Leave Your Myths

Ιστορίες υψηλής κουζίνας και μηδενικού προϋπολογισμού

2012-04-07T19:35:00.000+03:00

Οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν τα "θέλω" μας και οι διαθέσεις μας. Έχω περάσει και περνάω αρκετό από τον χρόνο μου, συζητώντας και αναπτύσσοντας προβληματισμούς πάνω στα θέματα των διαπροσωπικών σχέσεων και αυτό είναι κάτι που με γοητεύει. Αποτέλεσμα όλου αυτού είναι το αγαπημένο μου βιβλίο "Ο άντρας που θα παντρευτώ, 99+1 μύθοι για τις σχέσεις" και βέβαια αυτό το αγαπημένο μου blog.

Σε μια κατάσταση όπως αυτή που διανύουμε στην Ελλάδα, τα ερεθίσματα είναι πάρα πολλά, ακριβώς επειδή οι δυσκολίες είναι πλέον πολλές. Δεν θα τις απαριθμήσω αυτή τη στιγμή γιατί όλοι μας τις βιώνουμε. Αυτό που ξέρω είναι ότι εξακολουθώ να θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να έχω ομορφιά και αρμονία στην ζωή μου.

Τι θα με γέμιζε λοιπόν αυτή την περίοδο; Τι θα ήταν αυτό που θα μου έδινε τροφή για σκέψη και θα κρατούσε την δημιουργικότητά μου σε υψηλό επίπεδο; Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα να αρχίσω να μαγειρεύω χωρίς να ξοδεύω καθόλου χρήματα. Από την κρίση στην φύση.

Η κρίση είναι εδώ. Πολλοί είναι εκείνοι που βγάζουν εισιτήρια, άνευ επιστροφής, για χώρες του εξωτερικού. Περισσότεροι όμως είναι εκείνοι που βγάζουν εισιτήριο για τον τόπο καταγωγής τους. Τα χρήματα δεν φτάνουν στην πόλη και έτσι η εναλλακτική ζωή αρχίζει να αποκτά άλλο νόημα. Kάπου στην μέση βρίσκομαι εγώ. Σε μια άκρως παραγωγική φάση της ζωής μου, καλούμαι να παραμείνω δημιουργική, σε μια χώρα με ανίκανο και αναποτελεσματικό σύστημα. Εν μέσω πολλών σκέψεων για το αν πρέπει τελικά να βγει εκείνο το αεροπορικό εισιτήριο για το εξωτερικό, είμαι αποφασισμένη να μην αφήσω την κρίση να με τσακίσει. Γιατί ας μη γελιόμαστε: η ζωή είναι ένα υπέροχο δώρο και έτσι ακριβώς πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

Ψάχνοντας τρόπους να μειώσω τα έξοδα, διαπίστωσα ότι τα περισσότερα από τα χρήματά μου δεν έφευγαν, μέχρι πρότινος, σε ρούχα και παπούτσια (όπως πίστευα) αλλά στο super makret. Τα έξοδα για την καθημερινή διατροφή δημιουργούν ένα σύνολο εκατοντάδων ευρώ μηνιαίως, οπότε η πρώτη μου μέριμνα ήταν να ελαττώσω το κοστολόγιο στον τομέα αυτό, πράγμα που αποδείχτηκε πιο δύσκολο από ότι φανταζόμουν. Φέρω βέβαια κάποια ευθύνη. Εξηγούμαι: ήθελα ας πούμε υλικά για τοστ και έπαιρνα standard από 10 φέτες γκούντα και ζαμπόν. Μιας και τρώω τα τοστ με ρυθμό ένα κάθε δύο ημέρες, τα περισσότερα από τα υλικά χαλούσαν και κατέληγαν στα σκουπίδια. Ήμουν ανεπίδεκτη μαθήσεως όμως. Την επόμενη φορά πάλι από 10 φέτες έπαιρνα.

Τέρμα αυτά. Οικονομία στο μαγείρεμα από ‘δω και στο εξής. Ιδού μια φαεινή ιδέα λοιπόν: θα φτάσω το θέμα στα άκρα. Θα μαγειρεύω χωρίς να φεύγει από την τσέπη μου ούτε ένα ευρώ. Και εδώ «κολλάει» η φράση στην αρχή του κειμένου: από την κρίση στην φύση. Εδώ και μερικά χρόνια, οι γονείς μου έχουν ένα κτήμα στο οποίο έχουν πειραματιστεί με αμέτρητων ειδών λαχανικά και φρούτα, τα οποία συχνά σνόμπαρα (ντρέπομαι ειλικρινά που το λέω). Χειμώνα, καλοκαίρι ο κήπος δίνει τα πιο νόστιμα και αγνά ζαρζαβατικά: μπρόκολα, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, μαρούλια, κρεμμύδια, σκόρδα, λάχανα, κουνουπίδια, ντομάτες, αγγουράκια, κυδώνια, πορτοκάλια, λεμόνια, πιπεριές, αρακάς, μπάμιες, καρότα, παντζάρια, ραπανάκια σπανάκια και πολλών ειδών χόρτα τα οποία εννοείται ότι δεν ήξερα καν να τα ξεχωρίζω. Ποια είναι για παράδειγμα η διαφορά ανάμεσα στα λάπατα και στο παζί; Ο κήπος την δικιά του ορολογία. Το κτήμα όμως δεν μένει εκεί. Παντού είναι φυτρωμένα αμέτρητα μυρωδικά: μαϊδανός, άνηθος, ρίγανη, δεντρολίβανο, ενώ μέσα σε όλα έμαθα και το θυμάρι. Ένα φαγητό μεταμορφώνεται με συστατικά σαν και αυτά. Το βαρύ πυροβολικό του κτήματος όμως είναι οι ελιές του, οι οποίες δίνουν μια σημαντική παραγωγή σε λάδι και ασφαλώς τους καρπούς τους.

Και να ήταν μόνο αυτά! Όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ κατάγομαι από ένα χωριό. Έχω λοιπόν μια υπέροχη γιαγιά και έναν υπέροχο παππού οι οποίοι έχουν μια μικρή φάρμα. Η φάρμα αυτή έχει ζήσει μεγάλες δόξες στο παρελθόν, με κουνέλια, γουρουνάκια και προβατάκια, αλλά στους σημερινούς της κατοίκους συγκαταλέγονται μοναχά κοτούλες. Από τους γονείς λοιπόν έχουμε λαχανικά και φρούτα. Από τους παππούδες έχουμε κοτούλες, κόκκορες και αυγουλάκια. Η λίστα κλείνει με τον θείο μου, ο οποίος είναι αγρότης και κάθε χρόνο μας δίνει μια γενναία ποσότητα από όσπρια (ρεβύθια και φακές), πατάτες και – ασφαλώς – αλεύρι.

Σε καιρούς πείνας λοιπόν, έχω την μεγάλη τύχη να φέρνω στην κουζίνα μου προϊόντα που παράγονται αποκλειστικά από την οικογένειά μου. Λίγο από ανάγκη, λίγο για πλάκα ξεκίνησα να πειραματίζομαι και φυσικά να προβληματίζομαι: πώς μπορώ να αξιοποιήσω όλα αυτά τα υλικά; Και ακολούθησαν πολλά διατροφικά θαύματα. Έφτιαξα λοιπόν το νέο μου blog: zero budget cooking stories.

Σε αυτό το blog λοιπόν, θα δημοσιεύω συνταγές που έκανα χωρίς να διαθέσω το παραμικρό χρηματικό ποσό. Η φαντασία βέβαια είναι κάτι που δεν περιορίζεται, γι’ αυτό το λόγο σε κάθε ανάρτηση θα υπάρχει μία παραπομπή που θα υποδεικνύει ποιες αλλαγές ή προσθήκες θα έκανα στο φαγητό μου αν είχα χρήματα και αν αγόραζα κάτι. Γιατί η αλήθεια είναι ότι το όλο εγχείρημα έχει τόσο ενδιαφέρον, όσο και δυσκολίες. Είναι προφανές ας πούμε ότι δεν έχω στην διάθεσή μου καθόλου γαλακτοκομικά, όπως επίσης και τίποτα γλυκό. Και αυτό είναι κακό.

Τι θα κάνουμε στην κρίση λοιπόν; Εν τέλει θα τα καταφέρουμε. Και όσοι είμαστε νέοι ας ψάξουμε κάτι που θα μας κάνει δημιουργικούς, σε αντίθεση με όλους εκείνους που αφέθηκαν για χρόνια σε μια δίνη που μας έφτασε σε αυτό το σημείο. Ας μην είμαστε με την Ελλάδα του βολέματος και του γλειψίματος. Κόντρα σε όλους και σε όλα, η κρίση θα γίνει μια υπέροχη ευκαιρία για να κάνουμε κάτι καινούργιο.

Μύθος 36ος: Η καλή σύζυγος οφείλει να κάνει τα στραβά μάτια στην απιστία του άντρα της και να τον στηρίξει

2011-05-16T10:41:00.005+03:00

Βγήκε η κ. Στρος Καν να μας εξηγήσει ότι ο άντρας της αποκλείεται να άπλωσε το χεράκι του να πιάσει τις καμπύλες της καμαριέρας που τον κατηγορεί για σεξουαλική επίθεση. Αποκλείεται, δεν υπάρχει περίπτωση μας λέει, ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν πίστεψε τις κατηγορίες και ας είχε ο Ντομινίκ αναγκαστεί στο παρελθόν να παραδεχτεί δημόσια τα εξωσυζυγικά του παραστρατήματα με οικονομιλόγο του Διεθνούς Νομιασματικού Ταμείου. Έτσι ακριβώς μας είχε πει και η κ. Κλίντον για τον σύζυγό της, όταν η Μόνικα ανέμιζε το φόρεμά της, ισχυριζόμενη ότι ο λεκές που έφερε ήταν από γενετικό υλικό του προέδρου της Αμερικής. Αλλά ας μην τρέχουμε στα εξωτερικά, στις Αμερικές και στις Ευρώπες. Στην ντόπια παραγωγή νέων της showbiz, η σύζυγος γνωστότατου τραγουδιστή διερύγνυε τα ιμάτιά της και μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για την γυναίκα που ισχυριζόταν ότι έχει φέρει στον κόσμο το παιδί του επί δεκαετίες συζύγου της, για να αποδειχθεί λίγους μήνες μετά ότι ο καλός της είναι πατέρας τριών και όχι δύο παιδιών. "Δεν υπάρχει κανένα απολύτως θέμα", ανακοίνωνε στις κάμερες λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος στο test DNA. "Εννοείται ότι τον άντρα μου τον έχω συγχωρέσει κιόλας". Εννοείται.

Αν τώρα εσύ, όταν μαθαίνεις για τις ξενοδουλειές του καλού σου, θέλεις να του φέρεις την κατσαρόλα στο κεφάλι και μετά να ζητήσεις διαζύγιο, μην ανησυχείς. Δεν είσαι καμιά κυράτσα χαμηλού επιπέδου που δεν μπορεί να δείξει αξιοπρέπεια. Όχι, το λέω, διότι κάτι τύπισσες σαν τις προαναφερθείσες, πάνε να μας πείσουν ότι οι γάμοι και οι σχέσεις τους στηρίζονται σε τόσο γερά θεμέλια που τίποτα δεν είναι ικανό να τα κλονίσει.

Εγώ πάλι θα τους πρότεινα να μην πάνε να μας ταϊσουν κουτόχορτο. Η απεγνωσμένη προσπάθεια που κάνει μία γυναίκα να δικαιολογήσει τις γκομενοδουλειές του άντρα της, απλώς την ξεφτυλίζει δημοσίως. Όλοι ξέρουν και όλοι έχουν καταλάβει. Τι κατάλαβαν;

Είτε ότι η κυρία είναι έρμαιο και υποχείριο του άντρα της που την κάνει ότι θέλει και δεν έχει καμία απολύτως δύναμη να απογαλακτιστεί συναισθηματικά, είτε ότι είναι τόσο απίθανα εθισμένη στην ισχύ που της παρέχει ο γάμος της που δεν έχει καμία απολύτως διάθεση, για λόγους οικονομικούς και γενικότερα συμφεροντολογικούς, να τον αφήσει. Τι νομίζεις δηλαδή; Ότι η κ. Στρος Καν λυπάται που κατηγορούν τον Ντομινίκ άδικα, ή μήπως χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της επειδή βλέπει το όνειρο να γίνει κ. Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας να έχει σβήσει στον ορίζοντα;

Οι γυναίκες λοιπόν που στηρίζουν τους άντρες τους έχουν πάρα πολλούς άλλους τρόπους να το κάνουν αυτό. Έχουν αμέτρητους τρόπους, για την ακρίβεια. Απλά, σε αυτούς τους τρόπους δεν συμπεριλαμβάνεται ο αυτοεξευτελισμός και η αυτοδιαπόμπευση.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 35ος: Δεν υπάρχει αληθινή φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών

2011-05-10T01:00:00.007+03:00

Κάθομαι έξω από την πόρτα της μαιευτικής κλινικής, έχω τεντώσει τα αυτιά μου και εκμεταλλεύομαι την ύπαρξη μιας χαραμάδας για να ακούσω ό,τι περισσότερο μπορώ από τον τοκετό που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Λένα δέχεται τις σαφείς εντολές της μαίας και της γιατρού για να αναπνέει σωστά και να ασκεί πίεση. Μπορώ να ακούσω την υπερπροσπάθεια που κάνει. Οι φωνές της διχάζουν τα συναισθήματά μου. Πονάει πολύ αλλά αυτή είναι η απαραίτητη διαδικασία που θα περάσει μια γυναίκα που φέρνει στο κόσμο το παιδάκι της όταν επιλέγει τον φυσιολογικό τοκετό.

Και έτσι χαμογελάω. Ακούω τη Λένα να φωνάζει και να σπρώχνει το μωρό με όση δύναμη βγαίνει από μέσα της και εγώ χαμογελάω. Ο άντρας της και παιδικός μου φίλος, ο Κώστας, δυσκολεύεται να αντέξει την κατάσταση. "Δεν μπορώ να το ακούω αυτό", μου λέει. "Στεναχωριέμαι πολύ να ακούω τη Λένα να υποφέρει έτσι". Τον καταλαβαίνω αλλά είμαι η φωνή της λογικής αυτές τις ώρες. "Έτσι πρέπει να γίνει", του λέω. "Πώς αλλιώς θα έρθει το baby;" Το καταλαβαίνει κι αυτός, πηγαίνει λίγο παραπέρα προσπαθώντας να παραμείνει ψύχραιμος και τελικά κάθεται σε έναν καναπέ (με αναμμένα κάρβουνα).

