου. Πραγματικά, το ΚΑΘΕ πλάνο είναι ξεχωριστό http://www.youtube.com/watch?v=iyfu_mU-dmo

Μύθος 15ος: Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι (ή είναι γουρούνια)

2009-12-06T22:54:00.023+02:00

Σας καλώ να περιηγηθείτε στο ενδιαφέρον site http://www.bodiestheexhibition.com/

Πρόκειται για την ιστοσελίδα μιας έκθεσης που κάνει τον γύρο του κόσμου και την οποία εγώ είχα την τύχη να παρακολουθήσω στο λαμπερό Las Vegas. Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, η έκθεση παρουσιάζει το ανθρώπινο σώμα, μέσα από αληθινά σώματα και ανθρώπινα όργανα, τα οποία έχουν αφυγρανθεί και επεξεργαστεί μέσω μιας πρωτοποριακής διαδικασίας.

Φορώντας το καουμπόικο καπέλο μου, πέρασα περισσότερο από μία ώρα με το να περιεργάζομαι την δομή μας. Το κορμί μας είναι ένα σύνολο μηχανισμών που εργάζονται με μία απίστευτη τελειότητα. Ο άνθρωπος είναι μία πραγματικά τέλεια κατασκευή στην οποία συνεργάζονται αμέτρητα όργανα, μύες, νεύρα και οστά με έναν τρόπο μαγικό. Και ασφαλώς η τέλεια αυτή λειτουργία είναι κοινή για ολους τους ανθρώπους. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Άρα και οι άντρες μεταξύ τους ίδιοι είναι. Τι λες κι εσύ;
Αυτή τη στιγμή βέβαια, θα αφήσω την επιστήμη της ιατρικής και θα σου μιλήσω ως μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Σε κάθε υπολογιστικό σύστημα έχουμε δύο κύριες οντότητες: hardware και software. Και για να μην σε μπλέξω με ορολογία που θα σε δυσκολέψει, θα σου πω σε απλά ελληνικά ότι hardware είναι οτιδήποτε υλικό βλέπεις μπροστά σου (κεντρικη μονάδα, σκληρός δίσκος, κάρτες γραφικών, οθόνη, ποντίκι, κλπ, κλπ, κλπ) ενώ software είναι αυτά που βλέπεις μέσα στην οθόνη του υπολογιστή. Τα προγράμματα που χρησιμοποιείς, ο κειμενογράφος σου, τα παιχνίδια που παίζεις, η εφαρμογή που χρησιμοποιείς για να μπαίνεις στο Internet, κλπ, κλπ, κλπ. Το hardware λοιπόν είναι το σώμα του υπολογιστή σου, ενώ το software είναι το μυαλό του, αυτά που μπορεί να κάνει και να σκεφτεί.
Σε έναν παραλληλισμό με εμάς τους ανθρώπους, το σώμα μας είναι το δικό μας hardware και η αντίληψή μας, ο τρόπος σκέψης και η συμπεριφορά μας είναι το software.

Ένας βιολόγος ή ένας γιατρός θα σε διαβεβαιώσουν πως το ανθρώπινο software είναι αποτέλεσμα του γονιδιώματος. Αυτή η ρημάδα η κληρονομικότητα και τα γονίδια που πήρες από τον πατερούλη είναι ικανά να δημιουργήσουν άπειρες εκδοχές ανθρώπων, άλλους πρώτης κατηγορίας, άλλους μεσαίας και άλλους που εντάσσονται στην κατηγορία "για κλάμματα".

Είναι τουλάχιστον αβάσιμο επιστημονικά λοιπόν, να υποστηρίζείς πως όλοι οι άντρες είναι ίδιοι ή έχουν την ίδια φάτσα γουρουνιού. Σκέψου λίγο: Είναι όλες οι γυναίκες τσούλες; Όχι βέβαια. Κάποιες ασφαλώς και είναι, αλλά σίγουρα όχι όλες. Με το ίδιο σκεπτικό, υπάρχουν άντρες άριστοι, καλοί, μέτριοι, στραβοί και ανάποδοι. Από όλα έχει ο μπαξές.