Εγώ συνεχίζω να ακούω και να περιμένω. Περιμένω να ακούσω ότι το μωρό γεννήθηκε. Ο αδερφικός μου φίλος, ο φίλος αυτός με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει μαζί, περιμένει το πρώτο του παιδάκι. Ένα χρόνο πριν, παντρεύτηκε αυτή την υπέροχη κοπέλα και πλέον είμαστε μια αληθινή παρέα με μια ωραία γλυκιά ατμόσφαιρα μεταξύ μας.

"Να σου ζήσει κοπέλα μου!", ακούω την μαία να φωνάζει, έπειτα από μια παρατεταμένη κραυγή της Λένας και πετάγομαι πάνω ανακοινώνοντας με ενθουσιασμό το ευτυχές γεγονός στην ομύγηρη. Ακολουθούν αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, συγκίνηση αυθεντική, από εκείνες που δεν τις ζεις συχνά. Αφού βλέπω το μωρό και την μητέρα, φοράω τα γυαλιά ηλίου μου (ξημέρωσε πια) και πηγαίνω στο αυτοκίνητό μου για να οδηγήσω στο σπίτι μου. Αυτή ήταν μια πολύ σπουδαία στιγμή που έζησα χάρη στο αληθινό μου φίλο, τον Κώστα.

Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Υπάρχουν αγόρια και κορίτσια που μεγαλώνουν μαζί, εξελίσσονται μαζί και χαίρονται άδολα και απονήρευτα ο ένας για τον άλλο. Εγώ χαίρομαι για την οικογένεια που έχει, για τις σπουδές και τις επιτυχίες του και εκείνος χαίρεται για ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ, τα βιβλία μου και τις δικές μου επιτυχίες.

Υπάρχουν φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αναγνωρίζω ότι είναι οι εξαιρέσεις. Υπάρχουν όμως. Και επειδή έχω την τύχη να ζω μια τέτοια, σας παρακαλώ μη τις κοροϊδεύετε.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 34ος: Οι γυναίκες φταίνε για όλα!

2011-02-03T22:59:00.003+02:00

Είναι αρκετός ο καιρός που ψάχνω μια καλή αφορμή για να επιστρέψω στο blog μου. Η επικοινωνία που έχω με τα κορίτσια μέσω του Facebook μου δίνει την χαρά της επικοινωνίας με τους αναγνώστες των τυπωμένων πλέον "μύθων" μου αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτε δεν μπορείς να πεις όλα όσα θέλεις μέσα σε δύο προτάσεις. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω αυτό το προσόν.

Μου λένε συχνά για το νέο μου βιβλίο κάτι: ότι είμαι αρκετά αυστηρή με τα κορίτσια. Αν και αυτό με κάνει να νιώθω σαν δασκάλα με σφιχτό κότσο και γιαλιά μυωπίας, προσεγγίζει - προσεγγίζει λέω - την αλήθεια, υπό την έννοια ότι πιστεύω πως στις σχέσεις κάνουν και οι δύο πλευρές λάθος. Οι γυναίκες έχουν την τάση συχνά να συζητάνε με τις φίλες τους για κάτι που τις απασχολεί και να κλείνουν την συζήτηση λέγοντας την φράση "ο βλάκας!". Ναι, είναι αλήθεια ότι εκεί έξω υπάρχουν αρκετοί βλάκες, όπως επίσης υπάρχουν και κορίτσια που ανέχονται αυτούς τους βλάκες, ή ακόμη είναι και αυτά μάλλον δύστροπα και απαιτητικά. Βy the way, η νοοτροπία "φταίει για όλα ο άλλος" δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Τα κορίτσια εγώ πάντως τα αγαπάω και θα συνεχίσω να τους λέω οτιδήποτε πιστεύω ότι μπορεί να τα βοηθήσει. Ακόμα και να θυμίζω την δασκάλα που είπα πιο πάνω.

Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι να βλέπω γυναίκες κατασταλαγμένες, ειλικρινείς, χωρίς απωθημένα και "καθαρές". Αυτές οι γυναίκες μου αρέσουν πολύ, τις παραδέχομαι και κάνω ό,τι μπορώ για να τους μοιάσω. Και για να κάνουμε και λίγη πλάκα, θέλω να αφιερώσω σε όλες μας, το ακόλουθο κείμενό μου. Το είχα γράψει για ένα περιοδικό του εκδότη μου στον Βόλο. Είναι γεμάτο από συμβολισμούς και δείχνει ότι πάρα πολλές φορές, τα κορίτσια είναι σίγουρα και κατασταλαγμένα.

Θέλω πραγματικά να το αφιερώσω ιδιαίτερα στην Αφροδίτη, στην Σοφία, στην Βασιλική, στην Τζέλα, στην Βερόνικα και σε όλες τις νέες μου φίλες, οι οποίες μου άνοιξαν την καρδιά τους και μου είπαν τα πιο ζεστά τους λόγια για τον "Άντρα που θα παντρευτώ". Καλώς βρεθήκαμε.

Η γυναίκα ΔΕΝ φταίει για όλα!

Τελικώς δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, τόσες χιλιάδες έτη μετά, αν ο άντρας έκανε καλά που ήθελε παρέα στο Παράδεισο ή αν ήταν προτιμότερο να μείνει μόνος. Η ουσία είναι ότι ο Αδάμ αφού παρατήρησε το περιβάλλον και έκανε στον Θεό ερωτήσεις για οτιδήποτε του κινούσε το ενδιαφέρον, κάποια στιγμή βαρέθηκε. «Θέλω κάποιον για να κάνω παρέα», είπε ούτε λίγο ούτε πολύ στον Δημιουργό του. Έτσι, την ώρα που ο Αδάμ πήρε έναν υπνάκο, μεσολάβησε μία θεϊκή χειρουργική παρέμβαση, και ξύπνησε με μερικά πλευρά λιγότερα και με μία γυναίκα δίπλα του. Την Εύα.

Έτσι οι δυο τους περνούσαν καλά και ο Θεός θαύμαζε τα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δημιουργήματά του. Μέχρι που κάποια μέρα εμφανίστηκε το καταραμένο φίδι. Ο Αδάμ ήταν τελείως αθώος, άσπιλος και αμόλυντος. Ναι αμέ. Η Εύα όμως ήταν ως φαίνεται περισσότερο πονηρή και περίεργη, γεγονός που το διέκρινε ο όφις. Την πλεύρισε λοιπόν, και έπειτα από μια συζήτηση που έκαναν οι δυο τους, όχι μόνο την έβαλε να δαγκώσει το μήλο, αλλά την έπεισε να δώσει και στον απονήρευτο Αδάμ! Και κάπως έτσι χάθηκε ο παράδεισος.

Από την ώρα εκείνη το αρσενικό γένος δεν έχει σταματήσει να λέει "χάσαμε τον παράδεισο εξαιτίας μιας γυναίκας". Αυτή αναμφισβήτητα είναι η μία πλευρά από την οποία μπορεί να δει κανείς τα πράγματα. Υπάρχει όμως και η άλλη, η πιο ενδιαφέρουσα. Διότι τι συμβολίζει - άθελά του - το προπατορικό αμάρτημα; Ότι η γυναίκα έχει λόγο και άποψη. Αυτή είναι μια τόσο σημαντική παρατήρηση, που είμαι σίγουρη ότι αν τα κορίτσια την είχαν αντιληφθεί, θα είχαν αλλάξει τις ζωές τους. Άλλωστε αν το δούμε από τη φιλοσοφική του σκοπιά, το προπατορικό αμάρτημα ήταν η πρώτη προσπάθεια χειραφέτησης του ανθρώπου, η επιθυμία για ανακάλυψη κάτι νέου. Και σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν "χρεώνεται" στον Αδάμ αλλά στην ανήσυχη και πολυπράγμονα Εύα. Επομένως κυρίες μου, σταματήστε να νιώθετε ενοχές για το μήλο.

Πολλά φιλιά.

PS1: Ευχαριστώ την Maria Z για το βραβείο που έδωσε στο LeaveYourMyth. Είναι γλυκύτατη.

Πού θα είμαι σήμερα το απόγευμα;

2010-11-28T02:58:00.004+02:00

Οι φίλοι μου με φωνάζουν για πλάκα "Madame de Killeler", αφενός για να σχολιάσουν με έξυπνο τρόπο το - πράγματι υπερβολικό κάποιες φορές - ντύσιμό μου, αφετέρου για να κάνουν το προφανές λογοπαίγνιο με την λέξη killer, η οποία παραπέμπει στην ιδιότητά μου ως αστυνομική συγγραφέας.

Και μου αρέσει πολύ αυτό ξέρετε. Μπορεί εδώ να μιλάμε κυρίως για τις σχέσεις, κάτι που λατρεύω να κάνω όμως είναι να γράφω και να διαβάζω αστυνομικές ιστορίες. Σήμερα το απόγευμα λοιπόν, στις 19:00, θα βρίσκομαι μαζί με τον mr whodunit Νεοκλή Γαλανόπουλο και την αξιαγάπητη Νορίνα Παπαλιού στο bookstore cafe Συλλαβή, στο Παγκράτι, για να μιλήσουμε για τα αστυνομικά μας βιβλία, σε μια βραδιά μυστηρίου . . . Η αλήθεια είναι ότι νιώθω σαν να πρόκειται να συναντηθώ με μια παρέα φίλων και να τα πούμε γύρω από έναν κοινό άξονα που τόσο μας αρέσει: εκείνον του μυστηρίου και της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και στην ανακοίνωνη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας εδώ.

Θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη να μην προτείνω στους φίλους που αγαπούν το διάβασμα τα δύο βιβλία του Νεοκλή Γαλανόπουλου, "Η παραλλαγή του Γιώργου Δαρσινού" και "Θάνατος από το πουθενά" (πραγματικά αυτό ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσετε) και το συναρπαστικό "Γκάτερ" της Νορίνας Παπαλιού που το διάβασα μονορούφι. Πρόκεται για ένα βιβλίο που έχει γραφτεί από άνθρωπο με γνώσεις και ποιότητα και αυτό φαίνεται.

Πολλά φιλιά.

Μύθος 33ος: Αν τον κάνεις να ζηλεύει, θα τρέχει από πίσω σου

2010-10-28T00:01:00.009+03:00

Είναι αξιολύπητο, αλλά το βλέπω να συμβαίνει συχνά. Τα κορίτσια μου λένε τους διάφορους τρόπους που σκαρφίζονται και τα κόλπα με τα οποία πιστεύουν ότι διατηρούν το ενδιαφέρον του αγοριού τους. Η μία απομονώνεται σε ένα δωμάτιο και μιλάει συνομωτικά στο τηλέφωνο για να νομίσει το αγόρι της ότι "κάτι παίζει" με έναν τρίτο. Η άλλη στέλνει λουλούδια στον εαυτό της για να τον κάνει να ζηλέψει. Και φυσικά το κόλπο που κυκλοφορεί πολύ είναι να τον αποκαλεί κατά λάθος - και καλά - με ένα άλλο αντρικό όνομα για να τον ιντριγκάρει.

Όλο αυτό το παιχνίδι αφενός μου φαίνεται φτηνό. Μου θυμίζει κάτι κορίτσια που φοράνε άσπρο κολάν και διχτυωτό μπλουζάκι και διασκεδάζουν στα μπουζούκια. Αφετέρου μου φαίνεται ανούσιο. Και αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσεις, αν νομίζεις ότι με αυτά τα καραγκιοζιλίκια θα κάνεις το αγόρι σου να τρέχει από πίσω σου: έχει κάποιο αποτέλεσμα η όλη διαδικασία; Υπάρχει ουσία;

Γράφω με ειλικρίνια και πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχει ένα αποτέλεσμα, το οποίο όμως είναι πάρα πολύ προσωρινό. Θα τραβήξεις την προσοχή του αν αντί για Πέτρο τον πείς Νίκο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να τον πείσεις για την αυθεντικότητα σου αν καταφεύγεις όλη την ώρα σε τέτοιες ανοησίες.

Μία αμερικανίδα συνάδελφος υποστηρίζει μέσω του βιβλίου της πως το σημαντικότερο και ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΤΕΡΟ προσόν σε μία γυναίκα είναι η αξιοπρέπειά της. Είναι έτσι ακριβώς και συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Η κάθε γυναίκα θέλει να ενδιαφέρει τον άντρα της. Αυτό, δεν πρόκειται να το καταφέρει βάζοντας τις κολλητές της να της τηλεφωνούν, προσποιούμενη ότι της τηλεφώνησε ένας άλλος γκόμενος. Αντιθέτως, θα έχει πολύ περισσότερο την προσοχή και τον σεβασμό του συντρόφου της αν του δείχνει έμπρακτα ότι είναι μια γυναίκα που δεν κάνει εκπτώσεις στην ποιότητά της. Μια γυναίκα που δεν κρέμεται από πάνω του. Μια γυναίκα που έχει και άλλα ενδιαφέροντα εκτός από το να σκέφτεται όλη την ημέρα πώς θα κάνει τα μαλλιά της όταν θα τον συναντήσει. Μια γυναίκα που λέει ότι "μπορώ να σταθώ στα πόδια μου ό,τι και να γίνει" και που το εννοεί. Μια γυναίκα που τον αγαπά με την καρδιά της αλλά που δεν θα καθίσει να την πατήσει ο τύπος, αν εκείνος ξεφύγει από τα όρια που πρέπει.

Ναι, νομίζω ότι αυτό το τελευταίο είναι το σημαντικότερο για να έχεις το ενδιαφέρον του: να τον κάνεις να καταλαβαίνει ότι τον αγαπάς με μία αγάπη που δεν είναι άνευ όρων. Και φυσικά το να έχεις κάποια έσοδα. Το έχω ξαναπεί στο LeaveYourMyth. Δεν έχει σημασία αν βγάζεις 500 ευρώ ή 3.000 ευρώ. Σημασία έχει η αξιοπρέπειά σου και το μήνυμα που του δίνεις ξεκάθαρα: είσαι ουσιαστικά ανεξάρτητη και δεν έχεις καμία πρόθεση να τον εκμεταλλευτείς οικονομικά.