"Ναι", θα μου πεις, "αλλά εγώ πέφτω συνέχεια σε βλάκες". Αυτό ακριβώς είναι το θέμα! Για την ακρίβεια, εσύ διαλέγεις συνέχεια τους βλάκες. Όπως έχω πει ξανά μέσω του LeaveYourMyth, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Πρέπει λοιπόν να βρεις κάποιον του οποίου το software να μην είναι προβληματικό. Απλά κούκλα εσύ τα θες όλα!

Είναι λίγο ίσως άδικο να σε κατηγορώ εγώ για αυτό, εγώ που πρώτη από όλους είμαι άνθρωπος του "όλα ή τίποτα". Ok, το θέμα είναι από που ζητάς αυτά τα "όλα" και ελπίζω ότι η λογική μας λέει ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα έχει όλα: άψογο παρουσιαστικό, χαρακτήρα που πάει με τα νερά σου, να είναι πιστός, εργατικός, πλούσιος, μπλα, μπλα, μπλα. Εσύ μήπως τα έχεις όλα; Εγώ πάντως δεν τα έχω.
Είναι κρίμα που ακούω συχνά φίλες μου να απορρίπτουν καλούς ανθρώπους επειδή δεν έχουν ιδιαίτερα ωραία εμφάνιση. Σας παρακαλώ κούκλες, αφήστε την εμφάνιση και πιάστε το λογισμικό, το software. Βρείτε απλά έναν καλό άνθρωπο - και σας υπογράφω πως υπάρχουν τέτοιοι εκεί έξω. Ξέρεις όμως πως αν δεν κοιτάξεις βαθιά μέσα σου, αν δεν συζητήσεις ειλικρινά με τον εαυτό σου, θα μαγνητίζεις συνεχώς τους λάθος ανθρώπους, οι οποίοι μάλιστα πιθανόν να είναι και γουρούνια. Ρύθμισε τον μαγνήτη σου σωστά και θα δεις: όχι, δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι.

Πολλά φιλιά.

PS1: Την είχα γνωρίσει πέρυσι τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι που με είχε καλέσει στο σπίτι της στην Αθήνα για φαγητό και εγώ μαδούσα το σουσάμι από το ψωμάκι μου γιατι ανέρρωνα από μία γαστρεντερίτιδα, ενώ η ίδια μου μιλούσε συνεχώς για τα απίστευτα ταξίδια της. Ύστερα χτύπησε το κινητό μου και ήταν το αγόρι με το οποίο είχαμε χωρίσει λίγες μέρες πριν. "Μην διανοηθείς να επιστρέψεις", μου είπε η νέα μου φίλη. "Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο", της είπα εγώ διερωτώμενη από μέσα μου αν έκανα καλά που ετοιμαζόμουν να φάω ένα κομμάτι χορτόπιτα. Σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά στο σχόλιο που άφησε η κ. Στέλλα Αδαμαντίδου στον μύθο 14 για να δείτε κι εσείς πώς είναι οι άνθρωποι που είναι πλήρεις και χορτάτοι από τη ζωή τους. Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι, σχεδόν με συγκινούν.

PS2: Ακόμη είμαι στο mood του τελευταίου ταξιδιού μου. Ναι, εγώ είμαι μέσα στον καρχαρία.
Όλος ο κόσμος χωρούσε μέσα στο ψάρι και τα πόδια του κρέμονταν στον αέρα. Εγώ και η φιλενάδα μου η Αγγελική που έχουμε μερικούς πόντους παραπάνω . . . βρίσκαμε στο πάτωμα.