Ένας άντρας με ποιότητα είναι ένας άντρας που θα δώσει σημασία σε αυτά που μόλις σου ανέφερα. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα καθίσει να στήσει αυτί ή να σε παρακολουθήσει για να διαπιστώσει αν μπορείς να ζήσεις χωρίς εκείνον. Αυτό είναι ένα μήνυμα που θα το πάρει από την γενικότερη στάση σου.

Αν λοιπόν είσαι το κορίτσι που στέλνει λουλούδια στον εαυτό του, περνάς ένα και μόνο μήνυμα: ΦΟΒΑΣΑΙ. Ναι, όχι μόνο δεν είσαι ανεξάρτητη, αλλά τρέμεις από φόβο μη μείνεις μόνη σου και καταφεύγεις σε κάθε απελπισμένη λύση.

Σου λέω όμως ότι δεν πρέπει να φοβάσαι. Ο φόβος σακατεύει. Απέκτησε αυτοπεποίθηση, γίνε η γυναίκα που ξέρει τι θέλει και σου υπογράφω ότι δεν θα χρειαστείς κανένα φτηνό κόλπο για να πείσεις τον τύπο ότι αξίζεις.

Πολλά φιλιά!

PS: Ποιο είναι το νέο δηλαδή; Το είδα σε όλες τις εκπομπές ένα μεσημέρι που έκανα το λάθος να ανοίξω την τηλεόραση, αντί να πάω στο Petite Fleur για καφέ. "Η Jennifer Lopez έχει κυτταρίτιδα! Φαίνεται στην φωτογραφία που την τράβηξε ο paparazzi!". Ε, ναι, στην φωτογραφία φαίνεται ξεκάθαρα ότι η γυναίκα έχει κυταρρίτιδα. Τι να κάνουμε τώρα; Αν οι άντρες ξύπνησαν τώρα και δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι οι φωτογραφίες που βλέπουν στα περιοδικά είναι photoshop, είναι καιρός να τους αποκαλύψουμε την συγκλονιστική αλήθεια: "Παιδιά, οι φωτογραφίες που βλέπετε στα περιοδικά είναι επεξεργασμένες. Όλες οι γυναίκες έχουν κυτταρίτιδα. Όλες. Ακόμη και οι σέξι τραγουδίστριες της showbizz. Λυπάμαι πολύ".

Μύθος 32ος: Η απάντηση "δεν έχω τίποτα" θα τον κάνει να σου δώσει σημασία

2010-10-13T21:20:00.005+03:00

Συνταξίδεψα με το αγόρι της φίλης μου και δικό μου καλό φίλο την περασμένη Δευτέρα. Ο Δημήτρης είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στην Ελλάδα και ενώ μιλούσαμε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, κάποια στιγμή μου ζήτησε να κάνω ησυχία για να μπορεί να ακούσει το τραγούδι που είχα βάλει εκείνη την ώρα. Το τραγούδι είναι το Viva La Vida, αγαπημένο μου κομμάτι, με υπέροχο ρυθμό και βαθύ νόημα. Ακούστε το προσεκτικά.

Ο Δημήτρης είχε απορροφηθεί. Έβαζε την εισαγωγή ξανά και ξανά. Προφανώς, ως μουσικός άκουγε κάτι που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω. Αφού έπαιξε την εισαγωγή καμιά δεκαριά φορές, γύρισε και μου είπε: "Απίστευτο! Οι άνθρωποι έχουν κάνει κάτι πολύ έξυπνο. Καταπληκτικό!". Άρχισε να μου εξηγεί κάτι που δεν το θυμάμαι πολύ καλά, η ουσία όμως είναι: προέκυψε ένας πολύ απλοϊκός και έυκολος ρυθμός για το ανθρώπινο αυτί, από την μίξη δύο περίπλοκων ρυθμών (για τους γνώστες της μουσικής, ο συνδυασμός του 7 και του 9, δίνει δύο οχτάρια, τα οποία με την σειρά τους, παράγουν τεσσάρια τα οποία αρέσουν και στην κουτσή Μαρία όταν τα ακούει). Έτσι προέκυψε λοιπόν το Viva La Vida και χαιρόμαστε όοοοοοοοοοοολοι μας να το ακούμε.

Το ίδιο βράδυ επισκέφτηκα τα Starbucks για να διαβάσω και επεξεργαζόμουν την συζήτηση. Σκεφτείτε το λίγο: είναι πραγματικά πολύ πιο σημαντικό θέμα από την παραγωγή ενός τραγουδιού. Είναι το περίπλοκο που γίνεται απλό. Είναι το δυσνόητο που γίνεται κατανοητό. Είναι το δύσκολο που γίνεται εύκολο.

Μου λένε κάποιες φορές οι φίλοι μου ότι ο σύντροφός τους δεν τους καταλαβαίνει. Πλησιάζω τα τριάντα και έχω καταλάβει ότι είναι σημαντικός ο αριθμός των φορών που ο άλλος δεν μας καταλαβαίνει επειδή, απλούστατα, δεν μιλάμε κατανοητά. Σε ρωτάει "Τι έχεις;" και απαντάς "δεν έχω τίποτα". Ε, πώς δεν έχεις τίποτα, αφού κάτι έχεις. Πες το, να σε καταλάβει και να κάνει κάτι γι αυτό. 'Η αποφασίζεις να του πεις. Και αρχίζεις την ιστορία της ζωής σου. Ξεκινάς από εκεί που λοξοκοίταξε την σερβιτόρα και τα πήρες στο κρανίο και καταλήγεις στην ιστορία της ζωής σου.

Άκου τώρα πώς έχει το πράγμα. Αν θες να βγάζεις άκρη, ακόμα και στις πιο πολύπλοκες καταστάσεις πρέπει να μιλάς απλά. Κατανοητά. Να νιώθεις ότι γίνεσαι κατανοητή. Και όταν γίνεσαι κατανοητή, μάντεψε! Δεν είσαι ούτε γκρινιάρα, ούτε μυστήριο τρένο. Είσαι το πιο απλό πράγμα του κόσμου: μια γυναίκα που μιλάει με σιγουριά, χωρίς υπερβολές. Και αυτό, είναι πολύ σημαντικό. Μέσα στο κεφάλι σου λοιπόν, μπορεί να έχεις τα εφτάρια και τα ενιάρια που είχαν οι Coldplay όταν έγραφαν το μαγικό αυτό τραγούδι. Οφείλεις όμως, να παράγεις τεσσάρια αν θες να είσαι σαφής. Δεν θα ήταν το Viva la Vida αυτό το δημοφιλές και υπέροχο κομμάτι, αν δεν απλοποιούνταν.

Πολλά φιλιά!

PS1: Η νέα σειρά Κούκλες του Mega, νομίζω ότι θα πρέπει να μας γίνει συνήθεια. Είδα προ ολίγου το πρώτο επεισόδιο και ξετρελλάθηκα. Και όσο και αν την θεωρούσα έως τώρα ατάλαντη, οφείλω να παραδεχτώ ότι η κ. Ματσούκα δίνει ρέστα με τον ρόλο της.

Μύθος 31ος: Χώρισε με την άλλη για να είναι μαζί σου

2010-10-06T02:04:00.003+03:00

Δεν ήταν εύκολο. Κοίταζα τη φίλη μου, Μπέτυ, μέσα από τον καθρέφτη του εστιατορίου που πήγαμε για βραδυνό. Η έκφρασή της είχε αλλάξει, είχε βουλιάξει σε μια σιωπή. Λίγο πριν είχε μάθει ότι ο άντρας που της ζήτησε να χωρίσουν πριν από έξι μήνες, ο Αλέξανδρος, ετοιμάζεται να παντρευτεί την γυναίκα με την οποία διατηρούσε κρυφό παράλληλο δεσμό. Ζήτησα από την κοπέλα που μας σέρβιρε να μας φέρει δύο cocktails ακόμη και κάθισα να εξηγήσω στην φίλη μου κάποια πράγματα.

Οι γυναίκες κάνουν ένα τεράστιο λάθος. ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Χαίρονται όταν ένας άντρας χαλάει την σχέση/γάμο/οικογένεια που ήδη έχει για χάρη τους. Φουσκώνουν από χαρά, θεωρούν τους εαυτούς τους θεές ακαταμάχητες. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα νιώθει η γκόμενα του Αλέξανδρου, η οποία οσονούπω θα τον πάρει με παπά και με κουμπάρο. Την φαντάζομαι να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να λέει στον εαυτό της "φτου σου κοπελάρα μου! Τον έκλεψες από την άλλη, δεν μπόρεσε να σου αντισταθεί και είναι ολοδικός σου!".

Θα ήθελα να πω ότι παρότι εκείνο το βράδυ συμπαραστάθηκα στην Μπέτυ, το σωστό από την μεριά μου θα ήταν να συμπαρασταθώ και στην γκόμενα. Ναι, καλά διάβασες, να συμπαρασταθώ στην γκόμενα. Η οποία δυστυχώς μάλλον δεν έχει καταλάβει τι την περιμένει. Αναρωτιέμαι, ξέρετε, γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι δεν κάνουν κάποιες πολύ απλές ερωτήσεις στον εαυτό τους, όπως για παράδειγμα: "μήπως όπως κεράτωσε την πρώην μαζί μου, έτσι δεν θα διστάσει να μου κάνει και εμένα το ίδιο αργότερα;".

Υπάρχει μια αλήθεια λοιπόν. Κια η αλήθεια είναι ότι Αλέξανδρος δεν χώρισε με την Μπέτυ επειδή η νέα γυναίκα που εμφανίστηκε στην ζωή του ήταν απόλυτα εκθαμβωτική και ακαταμάχητη. Ο Αλέξανδρος τα έμπλεξε με την καινούργια και χώρισε την Μπέτυ επειδή είναι γκομενιάρης. Συννενοηθήκαμε τώρα; Και επειδή ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι αυτός που κουβαλάει πάντα μαζί του, καταλαβαίνεις ότι είναι απλά ζήτημα χρόνου να βρει μια άλλη εκθαμβωτική και ακαταμάχητη.

Θέλω να καταλήξω κάπου. Οι άντρες που πιστεύεις ότι χώρισαν για πάρτι σου, είναι οι άντρες που σίγουρα θα σε κάνουν τάρανδο στο - όχι ιδιαίτερα μακρινό - μέλλον.

Πολλά φιλιά.

PS: Μου αρέσει πάρα πολύ να γράφω για θέματα σχέσεων, η αστυνομική συγγραφή όμως νομίζω πως είναι τελικά η φύση μου. Εδώ θα βρείτε και εμένα και την υπόλοιπη ομάδα Ελλήνων Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας που κάνει σημαντικά πράγματα. Πιθανόν να έχετε ήδη διαβάσει στο Βήμα ή σε κάποια από τις μεγάλες εφημερίδες για την Λέσχη. Θα μιλάμε συχνότερα για αυτό πλέον.

Μύθος 30ος: Στην σχέση πρέπει να είναι και οι δύο ίσοι

2010-09-20T12:19:00.008+03:00

Έχω μία σειρά από μικρά μυστικά, τα οποία δύσκολα θα τα έλεγα φωναχτά γιατί θα ένιωθα μάλλον άβολα. Ένα τέτοιο μυστικό είναι ότι μου αρέσει η Lady Gaga. Ναι, μου αρέσει η Lady Gaga. Θα μου πεις, πού είναι το πρόβλημα, σε ολόκληρο τον πλανήτη αρέσει η Lady Gaga, εσύ βρήκες να ντραπείς γι' αυτό; Ε, να, είναι που σιγά-σιγά αφήνω τα 20's και μου φαίνεται λίγο περίεργο να είμαι fun μια κοπελιάς που κυκλοφορεί με fake αστακούς στο κεφάλι και λαμέ κολάν. Είμαι μια κοπέλα με γούστο στο ντύσιμο, αλήθεια το λέω. Τι διάολο βρίσκω λοιπόν στην Lady Gaga; Τα τραγούδια της είναι πολύ ωραία, ναι, σε αυτό συμφωνούμε, αναρωτιέμαι όμως αν θα είχαν την ίδια ΤΕΡΑΣΤΙΑ επιτυχία αν τα έλεγε μια κοπελίτσα με ένα απλό μίνι φόρεμα. Και φυσικά κατάλαβα: δεν είναι τα τραγούδια που κάνουν την διαφορά, είναι το προσωπικό της ύφος.

Παρακολουθούσα στο youtube το video clip του πολυσηζητημένου Telephone. Η ισχύς εν τη ενώση: το fashion icon Lady Gaga και η "είμαι-θεά-και-να-πάτε-να-πνιγείτε" Beyonce συμπράττουν και το αποτέλεσμα είναι αυτό. Ας το χαρακτηρίσουμε ενδιαφέρον. Το ερώτημα όμως είναι: "Τι έπαθε η θεά-Beyonce;" Διότι η Beyonce είναι μία τραγουδίστρια πάρα πολύ γνωστή, τόσο για τα τραγούδια της, όσο και για την εμμονή της να μην κάνει δίαιτες, καθιερώνοντας στην ουσία ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ στην showbizz. Είναι μία star με ταυτότητα.

Γιατί λοιπόν η Lady Gaga την έκανε σαν τα μούτρα της, σε όλη την διάρκεια του Telephone; Πού πήγαν τα φορέματα "κυκλοφορώ-και-οι-άντρες-παθαίνουν-καρδιακό-επεισόδιο" της Beyonce και γιατί αντικαταστάθηκαν από κακόγουστες κοντές αφέλειες, μαύρο κραγιόν, φορέματα με αμερικάνικη σημαία και κίτρινη (!) σκιά στα μάτια; Beyonce, τι έπαθες κοριτσάρα μου;

Και όμως, είναι τόσο απλό να απαντήσουμε, αφού συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα στη ζωή: ο νόμος του ισχυρού. Επικρατεί και υπερισχύει ο δυνατότερος. Ποιος είναι ο δυνατότερος όμως θα μου πεις. Ο δυνατότερος είναι εκείνος που έχει την ισχυρότερη προσωπικότητα. Σκέψου πάλι το Telephone. Δύο πολύ δυνατά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας είναι μαζί. Το ένα τραβάει το άλλο προς το μέρος του όμως.

Μην παρεξηγήσεις την δύναμη στην οποία αναφέρομαι και την παρερμηνεύσεις σαν κάτι κακό. Πιστεύω πάρα πολύ στις σχέσεις που ο ένας δίνει και παίρνει από τον άλλο. Είναι πολύ λογικό ο ένας να έχει περισσότερες εμπειρίες ή περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι ηλικιακό το θέμα, είναι καθαρά θέμα εμπειριών που θέλησες να συλλέξεις. Μπορεί να είσαι μεγαλύτερος ή μικρότερος και να είσαι ο "δυνατός". Μπορεί να είσαι στην ίδια ηλικία με τον σύντροφό σου. Και πάλι κάποιος από τους δύο είναι ο "δυνατότερος". Είναι ωραία και υγιής αυτή η δύναμη. Πρέπει να αξιοποιείται για να δημιουργείται μία πορεία στο ζευγάρι.

Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται πάντα. Οι άνθρωποι έχουν κόμπλεξ και τα αφήνουν να τους νικήσουν. Υπάρχει εκείνη η μυστήρια φυλή - και κυκλοφορεί ελεύθερη ανάμεσά μας - που προτιμά να τραβήξει τον άλλο προς τα κάτω, αρκεί και μόνο να επιβεβαιωθεί. Ας σας μιλήσω για ένα ζευγάρι φίλων μου που αποτελεί πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων αναφέρω. Η Μαριάννα είναι μια γυναίκα γύρω στα 35, μορφωμένη, με σπουδές στην Αγγλία και με δική της επιχείρηση. τα έφτιαξε με τον Στέφανο πριν από 7 χρόνια και σύντομα παντρευτήκανε. Ο Στέφανος στη ζωή του δεν έκανε τίποτα. Τον ζούσε ο πατέρας του και έτσι περνούσε ο καιρός. Στραβώθηκε η Μαριάννα και μείνανε μαζί τόσα χρόνια για να μάθω για το διαζύγιό τους λίγους μήνες πριν. Ο τύπος, είχε τόσο προβληματική προσωπικότητα που του φταίγανε τα πάντα. Του έφταιγε η Μαριάννα που δούλευε, που είχε στόχους, που έβγαζε χρήματα. Αντί να παραδειγματιστεί και να δώσει και εκείνος ένα oops! στη ζωή του, επιχείρησε με κάθε τρόπο να την τρενάρει. Φόβος. Ο φόβος μη τυχόν και την χάσει. Για τέτοια αφέλεια μιλάμε. Αντί να στήσει τη ζωή του μαζί της, μια υπέροχη ζωή, εκείνος αναλώθηκε στο πώς θα κρατήσει την Μαριάννα εγκλωβισμένη. Τώρα που το σκέφτομαι, και πολύ κράτησε ο γάμος τους.

Συμπέρασμα λοιπόν: σε μια σχέση δεν μπορεί να είμαστε ακριβώς το ίδιο. Η σχέση πρέπει να αναπτυχθεί και να αναπνεύσει. Για να γίνει αυτό, ο δυνατότερος δίνει το παράδειγμα και ο άλλος παραδειγματίζεται.

Είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ πλέον να σας παρουσιάζω τους μύθους μου όχι μονάχα μέσω του LeaveYourMyth αλλά και μέσα από το καινούργιο μου βιβλίο. Συνέλλεξα 100 από τα μεγαλύτερα κλισέ που έχω ακούσει να ξεστομίζονται για τις σχέσεις και τα συμπεριέλαβα στο φρέσκο - τόσο φρέσκο που σπαρταράει - "Ο άντρας που θα παντρευτώ . . . 99+1 μύθοι για τις σχέσεις". Να είστε καλά!

Πολλά φιλιά.

PS1: Το απόλυτο fashion icon της παγκόσμιας μουσικής σκηνής μπορεί να είναι η Lady Gaga, αλλά θα ήταν τεράστια παράλειψη από την μεριά μου να μην αναφερθώ στο απόλυτο fashion icon της Ελλάδας, την αγαπημένη μου Τάμτα. Εδώ, στο egoista κάνει μία υπέροχη εμφάνιση και κάνει στον Ησαϊα Ματιάμπα ό,τι έκανε ο Lady Gaga στην Beyonce. Μας έδειξε μια άλλη πλευρά του υπέροχου αυτού μουσικού. Θα ήξερε άραγε ο Ησαϊας Ματιάμπα αυτή του την καταπληκτική πτυχή αν δεν συνεργαζόταν με την Τάμτα;

PS2: Θα παντρευτώ εκείνον που θα μου χαρίσει τα παπούτσια που φοράει η Τάμτα σε αυτή της την εμφάνιση. Βεβαίως.

Στου Zonar's με την Εμμανουέλα!

2010-09-18T00:34:00.003+03:00

Η περασμένη Δευτέρα ήταν μια μέρα γεμάτη γλυκά συναισθήματα και μια υπέροχη γνωριμία για εμένα! Με την Εμμανουέλα του Eating Around και του Spinning Around γνωριζόμαστε μέσω του blogging εδώ και μήνες και η χαρά μου κάθε φορά που την βλέπω από τα διαδικτυακά μου λημέρια είναι πολλή μεγάλη. Γεμάτη κέφι, χαρά και πάντοτε με έναν καλό λόγο, είναι ο σίγουρος τρόπος για να μου φτιάξει την διάθεση.

Ξεκινώντας λοιπόν, εγώ από τα βόρεια του λεκανοπεδίου και εκείνη από τα νότια, ορίσαμε ως σημείο συνάντησης το Zonar's και περάσαμε μια ωραία βραδιά, συζητώντας ασταμάτητα, κάνοντας ερωτήσεις η μία στην άλλη και ανταλάσσοντας ιδέες. Την ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί έβαλε το μυαλό μου να στροφάρει και θέλω να πιστεύω ότι και εκείνη πήρε κάτι από εμένα. Ένα μόνο θα πω: το μέλλον θα δείξει!

Αν και είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα, όσοι δεν είσαστε πιστοί του Eating Around, μάλλον πρέπει να περάσετε από εκεί. Η Εμμανουέλα, πείθει και τον πλέον δύσπιστο να βάλει την κατσαρολίτσα στη φωτιά και να στείλει τα φυλλάδια του delivery για ανακύκλωση.

Εμμανουέλα, κοριτσάκι μου, χάρηκα τόσο πολύ που γνωριστήκαμε!

Πολλά φιλιά!

Τα κορίτσια μου!

2010-09-04T02:28:00.013+03:00

Υπάρχει μια στιγμή σημαντική για έναν συγγραφέα και αυτή δεν είναι ούτε όταν υπογράφει το συμβόλαιό του, ούτε όταν λαμβάνει το πρώτο αντίτυπο στα χέρια του. Είναι η στιγμή που επιλέγει εκείνους στους οποίους θα αφιερώσει το βιβλίο του.

Σε λίγες ημέρες, αρχής γενομένης από σήμερα, θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία το νέο μου βιβλίο, τρίτο στη σειρά. Τον τίτλο και τις λεπτομέρειες θα σας τις ανακοινώσω σύντομα, δεν με νοιάζει να το κάνω σήμερα αυτό. Σήμερα θέλω να σας πω κάτι άλλο: την δουλειά μου αυτή την αφιερώνω

"για τις φίλες μου
για την αδερφή μου, που έψαχνε την αληθινή αγάπη και την βρήκε"

Πιστεύω ακούγεται γλυκανάλατο. Είναι σημαντικό όμως να ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπούν ό,τι και να γίνει. Αυτά είναι τα κορίτσια μου λοιπόν.

Η αδερφή μου

Ας μη γελιόμαστε. Αν δεν ήμασταν αδερφές, δεν θα υπήρχαν πολλές πιθανότητες να κάνουμε παρέα με την Χριστίνα. Διαφέρουμε πάρα πολύ ως ιδιοσυγκρασίες, αλλά ευτυχώς έχουμε και οι δύο την ωριμότητα να συνειδητοποιούμε ότι τα κοινά γονίδια μας έχουν καταδικάσει σε μία αλληλο-αγάπη. Αυτή η αλληλο-αγάπη μας έχει σώσει από το αλληλο-σφάξιμο. Παρά το ότι είναι κάπως υπερτροφική για πεντάχρονη, εγώ την αποκαλώ "κούνελο" και εκείνη με φωνάζει "Τάνια" (δεν το κάνει μόνο η αδερφή μου αυτό, για κάποιον λόγο που δεν ξέρω, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στην οικογένεια και στον φιλικό περίγυρο με φωνάζουν Τάνια και όχι Αθηνά, που είναι το πραγματικό μου όνομα). Λόγω του επαγγελματός της υπόκειται σε κάποιους περιορισμούς και έτσι δεν μπορούμε να δούμε την φάτσα της σε αυτή την φωτογραφία. Είναι όμορφη πάντως. Και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές, ξημερώνει η μέρα του γάμου της και η ίδια είναι στα μπουζούκια, κάνοντας bachelor με τις φίλες της. Ήμουν κι εγώ καλεσμένη αλλά προτιμούσα να χαλαρώσω από την ένταση της ημέρας (είχαμε και στο σπίτι party) παρά να πάω στα μπουζούκια. Είπαμε αδελφική αγάπη, αλλά υπάρχει και κάποιο όριο.
Όταν ήταν μωρό και την είχαν φέρει στο σπίτι, μου έκανε εντύπωση το πόσο μικρή ήταν. Να, δείτε ότι λέω την αλήθεια.

Η Μαριλλία

Αν μετρήσετε προσεκτικά τα χέρια στη φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του κειμένου, θα τα βγάλετε τρία. Το χέρι που είναι τυλιγμένο γύρω από το λαιμό μου, ανήκει στην Μαρίλλία. Την υπόλοιπη, δεν πρόκειται να σας την δείξω, επειδή είναι ανήλικη. Με το κορίτσι αυτό μας συνδέει μια δυνατή και σημαντική ιστορία. Δεν θα σας την πω. Να ξέρετε όμως, πως όταν ένας άνθρωπος είναι ώριμος και έχει υψηλό επίπεδο IQ μπορεί πραγματικά να κλέψει την παράσταση, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Είναι τιμή μου να είναι φίλη μου.

Η Angelika

"Πατάς το κουμπί και βλέπεις τα λεφτά σου να χάνονται", μου είπε η Αγγελική όταν καθόμασταν μπροστά από έναν κουλοχέρη στο Las Vegas και βάλαμε τα γέλια. Εγώ είδα τα λεφτά μου να χάνονται αλλά η ίδια ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ, πράγμα που το θεωρήσαμε καλό σημάδι. Γνωριστήκαμε πριν 10 χρόνια και είμαστε πολύ καλές φίλες την τελευταία εξαετία, λίγο πριν φύγει για Αμερική. Ξεκινήσαμε από μία κοινή αφετηρία, στην πορεία οι επαγγελματικοί μας δρόμοι χώρισαν και σήμερα εκείνη με βοηθάει λέγοντάς μου τη γνώμη της για τα τα βιβλία και τις φωτογραφίες μου, εγώ την βοηθάω να συνδυάζει τα ρούχα της και η μία βοηθάει την άλλη γενικά. Δεν θα ξεχάσω ένα βράδυ που είχαμε κλειστεί στο σπίτι μου προσπαθώντας να μάθουμε να χορεύουμε και να τηρούμε τα βήματα. Μάθαμε να χορεύουμε τελικά.

Η Μαρία

Η Μαρία τα ξέρει. Της τα έχω πει και μου τα έχει πει και εκείνη. Είναι ιδιαίτερο το δέσιμο και θα μου επιτρέψετε να το μοιράζομαι μαζί της. Είχαμε γνωριστεί στην εφημερίδα όπου δουλέψαμε και οι δύο για ένα διάστημα. Η εφημερίδα στήθηκε, πήγαίνει πολύ καλά, το ίδιο και η φιλία μας.
Είμαστε φίλες σήμερα χάρη σε εκείνη και την ευχαριστώ που επέμεινε και ήταν εκεί. Μία πολύ αστεία (τώρα) φάση ήταν όταν για ένα Σαββατοκύριακο και έπειτα από μια σειρά κακών συγκυριών (είχα πάρει λάθος κάρτα ανάληψης, είχαν γίνει λάθος συννενοήσεις) είχαμε μείνει μόνο με 20 ευρώ στην Αθήνα. Αφού μας τελείωσαν, είχαμε βρεθεί Κυριακή μεσημέρι στα ΚΤΕΛ για να φύγω για την πόλη μου (είχα ευτυχώς ήδη εισιτήριο). Η Μαρία αφού διαπραγματεύτηκε με τον τύπο στο κυλικείο, τον έπεισε να της φτιάξει έναν καφέ με αντάλλαγμα το τελευταίο μας ευρώ. Ενώ περιμέναμε την ανακοίνωση της αναχώρησης και καθόμασταν κάτω από την ήλιο φορώντας αθλητικές φόρμες, γυρίζει και μου λέει: "Πόσες πιθανότητες έχουμε αυτή τη στιγμή να πείσουμε κάποιον ότι εγώ έχω πισίνα στο σπίτι μου και ότι εσύ χρυσοπληρώθηκες για να στήσεις ένα περιοδικό για την γυναικεία επιχειρηματικότητα;" Αρνήθηκα να σχολιάσω.
Στην φωτογραφία είμαστε πριν από μερικούς αιώνες, σε ένα από τα ταξίδια μας. Σήμερα είμαστε και οι δύο μελαχρινές. Το βασικό όμως είναι ότι σήμερα είμαστε και οι δύο αλλιώς.

Η Helen

Νομίζω ότι εδώ πρόκειται για μια 100% πραγματική σχέση. Από αυτές που με τον άλλο μπορείς να τα πας καλά, να του θυμώνεις, να τα ξαναβρίσκετε και η ζωή να κυλάει. Η ίδια λέει ότι στην πρώτη γυμνασίου την είχα πλησιάσει και την είχα ρωτήσει αν θέλει να γίνουμε φίλες, αλλά εγώ νομίζω ότι αυτά τα λέει για να με διαβάλλει.
Αν μοιάζουμε με την Ελένη; ΚΑΘΟΛΟΥ. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Δεν ακούμε την ίδια μουσική (εγώ Χατζηγιάννη, εκείνη κάποια συγκροτήματα που τα ξέρουν μόνο αυτοί που τα έχουν), δεν ντυνόμαστε με τον ίδιο τρόπο (εγώ pencil φορέματα και make up, εκείνη ethnic φορέματα και ούτε ένα κραγιόν), εκείνη θέλει να πάει στην Ισπανία ενώ εγώ όχι, εκείνη είναι εσωστρεφής ενώ εγώ είμαι ελεγχόμενα εσωστρεφής. Γιατί στο καλό κάνουμε παρέα; Είναι πολύ απλό: το σημαντικότερο προσόν σε έναν άνθρωπο δεν είναι να ξέρει να μιλάει, αλλά να ξέρει να ακούει. Αυτό είναι κάτι κοινό και στις δυο μας.