Μύθος 14ος: Βρες πλούσιο άντρα για να ξενοιάσεις

2009-12-03T01:42:00.006+02:00

Ίσως πιστέψετε ότι πάω να γράψω ένα κείμενο του οποίου η κεντρική ιδέα θα είναι «τα λεφτά δεν έχουν καμία σημασία όταν υπάρχει αγάπη». Λυπάμαι, δεν πρόκειται να γράψω αυτό.
Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στις σχέσεις λοιπόν; Ασφαλώς η αγάπη. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να ξεκινήσει τίποτα. Δύο άνθρωποι αν δεν αγαπιούνται πραγματικά δεν μπορούν να μοιραστούν μια ζωή, να κάνουν παιδιά, να μένουν πιστοί ο ένας στον άλλο, να συμπαραστέκονται στις δυσκολίες και στις χαρές.
Το πίστευα από παιδί αυτό. Στα παραμύθια διάβαζα ότι τα πλούτη και η καλή ζωή δεν έχουν καμία σημασία μπροστά στον αληθινό έρωτα, γιατί η αγάπη όλα τα νικά. Έτσι, οι απόψεις μου ήταν απόλυτες: «Εγώ θα παντρευτώ αυτόν που θα αγαπάω και δε θα με νοιάξει ακόμη και αν είναι ο πιο φτωχός άνθρωπος του κόσμου».
Βαδίζω προς τα 28 μου χρόνια όμως και κάποια πράγματα άλλαξαν μέσα στο κεφάλι μου. Γιατί, μεγαλώνοντας, είδα την ζωή ακριβώς ως έχει. Είδα ότι έχει πολλές δυσκολίες αλλά και πολλές χαρές, οι περισσότερες από τις οποίες αγοράζονται. Και έτσι αποφάσισα να βγάλω δικά μου χρήματα. Τα χρήματα αυτά, τα ξόδεψα σε χόμπι, ρούχα και ταξίδια και είδα ότι ήταν καλά. Σκέφτηκα επομένως, ότι είναι πολύ όμορφο, στην σκληρή και κουραστική καθημερινότητα της ζωής μας, να μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου κάποιες – μικρές έστω – πολυτέλειες, είτε πρόκειται για ένα μανικιούρ που κοστίζει 15 ευρώ, είτε πρόκειται για ένα ταξίδι που κοστίζει 2000.
Θα μου πεις «ο άντρας που κολλάει σε αυτά;». Αυτό ακριβώς αναρωτιέμαι και εγώ. Πού κολλάει ο πλούσιος άντρας που ψάχνεις; Πουθενά κούκλα. Αν θες λούσο και πολυτέλειες φρόντισε να βγάλεις χρήματα μόνη σου. Αν ο σύντροφός σου έχει χρήματα, αυτό θα πρέπει να προκύψει από συγκυρία και μόνο, όχι επειδή ο στόχος σου ήταν αυτός.
Λένε πως η καλύτερη καριέρα για μια γυναίκα είναι ένας πλούσιος άντρας. Είμαι φανατικά αντίθετη σε αυτή την άποψη. Αν εσένα σε ερωτευτεί ένας πλούσιος βιομήχανος, θα σε βάλει μέσα στην πολυτελή του βίλα, θα κάνεις μπάνιο μέσα στην πισίνα του σπιτιού του και θα ζητάς από τον υπηρέτη του να σου κάνει αέρα. Έτσι, θα περνάς τον χρόνο σου, ενώ αν σε πιάνει καμία βαρεμάρα θα πηγαίνεις για ψώνια. Έτσι φαντάζεσαι τη ζωή σου δίπλα στον πλούσιο, ε;
Ξύπνα τώρα, φτάνει ο ύπνος. Διότι αν βασίζεσαι οικονομικά στον σύζυγό σου, αυτό σημαίνει κάτι πολύ άσχημο: έλλειψη οικονομικής ανεξαρτησίας. Η έλλειψη οικονομικής ανεξαρτησίας λοιπόν, σημαίνει απλούστατα έλλειψη ανεξαρτησίας. Έτσι, ετοιμάσου και το κεφάλι να σκύψεις όταν θα καυγαδίσετε και το κέρατο να ανεχτείς, αφού στην ουσία δεν θα μπορείς να πας πουθενά και δεν θα μπορείς να αντιδράσεις.
Αν λοιπόν ο τύπος έχει χρήματα, μπράβο, με γεια του με χαρά του. Εσύ όμως, πρέπει να έχεις τα δικά σου χρήματα. Λένε πως στη ζωή δεν υπάρχουν «πρέπει», εγώ όμως διαφωνώ. Σε αυτό το ζήτημα υπάρχει ένα «πρέπει» και μάλιστα δυνατό. Μορφώσου λοιπόν, πάρε πτυχία και βγάλε χρήματα. Δεν έχει σημασία, μπορεί αυτά τα χρήματα να είναι 700 ευρώ το μήνα. Στα μάτια του όμως θα είσαι μία γυναίκα που θα μπορεί να στηριχτεί στα πόδια της, όποια συμφορά και αν την βρει. Αν καθίσεις στο σπίτι παριστάνοντας την νεόπλουτη γκόμενα, τότε μόλις του περάσει ο έρωτας ούτε τον σεβασμό του θα έχεις, ούτε φυσικά την προσοχή του.

Πολλά φιλιά.

PS1: Βρέθηκα στην Santa Monica του Los Angeles, όπου υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική αποβάθρα που εκτείνεται για πολλά-πολλά μέτρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Είχα την τύχη να περπατήσω εκεί το βράδυ και έφτασα στην άκρη της, ακούγοντας αυτό το τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=vNol39IKNNs&feature=related
στο mp3 μου. Τα κύματα ήταν πάρα πολύ μεγάλα, καμία σχέση με οτιδήποτε βλέπουμε εμείς στην Ελλάδα και εγώ στεκόμουν μαζί με την φίλη μου στην άκρη της αποβάθρας αφήνοντας τον αέρα να με χτυπάει. Δυστυχώς, δεν κλαίω συχνά πια, εκείνες τις στιγμές όμως ένιωσα να μάτια μου να βουρκώνουν από τη χαρά. Αυτό που έβλεπα με ξεπερνούσε κατά πολύ. Είπαμε ότι στο LeaveYourMyths θα μιλάμε για τις σχέσεις όπως έχουν στην πραγματικότητα. Δεν σκοπεύω να κρυφτώ λοιπόν και θα σας πω ότι άφησα την Ελλάδα με μια θλίψη μέσα μου εξαιτίας ενός CDNM, μιας πόρτας που παρόλη την αγάπη και την κατανόηση που έδειξα, εκείνη παρέμεινε ερμητικά κλειστή. Χρειάστηκε να φτάσω στην Santa Monica για να νιώσω στο πετσί μου αυτό που τόσο υποστηρίζω: Υπάρχουν πολλές πόρτες στη ζωή μας. Κάθε μία μετά από μία στροφή. Δείξτε κατανόηση και ανωτερότητα για κάποιους ανθρώπους. Δεν έχουν την ίδια ψυχοσύνθεση, ούτε την ίδια αντίληψη. Ανοίξτε άλλες πόρτες λοιπόν. Και εύχομαι σε όλους σας να νιώσετε κάποια στιγμή τόσο ευτυχισμένοι όσο ήμουν εγώ την ώρα εκείνη που έβλεπα τα κύματα και άκουγα το Aicha. Ήμουν ελεύθερη. Ελεύθερη.

PS2: Στο link http://www.travelstories.gr/%E3%E5%ED%E9%EA%DC-%F0%E5%F1%DF-%F4%E1%EE%E9%E4%E9%FE%ED/12827-i-handled-vegas-%EA%E1%E9-%FC%F7%E9-%EC%FC%ED%EF.html θα ανεβάζω σταδιακά – ένα κομμάτι την ημέρα – την ιστορία του ταξιδιού που έκανα. Μπορείτε αν θέλετε, να την διαβάσετε, αλλά και να επισκεφθείτε γενικότερα το travelstories. Είναι ένα από τα πλέον αξιόλογα ελληνικά sites για όσους αγαπούν το ταξίδι.

I can't handle Vegas...

2009-11-29T20:34:00.012+02:00

Some people just can't handle Vegas και η συγγραφέας είναι προφανώς ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Λόγω λειτουργικής αδυναμίας λοιπόν, σας στέλνει την αγάπη της από το Los Angeles και σας παραθέτει μερικές φωτογραφίες. Πολύ σύντομα, ο επόμενος μύθος θα είναι γεγονός, μαζί με την επιστροφή στην Ελλάδα.

Προς το παρόν, μερικές φωτογραφίες.

Τα πάντα μπορούν να γίνουν στο Las Vegas, ακόμη και το να βρεις τον Larry King και να πιάσεις κουβέντα μαζί του.