Η Κίκα

Το Κίκα είναι γυναικείο όνομα και βγαίνει από το Κυριακή. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι μου την σπάει γιατί είναι πιο ψηλή από εμένα (ναι, είναι ψηλότερη από εμένα), κατά τα άλλα μου είναι πολύ αγαπητή. Αυτό το ύψος που έχουμε σήμερα, το έχουμε από την πρώτη γυμνασίου, πράγμα που τότε ήταν εκνευριστικό, αφού κανένα απολύτως αγόρι δεν γύριζε να μας κοιτάξει. Σήμερα αυτές οι λεπτομέρειες διορθώθηκαν και συχνά θυμόμαστε τα παλιά. Στην εφηβεία μας, μετρούσαμε τα κέρματά μας, τα ενώναμε και αγοράζαμε μία σοκολάτα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σήμερα μπορούμε πιο εύκολα να αγοράσουμε σοκολάτες και επειδή μάλλον μερικές φορές το παρακάνουμε με την έξοδα, υπογράψαμε από ένα αποταμιευτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα για να εξασφαλίσουμε ότι στα 60 μας θα έχουμε λεφτά για σοκολάτες και δεν θα χρειαστεί να βγάλω τα παπούτσια μου στο σφυρί για να ζήσουμε. Όταν διαβάζαμε το προτεινόμενο συμβόλαιο στριφογύριζα χοροπηδώντας και της λέω: "ουάου!!! Ετοιμάσου! Στα 60 μας θα πάμε στην Τζαμάικα!". "Εγώ μέχρι τότε θα έχω πάει στην Τζαμάικα", μου λέει εκείνη ξινισμένα. Το σκέφτηκα λίγο και συνέχισα να στριφογυρίζω: "Ουάου!!! Ετοιμάσου! Στα 60 μας θα ΞΑΝΑπάμε στην Τζαμάικα!". Φωτογραφία της Κίκας δεν έχει. Τι γιατί; Γιατί έτσι.

Πολλά φιλιά!

PS: Γράφτηκαν πολλά στα blogs για το θέμα του Κώστα Τσόκλη. Λένε ότι ο καλλιτέχνης είναι πνεύμα ελεύθερο και ανατρεπτικό. Από την πλευρά του καλλιτέχνη θα μιλήσω λοιπόν, για να σας πω ότι το καλύτερο πνεύμα είναι το ισορροπημένο αλλά και φυσικά για να αναρωτηθώ: "Θα είχατε άραγε τις ίδιες απόψεις, αν η - αξιαγάπητη - κόρη σας έπεφτε θύμα βιασμού;"

Ο αστροναύτης.

2010-08-27T22:52:00.004+03:00

Είναι πραγματικά περίεργο αυτό που κάνουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους. Ένα παιδί όταν είναι μικρό, δέχεται την ώρα που παίζει, την ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;". "Όταν μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης!", λέει ο πιτσιρίκος. Έχετε δει την έκφραση των γονιών την ώρα που το παιδί λέει ότι θέλει να γίνει αστροναύτης; "Το παιδί μου, το αγόρι μου, τι έξυπνο που είναι", και άλλα πολλά.

Το ίδιο παιδί καθώς μεγαλώνει αρχίζει και δέχεται τις επιρροές του περιβάλλοντος, του ίδιου αυτού περιβάλλοντος που καμάρωνε με τα μεγαλεπίβολα σχέδιά του. "Αστροναύτης; Εντάξει, καλά, δεν λέω, αλλά κάνε και τα χαρτιά σου για το δημόσιο".

Αρχίζεις λοιπόν και πιστεύεις ότι το να γίνεις αστροναύτης είναι αδύνατο. Πολύ δύσκολο, οι καιροί είναι κακοί, δεν βλέπεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις μια δουλίτσα και να έχεις ένα κομματάκι ψωμί (προσέξατε τα υποκοριστικά), βολέψου τώρα κάπου και σταμάτα να ζητάς άλλα πράγματα, θα φας τα μούτρα σου.

Έτσι έχει το story και τελικά ο υποψήφιος αστροναύτης δουλεύει με σύμβαση στο ταχυδρομείο. Αναρωτιέμαι ποιος φταίει περισσότερο γι' αυτό ξέρετε: το περιβάλλον του που έκανε τα πάντα για να τον πείσει ότι σκέφτεται λάθος ή ο ίδιος που πίστεψε τον κάθε άσχετο που του είπε ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αστροναύτης;

Και τώρα θα σας κάνω μία μεγάλη αποκάλυψη: Κανείς δεν πρόκειται να υπογράψει χαρτί που θα ορίζει ότι θα ζήσουμε για πάντα. Ναι, ναι, και όμως. Φαντάσου τον εαυτό σου σαν τον δημιουργό μιας ταινίας. Είσαι ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός. Δεν έχεις καιρό για πρόβες όμως. Μονάχα για πρεμιέρα.

Έχεις λοιπόν μία και μοναδική υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου. Να γίνεις αυτό που θέλεις να γίνεις. Και αν εσύ θέλεις να γίνεις αστροναύτης, τότε - πραγματικά - πρέπει να γίνεις αστροναύτης.

Στην επόμενή μου ανάρτηση θα σας γνωρίσω τα κορίτσια μου. Είναι οι άνθρωποι στους οποίους χρωστάω το επόμενο επαγγελματικό μου βήμα. Ας πούμε ότι είμαστε μία παρέα από αστροναύτες.

Πολλά φιλιά.

Η ζωή (μου) είναι ωραία

2010-07-16T03:17:00.001+03:00

Αυτές τις ημέρες ζω σε ένα σπίτι που έχει ένα ψυγείο στο σαλόνι και φταίει η αδερφή μου γι' αυτό. Πήρε μια πολυπόθητη μετάθεση από την δουλειά της και για τις επόμενες ημέρες θα συγκατοικήσουμε, μέχρι να πάει οριστικά στο σπίτι του Γιάννη, τον οποίο παντρεύεται. Σήμερα μου έλεγε για το ταξίδι της στις Μαλδίβες. Και με έπιασε πάλι η ταξιδοφιλοσοφία μου. Για ταξίδια θα σας πω σήμερα λοιπόν, και συγκεκριμένα για στιγμές που έζησα εντός Ελλάδας. Το παραδέχομαι όμως, δεν έχω ταξιδέψει πολύ μέσα στην χώρα μας, καλύτερα ξέρω την Ρώμη, παρά την Πάτρα, στην οποία γεννήθηκα κιόλας.

This is Epirus!

Βρίσκομαι στο Συράκο, κάπου ψηλά στα Τζουμέρκα της Ηπείρου. Ο δρόμος για να φτάσω εκεί με το αυτοκίνητο, άγγιζε τα όρια του επικίνδυνου. Είμαι υποχρεωμένη να παρκάρω εκτός Συράκου, αφού το χωριό έχει μια πέτρινη πύλη για είσοδο και ένα μεγάλο καλντερίμι ακολουθεί. Το διασχίζω και βρίσκομαι στην καρδιά του χωριού. Πεινάω αρκετά και η κυρία σε μία από τις ταβέρνες της πλατείας με ενημερώνει ότι το μόνο που μπορεί να μου προσφέρει είναι πίτες, γιατί προετοιμάζεται για το αυριανό πανηγύρι και υπάρχουν δουλειές με φούντες. Κανένα πρόβλημα, με τις πίτες τα πάω πολύ καλά.
Μετά το φαγητό περιφέρομαι στο χωριό. Είμαι στην Ήπειρο, είναι τόσο αισθητο αυτό. Η πέτρα, τα σπίτια, τα νερά που τρέχουν, τα βουνά τριγύρω. Κάθομαι σε μια βρύση και βλέπω την θέα. Την ησυχία "σπάει" ο ήχος ενός κλαρίνου, εδώ. Παραδοσιακό, ηπειρώτικο κλαρίνο. Δεν έχω καμία σχέση με τα παραδοσιακά ακούσματα, σε πολλές περιπτώσεις δεν μου αρέσουν καν, αλλά αναγνωρίζω ότι υπάρχει η μουσική και υπάρχουν και τα ηπειρώτικα. Μια κατηγορία από μόνα τους. Αναζητώ την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Πετρολούκας Χαλκιάς. Αυτά είναι. Υπέροχη στιγμή για εμένα. Από αυτές που δεν θες να τελειώσουν.

Και μετά να κάαααααααααθομαι!

Βρίσκομαι στον Βροντάδο της Χίου. Ένας καθηγητής μου με έχει στείλει το καλοκαίρι προκειμένου να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο πάνω στην Ασφάλεια των Τηλεπικοινωνιών. Η παραλία είναι μόνο ένα βήμα από το Πανεπιστήμιο και μετά το πέρας των διαλέξεων, ο φυσικός δρόμος είναι για την αμμουδιά. Κάθομαι εκεί που σκάει το κύμα με τις ώρες. Η Τουρκία μια ανάσα κοντά και το ηλιοβασίλεμα πέφτει. Ησυχία τριγύρω (τελικά μου αρέσει η ησυχία) και το μυαλό ταξιδεύει. Είμαι σε ένα σύνορο και είμαι καλά.

Για σκι με την Angelika

Η Angelika μπορεί να σας επιβεβαιώσει ότι στα ταξίδια μου κάνω σαν μικρό παιδί, αλλά την πιο θεαματική μου χαζομάρα την έκανα μόλις δυο βήματα από το πατρικό σπίτι μου, στα Χάνια Πηλίου, όπου πήγαμε για να κάνουμε σκι. Ο δάσκαλος μας εξηγεί πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε πάνω στο χιόνι, πώς να σταματάμε και πώς να κινούμαστε. "Κοιτάξτε την Αθηνά", λέει "το κάνει πολύ καλά", κι εγώ φουσκώνω από καμάρι. Λίγο αργότερα, ενώ κατεβαίνουμε μια πλαγιά με τα κορίτσια, έχω μπροστά μου μια φίλη μας και την Angelika πίσω μου, οπότε μου φαίνεται πολύ καλή ιδέα να γυρίσω και να της πω κάτι, ενώ είμαστε σε κίνηση. "Πρόσεξε!", την ακούω να λέει. Μέχρι να στρέψω το βλέμμα μου μπροστά, έχω συγκρουστεί με την άλλη κοπέλα σε μια θεαματικότατη βουτιά και η Angelika πέφτει και αυτή πάνω μας για να συμπληρώσει το φαντασμαγορικό θέαμα. Μετά από λίγο έρχεται ο δάσκαλος και λέει: "Αμάν ρε Αθηνά! Εγώ τόση ώρα λέω ότι είσαι η καλύτερη μαθήτρια και εσύ τα έκανες μαντάρα!". "Μάλιστα", απάντησα εγώ. Το μάλιστα είναι η λέξη που λέω όταν έχω κάνει κάποια βλακεία και θέλω να αποφύγω να δώσω συνέχεια.

NOESIS

Με την Μαριλία αποφασίσαμε να επιμορφωθούμε και έτσι οργανώσαμε εκδρομή στο κέντρο NOESIS στην Θεσσαλονίκη. Είδαμε τρισδιάστατες προβολές. παρακολουθήσαμε ταινία στο αστεροσκοπείο και πειραματιστήκαμε με διάφορα παιχνίδια που μελετούν φυσικά φαινόμενα. Στο τέλος μας ενημερώνουν για κάποια μαθήματα αστρονομίας, τα οποία μπορεί να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε έχει ενηλικιωθεί. "Εσείς έχετε τελειώσει το σχολείο;", με ρωτάει ένας κύριος. Αυτά συμβαίνουν όταν βγάζεις τα τακούνια και κυκλοφορείς με αθλητική αμφίεση.

Θα επανέλθω.

Coula coulάρουμε μαζί σου!

2010-06-16T00:49:00.004+03:00

Το LeaveYourMyth πήρε το πρώτο του βραβείο!

Ποιος μου το έδωσε;

Η κοπελιά από εδώ H Coula!
Δεν θα σας την συστήσω, την ξέρετε σίγουρα και παρότι υπάρχει στην blogοσφαιρα μόλις λίγο καιρό, το blog της έχει ποοοοοοοοοοοοολύ κίνηση! Όχι άδικα βεβαίως. Πολλές φορές βλέπω κομμάτια από τον τρόπο που και εγώ σκέφτομαι σε όσα γράφει. Αλήθεια. Η γραφή της είναι τόσο έξυπνη που της έχω ζητήσει να φιλοξενήσω κείμενό της και εδώ. Μου απάντησε θετικά και πιστεύω ότι σύντομα θα την φέρω από τα λημέρια μου.

Δεν χαίρομαι τόσο για το βραβείο, όσο για το ότι μου το έδωσε η ίδια. Κοπελιά, έγραψες μια πολύ ωραία ανάρτηση για την φιλία. Δεν είμαστε ασφαλώς φίλες, είμαι σίγουρη όμως ότι κάτι υπάρχει εδώ. Θα δεις.

Πολλά φιλιά!

Ένα, δύο, τρία . . .

2010-06-04T19:06:00.003+03:00

Κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή παίρνεις μία απόφαση που μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου.

Οδηγούσα, κατά την αγαπημένη μου συνήθεια. Μου αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ. Οδηγώ ώρες ατελείωτες, για κάποιο λόγο που δεν ξέρω είναι μια συνήθεια που με ξεκουράζει. Οδηγούσα και σήμερα, όταν λέω στον εαυτό μου: "μη συνεχίζεις ευθεία, στρίψε από εδώ!". Πεινούσα και ένας φούρνος που φτιάχνει ωραία τυρόπιτα ήταν εκεί κοντά.

Με ταχύτητα λοιπόν, βγήκα από τον δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και "έκοψα". Λίγα τετράγωνα πιο πέρα, πριν να καταλάβω τι γίνεται, ένα αυτοκίνητο παραβίασε stop και έπεσε πάνω μου.

Ήταν ένα δυνατό μπαμ.

Στα θετικά της υπόθεσης, η κοπέλα που οδηγούσε σταμάτησε και διευθετήθηκε πολύ ειρηνικά το θέμα, ακολουθώντας όλα τα διαδικαστικά. Τώρα με έχουν βάλει να μετράω και να κάνω πράξεις για να βεβαιωθούμε ότι το κεφάλι μου δεν στουμπήχτηκε πολύ.

Πολλά φιλιά!

PS: Πώς ανακοινώνεις στην οικογένεια ότι είχες ένα γερό crash; Παίρνεις τηλέφωνο και λες: "Μπαμπά γεια σου. Καταρχάς να σου πω ότι είμαι μια χαρά. Κατά δεύτερον είχα ένα τρακάρισμα, δεν έφταιγα εγώ, αλλά το αμάξι έγινε χάλια, μπλα, μπλα, μπλα".

Μύθος 29ος: Ξέρεις με τι άνθρωπο είσαι...

2010-05-26T02:15:00.009+03:00

Πριν από ενάμιση χρόνο, είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του Άλκη και παίζαμε επιτραπέζιο. Μόλις είχα βγει από έναν χωρισμό και προσπαθούσα να προσαρμοστώ στο νέο μου lifestyle. Δεν ήμουν χάλια, είχα όμως εκείνον τον κόμπο. Ο Άλκης, πολύ καλός μου φίλος, καθόταν στο χαλί, αγκαλιά με το κορίτσι του και έδειχνε πραγματικά ευτυχισμένος. Όταν έφυγα, αναστέναξα βαθιά. "Κοίτα πόση ευτυχία", αναλογίστηκα. "Και πόση θλίψη για εμένα".

Πέρασε πάνω από ένας χρόνος. Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο, η ζωή προχώρησε. Έτσι είναι η ζωή. Αμείλικτη. Με τρομάζει το πώς προχωράει μερικές φορές. Οι δρόμοι, ο δικός μου και του φίλου μου διαταυρώθηκαν στην Αθήνα. Τους έζησα και εκεί. Ευτυχισμένο ζευγάρι, πραγματικά έτσι έδειχναν. "Βλέπεις;", μου έλεγε η μάνα μου όταν επέστρεψα, "ο Άλκης είναι με ένα πολύ καλό κορίτσι, δασκάλα! Όχι σαν εσένα που δεν λές να νοικοκυρευτείς!".

Προβληματίστηκα για πρώτη φορά με την μητέρα μου. Μήπως πήρα λάθος δρόμο; Μήπως όλοι οι άλλοι έχουν τέλειες, ευτυχισμένες σχέσεις και μόνο εγώ με την φίλη μου την Αγγελική είμαστε ανίκανες να γίνουμε τα σωστά κορίτσια που θέλουν οι άντρες; Μήπως αντί να ετοιμάζουμε ταξίδι στο Rangali Island, έπρεπε να αποταμιεύουμε χρήματα για να στήσουμε το σπιτικό μας; Πιθανόν να κάνουμε κάτι λάθος! Αφού όλοι τριγύρω έχουν την τέλεια σχέση!

Κεραμίδα number one: Ένα φιλικό ζευγάρι των γονιών μου χώρισε έπειτα από 30 χρόνια γάμου. Τα τελευταία έξι χρόνια ζούσαν μαζί συμβατικά, όπως μας αποκάλυψαν εκ των υστέρων. Ο λόγος; Ασυμφωνία χαρακτήρων. Ok παιδιά, ό,τι πείτε.

Κεραμίδα number two: Ο Άλκης χώρισε όσο ήταν στην Αθήνα, αφού το καλό και χρυσό κορίτσι του το ζήτησε. Αυτό το κορίτσι ήταν πραγματικά χρυσό. Τόσο καλοσυνάτο που εκτός από τον φίλο μου, αγαπούσε και τον πρώην του. Ναι, μάλιστα. Ο φίλος μου ανακάλυψε μέσα στον παλιό σκληρό δίσκο που του είχε δώσει, ένα ημερολόγιο που κρατούσε αυτό το κορίτσι μάλαμα. Εκεί ανέφερε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, πως επικοινωνούσε με τον πρώην και πώς χρησιμοποιούσε τον Άλκη για να τον κάνει να ζηλέψει. Χρυσό παιδί, δασκάλα.

Αναρωτιέμαι: Πόσο καλά ξέρουμε τους ανθρώπους δίπλα μας; Πόσο καλά ήξερε ο Άλκης την Μαρία αυτά τα τέσσερα χρόνια; Πόσο καλά ξέρει τον Περικλή η γυναίκα του, που ενώ τον εμπιστεύεται αυτός είναι διατεθειμένος να απιστήσει; Πόσο καλά ξέρουμε έναν άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας; Και αν δεν τον ξέρουμε, τον μαθαίνουμε ποτέ; Καταλήγω σε ένα πράγμα: ένα άτομο ξέρουμε μόνο: τον εαυτό μας.

Ο καθηγητής των αγγλικών μου και οικογενειακός φίλος, μου είχε πει κάποτε: "η ευτυχία του ανθρώπου, είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Τίποτα άλλο". Τείνω να πιστέψω ότι είχε δίκο.

Και για να καθυσηχάσω την μητέρα μου: Φυσικά και θα νοικοκυρευτώ μαμά. Μην ανησυχείς. Είμαι από τα κορίτσια για σπίτι. Και εγώ και η Αγγελική. Και η Μαρία. Απλά μας αρέσει καμιά φορά να κάνουμε κανένα ταξίδι μόνες μας.

Πολλά φιλιά!

PS1: Αυτή ήταν μια υπέροχη έκπληξη και ευχαριστώ την Κυριακή. Η Κυριακή, πριν από λίγες ημέρες, έστησε με υλικό που βρήκε στο LeaveYourMyth, σελίδα στο facebook για την δουλειά και τα βιβλία μου. Έτσι λοιπόν, στο όνομα Athina Mpasiouka Author θα βρείτε μια ζεστή παρέα παιδιών που τα ευχαριστώ πολύ για την στήριξή τους!

Ο Φρέντυ και η Ελένη

2010-05-18T21:59:00.007+03:00

Έχω θέμα με το σινεμά. Το γουστάρω, πώς το λένε. Προχθές συνέβη το αδιανόητο: ετοιμαζόμουν για ύπνο από τις 23:30. Τόσο κουρασμένη ήμουν. Ο αδερφικός φίλος μου ο Κώστας όμως που ετοιμάζεται για τον γάμο του στο τέλος της εβδομάδας είχε άλλα σχέδια: "Είμαι πολύ αγχωμένος εν όψει του γάμου. Πάμε στην μεταμεσονύκτια προβολή να δούμε τον Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες";

Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει, οπότε έφτασε η ώρα μου να συστηθώ με τον κ. Φρέντυ Κρούγκερ, μιας και ενώ πλησιάζω τα 30 δεν έχω δει ποτέ μου κανένα από τα films στα οποία κάνει "μπουμ!" με το παραμορφωμένο μουτράκι του και στην συνέχεια σφάζει κόσμο και κοσμάκη. Πήγα λοιπόν με διάθεση καλή, χωρίς να το πολυφιλοσοφίσω!

Την πρώτη κρυάδα την έφαγα από την κοπέλα στο ταμείο. "Είσαι σίγουρη ότι θες να το δεις;", με ρώτησε, για να συνεχίσει λέγοντας ότι ένας συνάδελφος που το είδε σφίχτηκε το στομάχι του. Η κοπέλα που μας συνόδεψε με τον ασανσέρ συνέχιζε να μου κάνει την καρδιά περιβόλι. "Εγώ ούτε που τόλμησα να το δω! Έχει πολύ προσεγμένο ήχο, αλλά τα πετάγματα που κάνει αυτός (σ.σ. ο Φρέντυ Κρούγκερ) είναι πολύ απότομα!".

Πήγα μέσα στην αίθουσα μουρμουρίζοντας στον Κώστα που με ξεσήκωσε να πάω στο σινεμά αντί να καθήσω να κοιμηθώ. Τι θα κάνω, τι θα απογίνω, πόσα καρδιακά επεισόδια θα υποστώ, αν θα βγω ζωντανή από 'κει μέσα και άλλα πολλά. Αφού κρατούσα μια σοκολάτα στο χέρι και δεν την έτρωγα, από φόβο μην γίνει τίποτα απίθανα τρομακτικό και από την λαχτάρα μου, πνιγώ την ώρα που κατάπινα.

Να μην τα πολυλογώ, τίποτα από αυτά δεν έγινε. Ok, ήταν ένα θρίλερ, τίποτα περισσότερο. Λίγα λεπτά μετά την έξοδο από τα Village, το είχα κιόλας ξεχάσει και πίσω στο σπίτι κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

"Τα πάντα είναι θέμα προσδoκιών", μου είπε η Angelika την επόμενη ημέρα που μιλήσαμε στο Skype. "Πανικοβάλλεσαι μόνο με την ιδέα που έχεις ότι κάτι μπορεί να είναι επικίνδυνο".

Έτσι είναι. Και βέβαια όταν αυτό που φοβάσαι να δοκιμάσεις είναι απλώς μια ταινία, τότε πραγματικά δεν χάνεις κάτι σπουδαίο. Αν όμως φοβάσαι να πάρεις οποιοδήποτε ρίσκο στη ζωή σου, τότε απλά μένεις στα ίδια. Όταν δεν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, δεν πιστεύεις σε τίποτα. Και γυρίζεις ξανά και ξανά γύρω από το ίδιο σημείο. Αυτό λέγεται ρουτίνα. Δεν λέγεται ζωή.

Αφιερωμένο στην καλή μου φίλη που παλεύει με την κατάθλιψη. Πρόκειται για μια ιστορία που μας αφορα όλους. Και εμένα, και εσένα, και τον διπλανό σου. Είναι γεγονός: έως τώρα οι άνθρωποι ανησυχούσαν για τον καρκίνο και τα εμφράγματα. Όσοι έπονται θα ανησυχούν για ασθένειες άλλης φύσεως, διαφορετικές, από εκείνες που δεν ξέρεις πώς διάολο να τις αντιμετωπίσεις και να βοηθήσεις τον άλλο.

Ελένη, προσπαθώ να καταλάβω και να βοηθήσω. "Έχε πίστη και έμπνευση σε ό,τι κάνεις" μου είχες γράψει κάποτε. Εγώ το έβαλα καλά στο κεφάλι μου. Προσπάθησε να το βάλεις και εσύ.

Πολλά φιλιά.

Χρόνια πολλά σε κάποιες μανούλες

2010-05-10T00:48:00.004+03:00

Ήταν μία επαγγελματική πρόταση που πραγματικά την χάρηκα και με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα. Ένα σχολείο μου ζήτησε να επιμεληθώ την δημιουργία ενός video που θα δοθεί ως αναμνηστικό στα παιδιά της έκτης δημοτικού.

Έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει. Ήταν μια ιδιαίτερη διαδικασία η συνεργασία με τα παιδιά. Πρέπει να τους μιλήσεις με συγκεκριμένο τρόπο, να τα κατευθύνεις, να τους μιλήσεις ξανά και ξανά και ξανά. Ασχολήθηκα αρκετά για να διαπιστώσω το προφανές: τα παιδιά είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που τους μαθαίνουν οι γονείς τους να είναι.

Είχα στήσει ένα κοριτσάκι μπροστά από την κάμερα και του έπαιρνα συνέντευξη. "Τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις;", τη ρώτησα. Μία παρέα κοριτσιών είχε κάνει ένα πηγαδάκι πιο πέρα και χασκογελούσε: "θα γίνει πουτάνα", είπε ένα συνομίλικο κορίτσι ειρωνικά.

Και εγώ και ο cameraman κομπιάσαμε. Στην αρχή αναρωτήθηκα αν άκουσα καλά. Η απορία μου λύθηκε σύντομα. Ναι, είχα ακούσει καλά.

Ένα κορίτσι έκτης δημοτικού είχε μιλήσει με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο για μια συνομήλική του. Ρώτησα μετά και έμαθα ότι υπάρχει μια κόντρα ανάμεσα στις δυό τους, η οποία κόντρα έχει μεταφερθεί και στις μαμάδες, που συντηρούν το έκκρυθμο κλίμα. Ας δώσω συγχαρητήρια λοιπόν σε αυτούς τους γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Μπράβο σας, να τα χαίρεστε. Όταν μετά από λίγα χρόνια θα γυρίσουν να βρίσουν και εσάς, θα πρέπει να ξέρετε ότι είναι εντελώς άσκοπο να απορήσετε.

Αυτό, έτσι, σαν ένα μικρό σχόλιο για την ημέρα της μητέρας που πέρασε. Γιορτάζουν οι μανούλες. Αλλά δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν όλες.

Και θέλω να στείλω όλη μου την αγάπη στον μικρό Αλέξανδρο. Εγώ δεν είμαι μανούλα ξέρετε. Αλλά ο Αλέξανδρος είναι το παιδί που με έκανε να σκεφτώ πόσο τυχερή είμαι για αυτά που έχω. Για την οικογένεια που έχω, τους φίλους που έχω, την δουλειά που έχω, την ζωή που έχω. Αλλά αυτά θα τα πούμε κάποια άλλη φορά.

Πολλά φιλιά.

Ας μου πει κάποιος...

2010-05-06T19:02:00.002+03:00

Aς μου πει κάποιος λοιπόν: Ποια ζημιά ακριβώς κάνατε στο κεφάλαιο τώρα που σκοτώσατε αυτούς τους ανθρώπους;

Μύθος 28ος: Τα παραδοσιακά έθιμα των γάμων είναι ξενέρωτα

2010-04-25T22:13:00.008+03:00

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ποτέ ότι θα έγραφα κάτι τέτοιο. Και όμως, ναι, και όμως, αυτοδιαψεύδομαι. Η σημερινή ημέρα μου δίδαξε ότι τα έθιμα των γάμων μπορεί να είναι τελικά πολύ διασκεδαστικά, άσχετα βέβαια αν εγώ ποτέ μου δεν θα τα ακολουθούσα.

Η ουσία είναι ότι πριν κάποιες μέρες μου τηλεφώνησε η μητέρα της φίλης μου της Βαγγελίτσας, η οποία παντρεύεται σε λίγες εβδομάδες, προκειμένου να με καλέσει σε ένα έθιμο που κάνουν "για να σιδερώσουμε προικιά". Έτυχε να βρίσκομαι στην πόλη μου αυτό το Σαββατοκύριακο, οπότε πήγα. Ε, δεν έδωσα και πολλή σημασία, νόμιζα ότι θα είναι κάποιες από αυτές τις συγκεντρώσεις που πηγαίνεις και σου δείχνουν τα σεντόνια και τα τραπεζομάντηλα της νύφης και εσύ λες "ουάου! είναι καταπληκτικά, είναι σίγουρο ότι με τόσο ωραία τραπεζομάντηλα θα έχετε μια ονειρεμένη ζωή!", οπότε χωρίς να το πολυσκεφτώ πήγα για το τυπικό της υπόθεσης.