Τα συντριβάνια του Bellagio είναι πασίγνωστα για το show που δίνουν. Κάθε μισή ώρα, λαμβάνει χώρα ένα υπερθέαμα νερού και μουσικής.

Grand Canyon: I did it!

Τα πάντα είναι τεράστια στην πόλη αυτή.

Πολλά φιλιά.

PS1: Μπαίνοντας στο Grand Canyon με ελικόπτερο, ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται από αυτό που είδαν τα μάτια μου και πάτησα μία τσιρίδα. Είναι αυτό που λένε ότι χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου στην κυριολεξία. Ο πιλότος, θέλοντας να με πειράξει, έκανε μια "μαγκιά" με το ελικόπτερο, και καλά ότι χάνει τον έλεγχο. Εκείνη την ώρα μου ήρθε να τον χαστουκίσω. Τώρα όμως τον ευχαριστώ για την εμπειρία που είχαμε. Είναι ωραίο να ανεβαίνει η αδρεναλίνη πού και πού.

PS2: Στο Μεγάλο Φαράγγι ο κίνδυνος ήταν υπαρκτός και ο φόβος δικαιολογημένος. Πήγαμε σήμερα στα Universal Studios, όπου είχαμε μία συγκλονιστική εμπειρία μέσα σε ένα τρισδιάστατο περιβάλον. Το τρενάκι που βρισκόμασταν, στην ουσία κουνιόταν ελάχιστα και όμως, το γραφικό περιβάλλον γύρω ήταν τέτοιο που νόμιζες ότι γκρεμοτσακίζεσαι. "Αγγελικήηηηηηηηηη", φώναξα στην φιλενάδα μου, "τι να κάνωωωωωωωωω;". "Close your eyes!", μου είπε εκείνη πανικόβλητη. Έχετε κατά νου, ότι αξίζει να φοβάστε μόνο όταν ο φόβος είναι πραγματικός. Κάποια πράγματα είναι απλά στο μυαλό σας.

Μύθος 13ος: Ένας άπιστος άνθρωπος αλλάζει

2009-11-26T11:00:00.002+02:00

Το κείμενο αυτό γράφεται μέσα σε ένα αεροπλάνο, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης για Las Vegas και είναι αφιερωμένο στην Στέλλα, την οποία και καλοσορίζω στο blog! Η Στέλλα είναι μια γυναίκα καλλιεργημένη, δυναμική και ανεξάρτητη, η οποία δεν έχει αφήσει σημείο του πλανήτη που να μην το έχει επισκεφτεί! ‘Οσοι είχατε διαβάσει το περιοδικό “Γυναίκα” που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Καρεκλίδη στην Μαγνησία, έχετε διαβάσει την γεμάτη αστεία περιστατικά συνέντευξη που μου είχε δώσει!

Στα δικά μας όμως! Και σήμερα θα μιλήσουμε για την απιστία στις σχέσεις. Είναι όλοι οι άνθρωποι άπιστοι; Όχι βέβαια, όπως δεν είναι και όλα τα τραγούδια της Δέσποινας Βανδή άθλια. Τα περισσότερα είναι όμως.
Μπορεί να σου έχει συμβεί και να μη το έχεις πάρει χαμπάρι. Μπορεί να σου έχει συμβεί και το έχεις συγχωρέσει. Μπορεί να σου έτυχε και να σούταρες τον άλλο με συνοπτικές διαδικασίες. Μπορεί εσύ να είσαι άπιστος/η. Μπορεί να το έκανες μόνο μία φορά παλιότερα, έτσι για να δεις πως είναι. Μπορεί να το έκανες επειδή πραγματικά ερωτεύτηκες έναν άλλο. Το θέμα είναι ένα: αλλάζει ένας άπιστος άνθρωπος; Αν ο σύντροφός σου σε απάτησε παλιότερα, μπορεί να μην το ξανακάνει στο μέλλον; Ή αν σε όλες τις προηγούμενες σχέσεις του χώριζε λόγω κέρατου, μπορεί μαζί σου να αλλάξει και να γίνει ένας άλλος άνθρωπος; Βρε λες;