Κρατώντας μια γλάστρα στο χέρι χτύπησα αμέριμνη το κουδούνι. Η κ. Λαμπρινή άνοιξε και το πρώτο μούδιασμα ήρθε. Μέσα σε βουητό και δυνατά γέλια, υπήρχαν τέσσερις-πέντε κυρίες στην σειρά, πίσω από σιδερώστρες που . . . σιδέρωναν. "Θα σιδερώσουμε στ' αλήθεια", σκέφτηκα από μέσα μου, τη στιγμή που από τα χείλη μου έβγαινε η φράση "ααααα, τι ωραία ξεκινήσατε κιόλας!". Ενώ το χαμόγελό μου άγγιζε τα όρια της ηλιθιότητας, ο πατέρας της Βαγγελίτσας λέει "είναι και στον κάτω όροφο, πήγαινε αν θες!".

Προχθές πήγα στο σινεμά για να δω ένα θρίλερ, όπου η ηθοποιός κατεβαίνει προσεκτικά τις σκάλες, από φόβο μην πεταχτεί κάτι τρομακτικό μπροστά της. Κάπως έτσι πρέπει να περπατούσα κι εγώ στα σκαλιά για να βρεθώ μπροστά σε μία εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη. Η Βάσα, καθηγήτριά μου στο γυμνάσιο, και νυν διευθύντρια σε σχολείο, είχε πιάσει μια σιδερώστρα και σιδέρωνε. "Σιδερώνουμε στ' αλήθεια!", μου είπε για να συμπληρώσει απογοητευμένη: "δεν το είχα καταλάβει και εγώ είμαι άσχετη από σίδερο!".

Ε, αφού κεράστηκα, είπα να πιάσω δουλειά. Διάλεξα μερικά τραπεζομάντηλα που μοιάζανε ήδη σιδερωμένα και έκανα ότι σιδέρωνα, ενώ είχα στήσει συζήτηση με την Βάσα. Και τι δεν είπαμε! Αν και μερικές στιγμές πέρασε από το μυαλό μου η βρώμικη σκέψη ότι στο σπίτι έχω ένα σωρό ασιδέρωτα ρούχα και θα έπρεπε να τα είχα φέρει για να σιδερώνω κανένα στη ζούλα, γενικά πέρασα ποοοοοοολύ ωραία! Και το σιδερωματάκι μας το ρίξαμε, και το φαγητάκι μας το φάγαμε, και το κρασάκι μας το ήπιαμε και μια σβούρα την φέραμε (αυτό δεν θέλαμε να το κάνουμε, αλλά επέμενε ο μπαμπάς της Βαγγελίτσας).

Μου αρέσει να αξιολογώ τις κοινωνικές μου δραστηριότητες από το feeling που μου αφήνουν όταν τελειώνουν και πραγματικά φεύγοντας για το αμάξι μου ένιωθα ωραία! Ήταν σίγουρα κάτι που διέφερε από το να πάω για καφέ και τώρα μπορώ να πω: "Ναι, σιδέρωσα προικιά για γάμο. Το έχω κάνει και αυτό στη ζωή μου!".

Υπάρχει μια σειρά από τέτοια έθιμα και δεν ξέρω και πολλά. Ξέρω πως άλλοι "στρώνουν το κρεβάτι". Άλλοι παίρνουν μια μεγάλη κουλούρα και βάζουν νύφη και πεθερά να προσπαθήσουν να την κόψουν στη μέση (πράγματικά αυτό το έθιμο κορίτσια να το αποφύγετε). Υπάρχει και ένα άλλο έθιμο, όπου η νύφη γράφει στις γόβες της ονόματα ανύπαντρων φιλενάδων της. Τελοσπάντων, μερικά έχουν πλάκα και είναι καλά. Αν θες ο γάμος σου να έχει πιο παραδοσιακό χρώμα, why not;

Πολλά φιλιά!

PS1: Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τον Νίκο Μπίνο και την ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού Βακχικόν για την όμορφη συνέντευξη σχετικά με το Άγ(ρ)ιο Έγκλημα. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ

PS2: Το έζησα και αυτό. Πέρασα έναν μήνα από την ζωή μου βλέποντας ανελλιπώς τα 4 seasons του Prison Break για να φάω τέτοια πίκρα με το φινάλε που με πιάσανε τα νεύρα μου νυχτιάτικα. Οι σεναριογράφοι της σειράς είναι απάνθρωποι σαδιστές. Το καταγγέλω :-)))))

Σσσσσς . . . Θα μας ακούσουν: Η συζήτηση τεσσάρων γυναικών για τον γάμο και την οικογένεια, ακριβώς όπως έγινε!

2010-04-06T00:53:00.005+03:00

Από δεξιά προς τα αριστερά: Νίκη, Κίκα, Κατερίνα, athina

Λένε πως οι άντρες βαριούνται τις γυναικείες συζητήσεις αλλά το αντίστοιχο περσινό θέμα που είχα επιμεληθεί για κάποιο έντυπο, έκανε θραύση στο ισχυρό φύλο. Πριν ένα χρόνο, λοιπόν, μια παρέα κοριτσιών συγκεντρώθηκε και μίλησε για όσα προβληματίζουν την σύγχρονη γυναίκα στον τομέα των σχέσεων. Σήμερα, μια άλλη παρέα γυναικών που πλησιάζει τα τριάντα έπιασε ένα άλλο καυτό θέμα: αυτό του γάμου και της οικογένειας. Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Μαγνησίας.

Θα σας συστήσω την παρέα μου! Θα ήθελα από την πρώτη στιγμή να γίνει σαφές το εξής: και τα τρία κορίτσια με τα οποία συνομίλησα, είναι κορίτσια με καριέρα, σπουδές και υψηλούς επαγγελματικούς στόχους. Η επιλογή αυτή δεν έγινε καθόλου τυχαία. Όλοι ξέρουμε ότι μια γυναίκα που δεν έχει ιδιαίτερες ασχολίες, έχει πολλές φορές τον γάμο ως μονόδρομο μπροστά της. Με τις γυναίκες που έχουν επιλογές όμως τι γίνεται; Τι πιστεύουν για τον γάμο και την οικογένεια; Και πιο συγκεκριμένα, τι πιστεύουν για τον δικό τους γάμο;

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Η Κατερίνα, είναι η υπεύθυνη του περιοδικού. Κορίτσι με πολύ χιούμορ, ξεκαθάρισε ευθύς εξαρχής ότι δεν ονειρεύεται τον εαυτό της με τούλια, φτερά και πούπουλα. «Μου αρέσουν οι γάμοι, αρκεί να είναι των φίλων μου!», είπε. Η Κυριακή, κατά κόσμον Κίκα, τον τελευταίο χρόνο μοιράζει την ζωή της μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής, όπου σύντομα σκοπεύει να πάει για να συνεχίσει τις σπουδές της. Ο γάμος είναι μέσα στις επιθυμίες της. Η γλυκιά Νίκη είναι κάπου στη μέση, αν και μάλλον την έχει επηρεάσει η γνώμη του πατέρα της, ο οποίος την προτρέπει να μην βάλει τον γάμο στις άμεσες προτεραιότητές της. Όσο για μένα . . . ασφαλώς και είμαι υπέρ του γάμου, υπό προϋποθέσεις.

Ελάτε να κρυφακούσετε όσα είπαμε λοιπόν!

Αθηνά: Λοιπόν κορίτσια, πώς τα βλέπετε τα πράγματα, θα παντρευτούμε ποτέ;

Κατερίνα: Εγώ μάλλον όχι! Είμαι κατά των δεσμεύσεων γενικότερα. Θεωρώ ότι ο γάμος είναι μια εντελώς τυπική διαδικασία και το μόνο που προσδίδει στο ζευγάρι είναι ένα έγγραφο που πιστοποιεί την δέσμευση. Διαφωνώ ότι είναι απαραίτητη μια τέτοια διαδικασία για να είμαι καλά με τον άνθρωπό μου. Είμαι υπέρ των ισορροπημένων σχέσεων χωρίς απωθημένα.

Αθηνά: Παραδέχομαι ότι έχεις επιχειρήματα. Και πώς το είπες στην μαμά σου; (γέλια)

Κατερίνα: Α, με τον μπαμπά μου έχω το βασικό ζήτημα, ο οποίος πραγματικά θέλει να με δει παντρεμένη και αποκατεστημένη.

Κίκα: Λογικό είναι. Βασικά, ο κάθε γονιός τις ίδιες σκέψεις κάνει τελικά. Και σε εμένα λένε να παντρευτώ τώρα που πλησιάζω τα τριάντα.

Κατερίνα: Κοίταξε να δεις, εγώ σύμφωνα με τους γονείς μου, τα τελευταία τέσσερα χρόνια είμαι τριάντα! (γέλια)

Αθηνά: Και τι σου λένε οι γονείς σου Κυριακή;

Κίκα: Η μητέρα μου είναι αυτή που ανοίγει συνήθως αυτά τα θέματα. «Θέλω να γίνω γιαγιά!», μου λέει και εγώ της απαντάω ότι αυτό μας έλειπε τώρα! Λες και έχουμε λύσει όλα μας τα άλλα προβλήματα!

Αθηνά: Εσύ δεν θέλεις να κάνεις παιδί;

Κίκα: Φυσικά και θέλω. Υπάρχουν όμως πρακτικοί λόγοι για τους οποίους αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα.

Αθηνά: Τι πιστεύεις πως θα αλλάζει σε μια σχέση με τον γάμο; Πιστεύεις ότι θα είναι μια ουσιαστική αλλαγή ή πρόκειται για μια τυπική διαδικασία όπως υποστήριξε η Κατερίνα;

Κίκα: (σκέφτεται) Πιστεύω ότι κάτι αλλάζει με τον γάμο. Νιώθεις πιο σίγουρος για την σχέση σου και νομίζω πως όταν συμβεί θα μπορέσω να πω ότι «τώρα είμαι καλυμμένη». Οπωσδήποτε όμως, δεν θεωρώ ότι ο γάμος θα μου λύσει όλα μου τα προβλήματα.

Αθηνά: Πολύ ωραία. Αναρωτιέμαι συχνά για αυτή την ασφάλεια, στην οποία αναφέρεσαι. Την ασφάλεια την οποία παρέχει ο γάμος. Νομίζω ότι δεν υπάρχει από την άποψη ότι σε όλες μας έχει τύχει να μας πλησιάσουν παντρεμένοι άνθρωποι, οι οποίοι πήραν πόδι εννοείται (γέλια). Ποια είναι η ασφάλεια που παρέχουν αυτοί οι άνθρωποι στις οικογένειές τους;

Κατερίνα: Καμία ασφάλεια απολύτως. Όχι μόνο δεν παρέχουν ασφάλεια, αλλά απαιτούν οι ίδιοι να παραμείνουν απολύτως ασφαλείς, έχοντας τα πάντα με μηδενικό κόστος.

Κίκα: Ε, όχι και με παντρεμένο! Ο παντρεμένος είναι μεταχειρισμένος, δεύτερο χέρι! (γέλια).

Κατερίνα: Και ξέρεις ποιο είναι το παραμύθι που ξεφουρνίζουν όλοι, έτσι; «Είμαι σε διάσταση!». Ναι φίλε μου, είσαι σε άλλη διάσταση! (γέλια)

Νίκη: Είναι αλήθεια πως μετά από κάποια χρόνια γάμου, ο έρωτας φεύγει. Δεν είναι τυχαίο που λένε την φράση «πως ο γάμος είναι το τίμημα που πληρώνουν οι άντρες για το σεξ και ότι το σεξ είναι το τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες για τον γάμο»!

Κατερίνα: Πιστεύω τελικά πως η ασφάλεια στον γάμο είναι μια ψευδαίσθηση και για τις δύο μεριές, τόσο για τον άντρα, όσο και για την γυναίκα. Μου έχει τύχει να ξέρω ζευγάρι παντρεμένων φίλων μου, και πραγματικά δεν μπορώ ούτε καν να βλέπω τέτοιες καταστάσεις, όπου εκείνος απατά την σύζυγό του κατά συρροή, αλλά δεν την χωρίζει. «Την σέβομαι, είναι μάνα των παιδιών μου», λέει. Άκουσε θράσος! Ευτυχώς εκείνη ξύπνησε κάποια στιγμή και του ζήτησε διαζύγιο.

Αθηνά: Κάτι τέτοια βλέπουμε και κόβουμε πέρα!

Κατερίνα: Ειλικρινά σας λέω, ότι προτιμώ την μοναξιά, από το να ζω τέτοιες καταστάσεις.

Αθηνά: Οπωσδήποτε, πάντως, παίζει ρόλο και η ηλικία που θα παντρευτεί κάποιος. Και τίθεται ένα ερώτημα βεβαίως: Πότε θα παντρευτείς; Είναι καλύτερα να κάνεις το μεγάλο βήμα όντας νέος ή όταν βρίσκεσαι σε πιο μεγάλη ηλικία; Ακόμα και πολύ μετά τα πρώτα –άντα.

Νίκη: Υπάρχει το κλασικό παράδειγμα με το φαγητό που ταιριάζει εδώ πέρα. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι σου αρέσει το κοτόπουλο. Όσο και να πρόκειται για ένα αγαπημένο σου φαγητό, αν αρχίσεις να το τρως καθημερινά από μικρή ηλικία, είναι σίγουρο ότι θα το βαρεθείς. Πόσο μάλλον αν δεν έχεις δοκιμάσει κάτι άλλο! Γίνεσαι πολύ πιο επιρρεπής στην απιστία και στο να χαλάσεις τον γάμο σου μετά. Γι’ αυτό ο γάμος είναι καλύτερα να μην γίνεται όσο κάποιος είναι μικρός.

Αθηνά: Νομίζω ότι όλοι καταλάβαμε τον παραλληλισμό σου. Κορίτσια, είχατε την ευκαιρία να παντρευτείτε στο παρελθόν;

Ομόφωνα: Ναι!

Αθηνά: Και για ποιους λόγους δεν έγινε αυτό;

Κίκα: Απλούστατο είναι: Δεν παντρεύτηκα γιατί δεν ήταν ο κατάλληλος.