Εμένα που λες λοιπόν, δεν μου αρέσει το κέρατο, μου αρέσει το φαγητό όμως. Βαριέμαι οτιδήποτε περιλαμβάνει τις λέξεις “δίαιτα”, “υγιεινό φαγητό”, “ελαφρύ γεύμα” κλπ. Όπως έχω αναφέρει και πάλι λοιπόν, ζήτησα την βοήθεια μιας διατροφολόγου μέσω της οποίας έχασα αρκετά κιλά. Άρχισα να τρώω τέσσερα γεύματα την ημέρα και να κάνω ένα πολύ ισορροπημένο διαιτολογιο το οποίο είχε άμεσο αντίκτυπο στην καλή λειτουργία του οργανισμού μου. Και έπεισα τον εαυτό μου ότι έτσι είναι και πως από εδώ και πέρα απαλλάχτηκα από τις κακές διατροφικές συνήθειες. Έλα όμως που οι USA καραδοκούσαν. Burgers, shushi bars, indian restaurants, bagels, dunkin donuts, είναι όλα γύρω σου και σε βομβαρδίζουν. Σκέφτεσαι λοιπόν, ότι δεν είναι σωστό να φας όλα αυτά που σου σερβίρουν προκλητικά κάτω από τη μύτη και αντιστέκεσαι. Πόσο θα κρατήσει αυτό νομίζεις; Εϊναι ζήτημα χρόνου να λυγίσεις και να θελήσεις να τα δοκιμάσεις όλα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα είναι πολύ απλό guys: Σου αρέσει το φαγητό και αυτή σου η επιθυμία σε κάνει αδύναμο. Τι κάνεις λοιπόν; Είναι πάρα πολύ απλό: Τρως και αντί για τα δέκα κιλά που έχασες, παίρνεις πίσω τα δύο. Μετά επιστρέφεις στην Ελλάδα, πηγαίνεις στην διατροφολόγο, σκυβεις το κεφάλι και της ζητάς να σε σώσει από τον βούρκο σοκολάτας στον οποίο ετοιμάζεσαι να ξανακυλήσεις.

Πραγματικά τώρα, πιστεύεις ότι είναι δυνατό ο άνθρωπος να αλλάξει; Ένας άνθρωπος που απιστεί είναι στην ουσία ένας άνθρωπος θύμα της ίδιας του της αδυναμίας να ελέγξει τις επιθυμίες του, θύμα της αδυναμίας του να μείνει σε μια σχέση πιστός ή θύμα της αδυναμίας του να φύγει από μια σχέση και να πάει σε μια άλλη. Και θα έχεις ακούσει ασφαλώς να λένε πως πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά τα χούγια. Αν κάποιος ήταν άπιστος, δεν βλέπω κανέναν λόγο για τον οποίο θα σταματήσει πλέον να είναι.
Οπότε ποιες είναι οι επιλογές σου;
- Να σκύβεις όταν περνάς κάτω από πόρτες.
- Να χωρίσεις και να τον/την αφήσεις στις επόμενες τις άτυχες τις γκόμενες. Πραγματικά, πραγματικά όμως, δεν έχω δει άνθρωπο που να μην πληρώνει για τον πόνο που προκάλεσε.

Και λένε πως το να συγχωρείς είναι μεγαλειώδες. Κάποιες φορές είναι απλά βλακώδες να συγχωρείς ξανά και ξανά τα ίδια.

Πολλά φιλιά.

PS1: Η παράδοση λέει “Whatever happens in Vegas, stays in Vegas”! Εγώ θα σπάσω την omerta και θα σας πω τα πάντα για την πόλη αυτή!

PS2: Τώρα που ανεβαίνει το κείμενο, εδώ έχουμε μαύρη νύχτα. Χαίρομαι που θα το διαβάσετε με το φως της ημέρας. Εγώ με την φιλενάδα μου χαθήκαμε μέσα στο τεράστιο ξενοδοχείο ψάχνοντας για το δωμάτιό μας. Είναι τα πάντα τεράστια εδώ. Τώρα πέφτω ξερή για ύπνο... Ζζζζζζζζζζζ... Καληνύχτα σας!