Αθηνά: Αυτό τελικά είναι το δυσκολότερο, να βρεις ένα άνθρωπο σωστό με τον οποίο να υπάρχει συνεννόηση.

Κατερίνα: Ακριβώς. Το να βρεις κάποιον για να κάνεις απλά μια σχέση και να περνάς την ώρα σου δεν είναι δύσκολο. Το να έχεις όμως κοντά σου αυτόν που είναι κατάλληλος για εσένα είναι πολύ δύσκολο. Να πω και την αλήθεια, νομίζω ότι γι’ αυτό φταίμε και εμείς οι γυναίκες. Έχουμε πλέον τόσες απαιτήσεις που δεν μας ικανοποιεί τίποτα.

Νίκη: Είναι και αυτό, είναι όμως και το γεγονός ότι οι σχέσεις θέλουν προσπάθεια συνεχόμενη. Για την ακρίβεια, πάρα πολλή προσπάθεια, υπομονή και κατανόηση.

Κίκα: Έτσι είναι, κατά την διάρκεια της κοινής ζωής, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις με τον άλλο, έναν πακτωλό προβλημάτων. Πώς θα συμβεί αυτό χωρίς αμοιβαία προσπάθεια και υποχωρήσεις; Είναι πραγματικά τυχερός όποιος βρίσκει αυτόν τον έναν.

Κατερίνα: Με τον σωστό άνθρωπο όλα γίνονται αν και εγώ δεν πρέπει να μιλήσω και πολύ πάνω σε αυτό γιατί θα με κατηγορήσετε ότι φάσκω και αντιφάσκω!

Αθηνά: Σωστά! Και πρόσεξε, γιατί υπάρχουν και μάρτυρες για όσα λες! (γέλια)

Κατερίνα: Ναι βρε κορίτσια, το ζητούμενο είναι να έχεις μια ισορροπημένη σχέση και συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτό είναι ανεξάρτητο από όλο το πανηγυράκι που λέγεται «γάμος». Ύστερα, η ζωή σήμερα είναι τόσο πολύπλοκη και μια γυναίκα έχει να κάνει πάρα πολλά πράγματα. Δεν λέω πως δεν μου αρέσει να βρίσκομαι με το αγόρι μου και να περνάμε χρόνο μαζί και να κάνουμε απλά, καθημερινά πράγματα, όπως το να μαγειρεύουμε και να συζητάμε. Μετά όμως, θα μπορούσε να πηγαίνει ο καθένας στο σπίτι του.

Αθηνά: Να ρωτήσω και κάτι ακόμη, το θέμα του κοινωνικού περίγυρου σας απασχολεί καθόλου, αναφορικά με τον γάμο σας;

Κατερίνα: Αν σκεφτείς ότι σχεδόν όλες μου οι φίλες έχουν παντρευτεί, όλοι οι τριγύρω έχουν κάνει καραμέλα την φράση «στενεύουν τα περιθώρια»!

Νίκη: Τι θα γίνει βρε Αθηνά, θα μας αγχώσεις σήμερα; (γέλια) Και τώρα που είμαστε ανύπαντρες, μια χαρά είμαστε!

Κίκα: Ο κοινωνικός περίγυρος καλά θα κάνει να κοιτάζει την δουλειά του. Εμένα πάντως μου έχει μείνει η φάση της απίστευτης Ντένης Μαρκορά, από το σίριαλ «Δύο ξένοι». «Ένας γάμος», είπε, «πρέπει να γίνεται πρωινή ώρα, έτσι ώστε αν δεν πετύχει, τουλάχιστον να μην έχεις χάσει όλη σου τη μέρα». (γέλια)

Αθηνά: Κορίτσια σας ευχαριστώ! Τι να ευχηθώ; Να είμαστε καλά και καλούς απογόνους σε όσες το θέλουν!

Δυνατά!

2010-03-29T00:09:00.005+03:00

"Να τρως όλο σου το φαγητό", σου λένε όταν είσαι μικρός, "για να δυναμώσεις".

Μεγαλώνεις λοιπόν με αυτή την νοοτροπία, ζεις τα χρόνια σου ξέροντας ότι πρέπει να είσαι δυνατός. Και δυναμώνεις. Το θέμα είναι: "Πότε πρέπει να σταματάς να αυξάνεις την δύναμή σου;".

Υπάρχει ένα πολύ κρίσιμο σημείο που αν σου ξεφύγει, οι προδιαγραφές σου πλέον σε κάνουν αυτό που λέμε "ιδιόμορφο χαρακτήρα". Είναι το σημείο εκείνο που έχεις αποκτήσει τόση δύναμη και ενώ χτυπάς, δεν το καταλαβαίνεις.

Είναι σχεδόν απαράδεκτο αυτό. Το λέω με αυτογνωσία. Το να αντιλαμβάνεσαι τον πόνο όταν χτυπάς, είναι μέρος της ζωής. Είναι μέρος της ζωής το να πονάς όταν πρέπει να πονέσεις. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα επέλεγα να στεναχωρηθώ περισσότερο. Το έχασα όμως, βιάστηκα να γλιτώσω και δεν ξέρω πολύ καλά πώς είναι. Γιατί το να είσαι αδύναμος κάποιες φορές είναι αναμφισβήτητα μια εμπειρία. Που ίσως αλλάξει και την ζωή σου.

Πολλά φιλιά!

PS: Το LeaveYourMyth πρέπει να αλλάξει το "χρώμα" του. Η συγγραφέας επεξεργάζεται διάφορες ιδέες. Θα τα πούμε εν καιρώ.

10 χ.μ.

2010-03-19T03:44:00.005+02:00

Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Δέκα χρόνια μετά.

Αυτές οι χρονικές αποστάσεις είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο κοιτάζεσαι. Τι έκανα; Κατάφερα κάτι από αυτά που ήθελα; Εξελίχθηκα; Δέκα χρόνια μετά. Έκανα μια βόλτα στην πόλη με το αμάξι μου μέσα στην νύχτα, μετά από αυτό το "10 χρόνια μετά". Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή που δεν τα περιμένεις καθόλου. Και μένεις με ένα περίεργο feeling. Breathless.

Για να γυρίσεις στο σπίτι σου και να ανοίξεις τα mail σου. Mail από τον εκδοτικό οίκο. "Αθηνά ενδιαφερόμαστε να εκδώσουμε το βιβλίο "Αγάπα τον Πλησίον σου και άλλοι 99 μύθοι για τις σχέσεις". ".

Δέκα χρόνια μετά. Πήρες έναν άλλο δρόμο αλλά κάτι έκανες τελικά.

Παραμένεις breathless. Τι μέρα κι αυτή που πέρασε!

PS: Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά από το ηλεκτρονικό περιοδικό ΒΑΚΧΙΚΟΝ για την τιμή που μου έκαναν. Ωραίες απόψεις, χιούμορ, φρέσκα μυαλά. Θα δώσω την συνέντευξη στο περιοδικό τους με πολλή χαρά και προτείνω και σε εσάς να διαβάζετε το ΒΑΚΧΙΚΟΝ . Σχεδόν με ενθουσίασε η δουλειά αυτή.

Still out of the mood.

2010-03-15T01:37:00.004+02:00

Πολύ δύσκολο πράγμα οι μετακομίσεις. Το μόνο που θέλω να πω σήμερα είναι ότι με πονάει η μέση μου, τα χέρια μου, τα πόδια μου, όλοι οι μύες και τα λοιπά. Αυτά.

Α, και κάτι ακόμη. Ποιος ψήφισε το τραγούδι του Αλκαίου για την Eurovision; Μετά λέμε γιατί δεν πάει καλά η Ελλάδα. Αααααχ, Μαρία, θα κάτσουμε πολύ ακόμη στην Αθήνα; Δεν την κάνουμε μια ώρα αρχίτερα για άλλη γη κι άλλα μέρη . . . μακρινά;

Εγώ σας χαρίζω αυτό. Πραγματικά το βρήκα αστείο, με πολύ χιούμορ και διασκεδαστικό.

Πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα!

Να τρώτε, κάνει καλό.

2010-03-11T04:20:00.005+02:00

Οι αγαπημένες μου μορφές διασκέδασης είναι τα ταξίδια, το σινεμά και η έξοδος με φίλους για φαγητό. Το να επισκέπτομαι εστιατόρια και να δοκιμάζω φαγητά, σε σωστούς συνδυασμούς με κρασιά, ορεκτικά, επιδόρπια, κλπ είναι μια πολύ αγαπημένη μου συνήθεια. Τους τελευταιούς μήνες που στην ζωή μου έχουν μπει η διατροφολόγος και η ομοιοπαθητική αυτό γίνεται πολύ πιο συνειδητοποιημένα, με αποτέλεσμα και το σώμα μου να λειτουργεί καλύτερα και το φαγητό να αποτελεί ουσιαστική γαστρονομική εμπειρία.

Ξεχώρισα μερικές από τις πιο έντονες γευστικές εμπειρίες που έχω.

1. Απεχθάνομαι την ασιατική κουζίνα. Όταν είχα πάει στην Ταϋλάνδη είχα επιστρέψει άρρωστη από την αφαγία. Όταν λοιπόν βρέθηκα στο Providence και η Angelika έκανε διάλλειμα από τις υποχρεώσεις της στο lab, ήμουν κάπως διστακτική στο να φάμε σούσι για μεσημεριανό. Να μην τα πολυλογώ, εκεί πέρα το σούσι είναι ένα σύνηθες γεύμα, το οποίο το πήραμε σε πακέτο και φάγαμε στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Ακολουθώντας τις οδηγίες της φιλενάδας μου, έπιανα τα ρολάκια με τα γνωστά ξυλάκια που χρησιμοποιούν οι ασιάτες στην θέση του πιρουνιού και έφαγα σχεδόν δύο ρολά. Το ωμό ψάρι, σε συνδυασμό με το φύκι και το ρύζι με ενθουσίασε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ που όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, πήγα στον Βασιλόπουλο και προμηθεύτηκα φύκια για να μεγαλουργήσω κι εγώ στο είδος. Ε, στην αρχή δεν είχα και τόση επιτυχία, αλλά τώρα, τρώω πλέον τακτικά αυτήν την τροφή.

2. Έπειτα από μια κουραστική μέρα στην Βοστώνη που γυρνοβολούσαμε με την Κίκα και τις φιλενάδες της, καθίσαμε για φαγητό σε μια στεγασμένη κλειστή αγορά που είχε έναν τεράστιο διάδρομο με φαγάδικα. Αφού έκανα έρευνα αγοράς, διάλεξα μια σούπα με καβουροψαροαστακοκάτι, η οποία μου σερβιρίστηκε μέσα σε ένα μικρό στρόγγυλο καρβελάκι ψωμί. Φάγαμε με τα κορίτσια καθισμένες σε έναν πάγκο και θυμάμαι πως το καυτό φαγητό ήταν ό,τι εκριβώς έπρεπε για να εξισσοροπήσει το κρύο της πόλης.

3. Δεν υπάρχει καλύτερο καζάν ντιπί από αυτό που έφαγα στον πεζόδρομο της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη. Δεν υπάρχει. Αν ξαναβρεθώ εκεί, θα αναζητήσω το ίδιο ζαχαροπλαστείο για να φάω πάλι το ίδιο γλυκό.

4. Οι πίτες της μητέρας μου είναι συγκλονιστικές. Γενικά, μου αρέσουν οι πίτες. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο με γλυκά, αυγά και πίτες. Αλλά οι τυρόπιτες, οι χορτόπιτες και οι γαλατόπιτες που φτιάχνει με φύλλο που ανοίγει η ίδια είναι το κάτι άλλο.

5. Το καλύτερο κρέας της ζωής μου, το έφαγα στα 5Φ στο Μέτσοβο. Ψητοπωλείο, στην κεντρική πλατεία, που σου σερβίρει το κοντοσούβλι σε λαδόκολλα, μαζί με φέτα και ψωμί. Τίποτα άλλο. Δεν ξέρω τι κάνει ο τύπος στο κρέας, αλλά είναι πραγματικά το κάτι άλλο.

6. Το φαγητό στην Σπονδή είναι μία εμπειρία που πρέπει να έχει οπωσδήποτε κάποιος που αγαπά το καλό φαγητό. Τώρα που είμαι στην Αθήνα, είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ. το βραβευμένο εστιατόριο. Οι τιμές είναι ιδιαίτερα τσουχτερές. Δεν θα λυπηθείτε τα λεφτά σας όμως.

7. Δεν ξέρω τι λένε οι φίλοι της γαστρονομίας, αλλά προσωπικά βρίσκω την γαλλική κουζίνα κάπως . . . ξενέρωτη. Παρ' όλα αυτά, βρήκα την παραδοσιακή τους κρεμμυδόσουπα, ένα ιδιαίτερα ευχάριστο πιάτο. Το μαγειρεύω πλέον συχνά κι εγώ.

8. Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα, εκτός από μερικά μπισκότα soft kings όταν πηγαίνω στο σινεμά. Τελεία και παύλα.

9. Πίσω στην αγαπημένη μου πόλη, στον Βόλο, υπάρχει μία εξαιρετική μπυραρία, το Αββαείο. Όπως υποδεικνύει το όνομα, η διακόσμηση θυμίζει μοναστήρι και το φαγητό έχει σαφείς βαυαρέζικες και τσέχικες επιρροές. Όσες φορές έχω βρεθεί στο Αββαείο, είμαι ικανή να σκάσω τρώγοντας την σαλάτα με τα κάσιους, την ποικιλία με τα λουκάνικα και την βάφλα με τα καραμελωμένα μήλα.

10. Η Αθήνα έχει πάρα πολλές επιλογές για απολαυστικό φαγητό. Μία από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες, την έχουμε με την Μαρία, όταν πηγαίνουμε και αγοράζουμε χοτ ντογκ απο καντίνα, με βραστό λουκάνικο, λάχανο και βραστό κρεμμύδι και το τρώμε όρθιες στην μέση του δρόμου.

11. Ινδικό φαγητό έφαγα για πρώτη φορά στην Αμερική για να διαπιστώσω πως μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Με ενθουσίασε ένα ψωμί που μοιάζει με πατικωμένη πίτα, ένα πιάτο με χορταρικά και τυρί αλλά και ένα κοτόπουλο με μία "σάλτσα" πικάντικη. Δυστυχώς δεν μπορώ να το μαγειρέψω μόνη μου αυτό το φαγητάκι.

Καλή όρεξη!